เศรษฐี Novels & Stories

อเล็กไซพูดเหมือนกำลังบรรลุโสดาบัน เขาตัดกิเลสและความกระหายอยากได้ “ฮ่าๆ” ราจีฟเงยหน้าหัวเราะลั่น “โถ่! ไอ้เศรษฐีหมื่นล้าน คุณก็พูดได้สิคร๊าฟ คุณมันโคตรรวย สำหรับคนที่ไม่มีเขาก็ต้องหาใช่ป่ะ?”

ใช่ ตอนนี้เศรษฐีตัวน้อย ๆ อย่างเขาไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีกต่อไปแล้ว เพราะอลิซาเบธแม่ไก่ตัวอ้วนปุกปุย เป็นเหมือนเครื่องผลิตเงินส่วนตัวให้กับเขา เพราะว่ามันออกไข่ทองคำให้กับเขาทุกวัน ดังนั้นแค่ลืมตาตื่นนอนขึ้นมาในตอนเช้า เขาก็มีเงินให้ใช้สอยไม่ขาดมือ "หา…ให้ใช้เงินคุณ ชอปปิง ได้ตามสบายจริง ๆ เหรอคะ" "ครับ อยากได้อะไรก็ซื้อเลย ใช้ได้ตามสบายเลยครับ"

ฌอนเสนอแนวคิดของตัวเอง ทว่าลูกน้องหนุ่มกลับเอาแต่ส่ายหน้าไปมา “เงินใช้ไม่ได้ผลกับนักธุรกิจคนนี้ครับ เพราะอย่างที่รู้กันดีว่าเขาเป็นมหาเศรษฐี อันดับหนึ่งของประเทศไทย และอันดับหนึ่งของอาเซียน เงินจึงไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”

นซักล้าง "พวกเจ้าได้ยินข่าวลือเรื่องคุณหนูสามแห่งจวนเผิงกวงโหวหรือไม่ ข่าวว่าตอนนี้นางกลายเป็นเศรษฐีนีอันดับหนึ่งของเมืองหลวงไปแล้ว กิจการร้านบุปผาสวรรค์โอสถของนางขายดีเป็นเทน้ำเทท่า บรรดาฮูหยินตระกูลใหญ่ต่างพากันไปเข้าคิวซื้อครีมทาหน้าของนางจนล้นออกมานอกถนน ซ้ำ นางยังเป็นผู้คิดค้นคำมงคล ซีเอฟ โน ซีซี ที่ผู้คนกำลังฮิตตะโกนกันทั่วเมืองอีกด้วย ช่างเป็นสตรีที่มีความสามารถและมีดวงนารีอุปถัมภ์เสียจริงๆ" สาวใช้ร่างผอมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

“หนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้านบาท!” “ฉันเสนอหนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาท!” เศรษฐีที่อยู่ในงานกับคนที่มีเงินพากันแย่งชิงขึ้นมา

@Boole1990 ถุยนาหย้างกะควาย ณคินหลุดขำเมื่อเห็นคอมเม้นต์สถุน “ก่อนอื่นเลยไปหัดภาษาไทยให้ถูกก่อน เเล้วอีกอย่างพิมท์อะไรก็ระวังด้วยนะครับ ไม่รับกระเช้าผลไม่นะรับเเต่เงินสด”

วิทย์หันไปถามภรรยาคู่ทุกข์ พรรณนายิ้มกร่อยๆ พยักหน้ารับ พร้อมกับถอนใจแรงๆ “เขารวยขนาดนั้นเลยเหรอ?” วิทย์รำพันแบบไม่อยากเชื่อ คลิสเตียนมั่งมี อันนั้นเขารู้ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นอภิมหาเศรษฐีขนาดนั้น เพราะหากตกลงเซ็นสัญญาข้ามชาติได้นี่ เงินทุนคงไม่น้อย...เขาถอนใจแบบละห้อยล ะเหี่ย...เริ่มหนักใจ เมื่อปลายตา มองบุตรสาว “เห้อ!!” วิทย์ถอนใจ...คนรวยขนาดนั้น คงไม่ยอมให้ว่าที่เมีย มาตากหน้าขายของอยู่ข้างถนน ระยะห่างระหว่างตนเองกับบุตรสาวคงไกลแสนไกล หากหวันยิหวาร่วมหอลงโลงกับคน คนนี้ คลิสเตียนนั่งไม่ติด...

อีกฝ่ายแนะนำอย่างเป็นมิตร มู่หรงป๋อโฉบฉวยโอกาสกล่าวว่า “เถ้าแก่จินเป็นเศรษฐีจากมณฑลเจียงหนาน ร้านค้าเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงล้วนอยู่ภายใต้ชื่อเขาทั้งนั้น อีกทั้งยังมีธุรกิจและการลงทุนที่ต่างประเทศด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะถ่อมตัวเกินไปล่ะก็ ป่านนี้เขาคงขึ้นแ ท่นอันดับเศรษฐีหูรุ่นทุกปีแล้ว!” หลิงเฟิงกล่าวยิ้มอย่างมีมารยาท “เถ้าแก่จินดูแล้วเพิ่งจะ 30 ต้นๆ เองมั้งครับ? เก่งมากจริงๆ!” หญิงงามท้องนูนที่อยู่ข้างๆ คนหนึ่งแค่นเสียงเย็นชาอย่างไม่พอใจ

เรียวหาได้แคร์. สำหรับเขา...กิจการสถานบันเทิงคือของเล่นแก้เบื่อ ไม่มีใครรู้ว่าเรียวร่ำรวยจากอะไร เพราะหากพวกเขารู้จริงๆ คนพวกนั้นจะหนาวยันไขสันหลัง...