귀신 Mga Nobela at Kwento

Il vivait seul, dans les marais, à moitié fou. Quand Kaeron arriva, il ne parla pas. Il se battit. Et quand il fut à terre, le souffle coupé, Kaeron ne le tua pas. Il tendit la main. — « Tu veux te venger ? » Harkan cracha du sang. Et sourit. — « Toujours. » — D’autres suivirent. Une femelle borgne du Nord, anciennement de Givrebois, bannie pour meurtre rituel.

Ta grande sœur est enceinte et elle même ne le sait pas encore Kenzo : je vais faire comment pour sacrifier un enfant qui ne vit même pas encore ? Tcham : trouve juste un moyen pour verser cette poudre dans son repas ou sa boisson. (En lui tendant la poudre) Kenzo : merci grand maître, ça ne va pas être compliqué pour moi, je peux réussir. il me suffit juste de regagner sa confiance et la distraire pour faire ça. Il savait que sa grande sœur était sensible face à l'amour de la famille. Il voulait aller demander les excuses pour avoir accès à sa maison

cette nuit j'ai fait un rêve bizarre _hum raconte moi ma fille _j'étais poursuivi par des gaillards qui voulait me violer mais j'ai senti une force invisible qui m'amena dans les airs et les gaillards ne purent m'atteindre _hum ma fille j'espère que tu as prié à ton réveil _oui maman _alors sois sans craintes,le Seigneur te préservera de tout danger.Maintenant rends toi au lycée sinon tu risques d'être en retard.Surtout fais attention à toi et évite les mauvaises fréquentations _d'accord.aurevoir maman et merci pour votre conseil _bonne journée ma fille _merci maman

Ma vue était embrouillée par les larmes dans mes yeux et j'ai commencé à penser à quel point ce serait mieux si je ne les avais jamais connus. Le monsieur du crématorium a lancé une œillade noire et furieuse à Félix, pris par la rage : « M. Desmas, vous êtes complètement déraisonnable ! Comment pouvez-vous insulter la défunte ? Ce que vous voyez ici, ce sont bien les cendres de Mlle Dubois. Vous n'avez pas lu la une, n'est-ce pas ? Son infortune est diffusée partout sur Internet. »

Et d’une femme qui est partie pour survivre. — Je suis aussi la voix de femmes qui ont été traitées comme des ombres. Aujourd’hui, elles brillent. — Ce n’est pas une revanche. C’est une offrande. Elle désigna la dernière robe. — Cette robe s’appelle Re-naître. Elle est pour chaque femme qu’on a essayé d’effacer. — Dans la foule, une vieille femme se leva. Cheveux blancs. Paupières lourdes.

ถึงจะบ่นแต่คนตรงหน้าก็ดันของบางอย่างมาให้อย่างติดสินบน ฉันมองดูพระเครื่องที่เขาส่งให้ ผีเอาพระมาให้ พระนี่ของจริงหรือเปล่าเนี่ย ทำไมผีไม่กลัว “ชื่ออะไร” “ไม่รู้จักเหรอ พระออกจะดัง” ฉันขมวดคิ้วกับคำตอบของสิ่งไม่มีชีวิตตรงหน้า พระน่ะฉันรู้จัก คนไทยที่เล่นพระเครื่องต้องรู้จั กอยู่แล้วพระดังของเมืองเหนือองค์ที่อยู่ในมือ

“โอเคจ้ะ” มินตรารับปากก่อนที่พลอยพิชญาจะเดินออกไปทางประตูด้านหลังห้องอาหารที่มีทางเดินเล็ก ๆ ตรงไปยังสวนดอกไม้ของรีสอร์ท แสงจากโคมไฟในยามราตรีอาบไล้ไปทั่วพื้นหญ้าและและดงดอกไม้สีสันลานตาทั้งยังส่งกลิ่นหอมในยามค่ำคืน แสงสว่างทำให้เธอมองเห็นแผ่นหลังของร่างสูงให� �่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ เขาเป็นชายชาวต่างชาติอย่างที่มินตราบอก และกำลังยืนหันหน้าไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาที่กำลังไหลเอื่อยเบื้องหน้าอย่างเพลินใจ

หึหึ เทวากลั้วขำในลำคอ “ทำไมวะ หรือมึงมีหลักแหล่งลงหลุมแล้วเหรอถึงได้ขำเหมือนไม่สนใจของรางวัลที่กูให้”

“อืม...อืม” เสียงครางลึกดังมาจากลำคอของหญิงสาว เธอบิดตัวเบา ๆ อยู่ใต้ร่างกำยำสูงใหญ่และยิ่งกระหวัดเรียวแขนรอบลำคอของเขาแน่นขึ้น แม็กเซ็นตอบสนองจุมพิตนั้นอย่างหิวกระหาย เขาจูบเธอในขณะที่ประสาททุกส่วนของร่างกายตื่นตัวเต็มที่ พระเจ้า!...ให้ตายเถอะ ทำไมเขาถึงไม่ทำอ ะไรสักอย่างที่จะไม่เป็นการเอาเปรียบผู้หญิงสาวแสนสวยร่างเล็กคนนี้ เธอมาจากไหนเขาไม่รู้เลย รู้ก็แต่ชื่อของเธอ

แล้วกริชก็เริ่มเล่า ‘มีชายคนหนึ่งเป็นคนที่ชอบดื่มเหล้ามากๆ แถมยังขี้เกียจไม่ทำมาหากินอะไร พอหมดอายุขัยลงไปอยู่ในยมโลก ผู้ชายคนนี้ก็พกเหล้าลงไปด้วย แถมยังไปชวนยมบาลกินเหล้าอีก อายุขัยของผู้ชายคนนี้คือเจ็ดสิบปี แต่ยมบาลเผลอใส่เลขศูนย์เข้าไปอีกตัวเป็นเจ็ดร้อยปีเพ ราะเผลอกินเหล้าจนเมา ทำให้ผู้ชาย คนนี้ยังไม่ถึงที่ตาย ฟื้นขึ้นมาอยู่บนโลก เป็นมนุษย์อีกเจ็ดร้อยปี ฟันของชาย คนนี้หักและขึ้นใหม่เหมือนเด็กแรกเกิดถึงเจ็ดกระสอบเชียว’ “โหย... ฟันเจ็ดกระสอบเลยเหรอคะ/ครับ” เด็กๆ ถามกันใหญ่ “ใช่ครับ” “เล่าอีกค่ะ”