หายนะ Novels & Stories

บทร้ายสบตาธันวา “เราเริ่มไล่มันจากตรงนี้” ย้อนอดีตหลายปีที่ผ่านมา กลางถนนสายเปลี่ยวในคืนฝนตกรถเบนซ์สีดำคันหนึ่งพุ่งลงเหวอย่างไม่มีเบรกเสียงระเบิดดังก้องกลางหุบเขา… ไม่มีใครรอด

หายนะ นี่มันหายนะของราชวงศ์ยามาสุกะ หายนะของจักรวรรดิซากุระ หายนะของตระกูลฟีนิกซ์ คำนี้วนเวียนอยู่ในพระทัยของพระบิดาของเจ้าชายฮินาโตะไม่หยุด การทำร้ายร่างกายผู้เป็นรัชทายาทอันดับหนึ่งของจักรวรรดิที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก เท่ากับเป็นการประกาศสงคราม

เหยียนเฉิงอวี่ขมวดคิ้วมองเงาสะท้อนของตัวเอง ‘นายละคิดจะทำอะไร เราตกลงกันแล้วนายร้อยปี ฉันร้อยปี เราจะสลับกันออกมาใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์ แล้วทำไมสะกดฉันไว้ นายผิดคำพูด! “แต่นายผิดคำพูดก่อน นายสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำร้ายใคร” ‘ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายคนที่ไม่รนหาที่ หากฉันไม่ทำ คิดเหรอว่านายจะปกปิดสิ่งที่นายเป็นได้นานขนาดนี้’

“นายคงมีความสุขที่ได้ทำลายชีวิตคนอื่นใช่มั้ย” คำประณามนั้นทำให้เขาหน้าชา “นายเป็นอะไร ทำไมต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ”

โอ๊ย! เสียงร้องโอดครวญเจ็บปวดดังอยู่ด้านหน้าทำให้ทั้งสามฉายไฟฉายในมือไปทางเดียวกันและเห็นว่ามีคนโดนหินทับอยู่ ทั้งสามจึงรีบสาวเท้าไปหาเป้าหมาย พอมาถึงก็เห็นสองคนสลบอยู่ข้างๆ คนที่ร้องโอดครวญเพราะโดนก้อนหินทับขาจึงขยับตัวไปไหนไม่ได้

เสียงหวีดร้องดังก้องหู มินรญากระตุกเฮือก เมื่อความแข้งแกร่งพรวดพราดเข้ามาในกาย ภูวนนท์แทบไม่เชื่อความรู้สึก มันบีบแน่น คับไปหมด เธอยังบริสุทธิ์ เมื่อเขามองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเพราะความเจ็บปวดพร้อมกับรับรู้ถึงความซ่านเสียวรุนแรงจนต้องผ่อนปรนตนเอง “ผมขอโทษ”

“คุณอาจจะไม่รักผมซึ่งเป็นลูกของคุณ แต่ผมก็รักลูกของผมนะถึงแม้เขาจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกก็ตาม” นอกจากความโกรธแค้นจนทำให้เกิดระเบิดลูกใหญ่ เพราะศัตรูเล่นงานจุดอ่อนที่สุดของเขา ไพลินยังเห็นความเจ็บปวดล้ำลึกแตกกระจายราวกับเขื่อนที่โดนมวลน้ำมหาศ าลอัดกระแทกจนพังครืน หนึ่งในนั้นคือบาดแผลที่แม่อย่างเธอสร้างและทิ้งเป็นรอยร้าวที่ไม่เคยลบเลือน ไม่ว่าใครจะเพียรอุดหรือฉาบอย่างไรก็ตาม

ทันทีที่โลหะปะทะกัน เสียงฆ้องกลองแห่งงานรื่นเริงพลันกลายเป็นสัญญาณแห่งหายนะ นักฆ่ากลุ่มอื่นที่ซ่อนตัวอยู่ตามหอสังเกตการณ์ จุดระเบิดดินประสิวขึ้นพร้อมกัน เปลวเพลิงกระจายสะบั้น เสียงระเบิดดังสะท้านจนพื้นหินสั่นสะเทือน หอสังเกตการณ์หลายแห่งทรุดตัวลง ไฟลุกท่วมเหมือนเสาหลัก เพลิงกลางคืน

เธอโวยวายพร้อมกับผลักเขาออก “ใครกันแน่ที่โกง กะจะใช้หนี้ผมวันละล้านเลยหรือไง เสียใจ! หนึ่งแสนต่อหนึ่งครั้ง ไม่ใช่หนึ่งน้ำ” พูดจบก็ผละออกถอดถอนตัวตนจากหญิงสาว ปนันชิตาหน้าคว่ำ ไม่พอใจกับกติกาของเขา หนึ่งแสนต่อหนึ่งครั้ง ถ้าครั้งนั้นเขาทำสิบรอบเธอก็ขาดทุนยับเ ยิน