แม่สามีใจร้าย Novels & Stories

U ปรางปรีญาเห็นพี่สาว เดินมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล ใจเธอเองก็เริ่มรู้สึกไม่ดี "พี่ปราย หมอว่าไงมั่งอ่า" "แม่เป็นโรคหัวใจ ต้องพาตัดบายพาสหัวใจ"

คนพูดประชดประชันทำท่าเสียใจน้อยใจ พลอยเพชรได้เห็นกิริยาท่าทางของแม่สามีแล้วอ่อนใจ ทุกวันเธอจะเห็นว่าแม่สามีด่าทอและแช่งให้ผัวตายทุกวัน เข้าใจแหละว่าดูแลคนป่วย แต่นางจะทำเวลาไม่มีลูกชาย พอลูกชายกลับมาก็จะทำเป็นบ่นว่าเหนื่อยดูแลอยู่คนเดียว

กิตาจะยุ่มย่ามกับสามีเธอ ใช้เล่ห์เหลี่ยม แกล้งอ่อนแอและกลับมายืนเขียงข้างเขาอีกครั้ง ลูกไม้พวกนี้ เธอไม่เคยเสียใจเลยแม้แต่น้อย แต่สำหรับคนที่เรียกเธอว่าแม่ เธอรู้แค่ต้องปกป้องเขา และเขาทำร้ายหัวใจอาชิน มันเหมือนหัวใจเธอโดนทำร้าย ยิ่งไปกว่านั้น สามีเขาไม่เชื่อใจเธอเลย

พิสมัยพูดขึ้น เพราะตลอดสี่ปีที่ผ่านมา สามไม่เคยแสดงความใจดีหรือมอบรอยยิ้มให้น้ำผึ้งเลยสักครั้ง มีแต่ความปั้นปึงและสายตาชิงชังที่มอบให้เด็กสาวอยู่เสมอ "แต่เมียผมตายไปทั้งคนนะครับแม่" สามหันกลับมาค้านเสียงแข็ง บาดแผลในใจของเขาถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง "แม่รู้ว่าสามส ูญเสีย..." พิสมัยทอดถอนหายใจ

“แค่นี้ก็เยอะมากแล้วค่ะคุณแม่” “เยอะตรงไหนกันแค่นี้ยังเล็กน้อยเกินไปด้วยซ้ำ ลูกสะใภ้แม่จะน้อยหน้าคนอื่นได้ยังไง แม่ไม่ยอมหรอกนะ” คุณหญิงแม่สามีพูดอย่างเอาใจลูกสะใภ้แสนดีอย่างวนิดา ทำให้เธอแอบอดคิดไม่ได้เลยว่าถ้าหากสามีจะแสนดีเอาใจใส่เธอแบบนี้สักนิดมันคงจะดีไม ่น้อย

แม่สามีเอ่ยพลางหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี คำพูดของแม่สามียิ่งทำให้สวี่ลี่เซียนไม่พอใจมากกว่าเดิม นางไม่ยอมให้นังซินเหลียนได้ความรักจากท่านแม่ทัพไปหมดคนเดียวแน่

โม่อวี้เฟยพูดออกไปจนหมดสิ้น ความเคียดแค้นทั้งหลายนั้นมันเกิดที่นาง มองเห็นความรักของนางที่มีต่อเขา ไหนเลยได้ความรักตอบกลับมา เขามอบให้นางเพียงแค่ความเจ็บปวดชอกช้ำใจ “เหอะ ข้าก็ไม่นึกอยากได้เจ้าเป็นสะใภ้ตั้งแต่ทีแรก พูดจบก็ไสหัวออกไปได้แล้ว อย่าอยู่ให้เป็นเส นียดเป็นตัวอัปมงคลเลย” แม่สามีนึกเดือดดาลกับคำพูดของลูกสะใภ้ไม่ได้ นางต่อว่าเช่นนี้มิเห็นคนหัวขาวนั่งอยู่ ช่างดูกล้าเกินไปเสียด้วยซ้ำ

“ถึงอย่างไรข้าก็เป็นสามีเจ้า แม้ชิงชังแค่ไหนก็หาได้หลบหลีกได้ตลอด คิดเสียว่าข้ามาทำหน้าที่สามีก็แล้วกัน” “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ อีกไม่นานข้ากับหวนปี้จะย้ายออกจากที่นี่แล้ว” “เจ้าหมายความเช่นไร”

“เสี่ยวอวี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ถ้ามีอะไรบอกแม่ได้นะ หรือว่าอาหมิงรังแกเธอ? บอกแม่เถอะ แม่จะจัดการให้เอง!” เพียงไม่กี่คำแสดงความห่วงใยของแม่สามี ฉันก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีก ฉันฝืนความรู้สึกขยะแขยงในใจ โผกอดแม่สามี น้ำตาไหลพรั่งเหมือนเขื่อนที่พังทลาย

รุยลาถอนใจและคิดถึงตัวเอง “ถ้าหนูหายไป แม่ต้องร้องไห้ พี่กับยายก็ต้องร้องไห้เหมือนกัน” ในหัวเสี่ยวหานปรากฏภาพของร่างสูงขึ้นมา เขาบอกว่า “แม่มีสามี” รุ่ยลาแปลกใจ “ห๊ะ? ใครเป็นสามีแม่กัน? ฟู่เย่เฉินเหรอ?”