แม่สามีใจร้าย の小説・ストーリー

แม่สามีมีสีหน้าโกรธจัด ใบหน้าที่ปกติก็ใจดำอยู่แล้วยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก “อีตัวกาลกิณี ดวงกินผัวตายไม่พอยังไม่ว่า ฉันอุตส่าห์เมตตาให้ข้าวแกกิน แกยังคิดจะทำร้ายหลานฉันอีก!”

เจียงหงเอ่ยปากฟ้องลูกชายสุดรัก เธออยากเห็นสะใภ้ตัวดีย่อยยับไปกับตา สะใจเธอยิ่งนักเมื่อลูกของเขาพาสะใภ้คนใหม่เขามา เธออยากจะเห็นว่าเฟยห่วงลี่คนเก่งจะทนได้มากแค่ไหน แม่สามีคงเกลียดเธอนักสิท่า..... เฟยห่วงลี่นะเฟยห่วงลี่ไม่รู้ว่าไปทำกรรมอะไรมาถึงมาเจอกับคนที่ใจแคบ ขนาดนี้ เพียงแค่สามีของเจียงหงเอ็นดูเป็นพิเศษ แค่นี้ก็สามารถเป็นต้นตอทำให้แม่สามีเกลียดเธอ รวมถึงลูก ๆ ของเธอขนาดนี้ ไม่ต้องบอกว่าแม่สามีของเธอนั้นเป็นคนมีปมในใจขนาดไหน

เธอโกหกคำโต รู้สึกผิดต่อแม่จนอยากร้องไห้ “วันหลังเรียกแม่ให้เข้าไปช่วยก็ได้ ห้องคุณกิตของเยอะแยะ ทำคนเดียวเหนื่อยแย่” "ค่ะ"

เล่าเหตุการณ์หนึ่งที่ร้ายแรงมากให้เธอฟัง เมื่อห้าปีก่อนเหตุผลที่แม่ของทั้งสามได้เสียชีวิตลงนั้นก็คือ ในวันนั้นผู้เป็นแม่ได้เจอเหตุการณ์สุดอาฟเตอร์ช็อค เธอเห็นสามีตัวเองกำลังเอาปืนจ่อหัวลูกชายหวังจะฆ่าให้ตาย ผู้เป็นแม่เห็นเหตุการณ์สุดสะเทือนใจนี้เลยหัวใจวายเฉียบพล ันสิ้นลมหายใจ ณ ตรงนั้น "ฉันไปนอนก่อนนะหวังว่าคืนนี้แกจะบอกพี่ชายฉันให้เข้าใจว่าแกพูดแบบนั้นเพราะรู้สึกผิดแทนพี่สาว แต่ถ้าขืนว่าฉันตื่นมาแล้วยังเห็นแกที่บ้านหลังนี้อยู่ ก็เท่ากับว่าแกชอบพี่ชายฉัน และฉันก็จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ไปนอนล่ะนะพี่สะใภ้"

“แม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! หรงอวี้ถึงกับออกมาช่วยยัยผู้หญิงสารเลวนั่น แม่รู้ไหมว่าหนูอายแทบตาย เพราะเรื่องนี้ทุกคนพากันพูดกันว่าแม่เป็นแม่สามีใจร้าย!” “เรื่องนี้จะโทษแม่ได้ยังไง?” แม่ฝู่ก็อารมณ์ไม่ดีไม่ต่างกัน พอคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ก็รู้สึกอึดอัดจนแท บจะระเบิดออกมา

ดวงตาคมกริบจ้องมองแม่ของลูกเขาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นี่เขาไม่สบายขนาดนี้เธอยังใจร้ายไล่เขาได้ลงคอหรือว่าตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมามีแต่เขาเพียงคนเดียวที่มันเอาแต่บ้าบอคิดถึงเธอ "เกลียดกันมากขนาดนั้นเลยหรือยังไง เจอหน้าทีไรก็เอาแต่ไล่ให้พ้นหน้าตลอด" น้ำเสียงทุ้มเจือความเศร ้าตัดพ้อหวังจะให้สาวเจ้าใจอ่อนลงบ้างแต่กลับผิดคาดเพราะนอกจากแม่ของลูกจะไม่ใจอ่อนแล้วยังไม่แยแส อีกด้วย

เมื่อเข้าไปในห้อง ในใจของนางก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ประหม่าเสียจนไม่กล้าหายใจแรง เมื่อครู่กล้ามีโทสะกับสามีเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ทว่าตั้งแต่โบราณ แม่สามีและลูกสะใภ้ก็เหมือนดังกับสายเลือดที่ยับยั้งกัน ลูกสะใภ้จะกล้ามีโทสะกับแม่สามีได้เช่นไร? เมื่อมองเห็นฮูหยินผู้เฒ่ากู้ นางจางก็ค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้น พลางสังเกตสีหน้าของแม่สามีอย่างระแวดระวัง เมื่อพบมารดาสามีมีสีหน้าสงบนิ่ง มองไม่ออกว่ามีความสุขหรือโกรธเคือง นางก็ยิ่งประหม่า เช่นนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีอันใดแน่ เกรงว่านี่คงจะไม่ใช่คืนก่อนพายุฝนจะมาหรอกนะ

สามคนพ่อแม่ลูกสวมกอดกันแน่นด้วยความรักที่มันเปี่ยมล้นอยู่ในอก เป็นภาพที่ทุกต่างปลื้มปิติและดีใจ “พ่อกับแม่ดีใจที่ลูกสาวพ่อกับแม่มีความสุขเขาสักที มีชีวิตคู่ที่ดี มีลูกที่น่ารัก” และคนที่ดูจะปลื้มปิติมากกว่าใครที่นี่คงหนีไม่พ้นพ่อกับแม่ของปรียาดาที่รับรู้ถึงความเจ็บปวดใน อดีตที่ลูกสาวเผชิญมา และวันนี้ที่ลูกสาวเพียงคนเดียวเธอคนที่รักเธอจริง ๆ สักที

มายืนอยู่ที่นี่ตรงนี้เพราะที่นี่เป็นที่ของเขา!" ความโกรธถาโถมเข้าใส่อย่างจังเมื่อได้ยินคำพูดร้ายๆ ที่พูดถึงคนตายแต่ทำให้คนที่ยังอยู่เสียใจ น้ำใจจ้องมองแม่เลี้ยงของสามีเขม็ง เรื่องอื่นเธอคงไม่เถียง ยอมได้ทุกเรื่อง แต่การพูดถึงประภาสเธอยอมไม่ได้จริงๆ "อีเด็กเมื่อวานซ ืน แกคิดจะลองดีกับฉันอย่างนั้นเหรอ!"

อวิ๋นหนิงเยียนส่ายหน้า “นิสัยของแม่สามีค่อนข้างแข็งกร้าวอยู่บ้าง ทว่ามิใช่คนโหดร้าย งานมงคลของนางล้วนเป็นแม่สามีที่คอยวิ่งวุ่นจัดการให้ อีกทั้งสินเดิมของแม่สามีคนก่อน ก็ปล่อยให้นางนำติดตัวไปจนหมดสิ้นมิให้ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย” เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ อวิ๋นหนิงเย ียนจึงกล่าวต่อ “นางอยากหย่าร้าง แม่สามีเคยแจกแจงผลดีผลเสียให้นางฟัง ทั้งยังเคยขัดขวาง แต่นางกลับไม่ยอมรับความหวังดีของแม่สามี เพียงรู้สึกว่านั่นเป็นการบีบบังคับให้นางต้องกลืนกินความอัปยศ และคิดว่าแม่สามีมิได้ใส่ใจบุตรีที่ฮูหยินคนก่อนทิ้งเอาไว้เลย”