금기 Mga Nobela at Kwento

#รักจำเป็น_EP.1 มาหยา ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของครอบครัวสัมปทานรังนกชายฝั่งทะเลเหนือ จ. ตรัง กิจการตอนนี้ฉันรู้ได้เลยว่ากำลังถึงจุดดำดิ่ง พ่อแม่ทะเลาะกันทุกวัน ปีนี้ครั้งที่ 3 แล้วที่เราโดนโจรสลัดขโมยรังนกไปขาย...เราจะหมดตัวแล้ว คนในเกาะต่างประท้วงจะเอาเงินทุกวัน

เขายกมือห้าม สีหน้าขึงขัง “แล้วคุณเกื้อว่ายังไงคะ” เกื้อคุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหยิบสัญญานั่นมาอ่านลวกๆ อีกครั้งแล้วหยิบปากกาด้ามเงินที่เหน็บแนบกระเป๋าเสื้อ เขาจรดปากกาลงไม่ใช่เพื่อเซ็นชื่อแต่ขีดฆ่าข้อความระบุระยะเวลาสามเดือนในสัญญา แล้วเขียนใหม่ เซ็นชื่อก ำกับ ก่อนจะเลื่อนปลายปากกามาตวัดลายเซ็นตัวเองตัวโตที่ช่องผู้ว่าจ้าง

เข่อซินแย้ง “แกจะเรียนต่อไปทำไมให้วุ่นวาย เปลืองเงินเปลืองทองเปล่าๆแถมยังไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรด้วย”

และนั่นคือวิดีโอจากโทรศัพท์ของเจียงอี่โม่ เสียงฮือฮาในงานดังสนั่น ฉันยืนเหม่ออยู่ที่เดิม ลืมที่จะห้ามปรามไปชั่วขณะ เลือดในร่างกายของฉันถูกเยือกแข็ง ชุดกระโปรงด้านล่างก็เปียกชื้นไปทั้งแถบ “มองอะไรกันอยู่ มีอะไรให้ดู รีบตัดไฟเร็วเข้า!”

ฟอด~ หอมเเก้มเมียไปหนึ่งที ไฟอารมณ์ที่พุ่งพล่านค่อย ๆ ดับลง โดยมีณคินเป็นนํ้าเย็นที่สาดใส่จนมันมอดดับ เกี๊ยวฉีกยิ้มน้อย ๆ มองสามี ความโกรธเลือนหายเป็นปลิดทิ้ง “เออจริงด้วย” ณคินอุทานเมื่อนึกอะไรออก “ร้านราเมงที่เคยเกริ่น ๆ ไว้ตอนนี้เค้ามีการเเข่งขันชิงเงินรางวั ลตั้งสองเเสนพร้อมตั๋วกินฟรีอีกสามปีเลยนะ”

เค้กหยัดกายลุกขึ้นนั่งในท่านั่งขัดสมาธิบนเตียนอุ่น ชุดนอนที่เป็นเพียงเสื้อเชิดแขนยาวสีขาวที่ชายหนุ่มสวมใส่ไว้ให้เมื่อเช้าติดกระดุมหน้าเพียงแค่หนึ่งเม็ดเท่านั้นมือเล็กเอื้อมขึ้นไปหยิบวัตถุสีดำที่ผูกโบว์สีแดงเอสไว้พร้อมกระดาษโน้ตเล็กๆ มีเพียงข้อความสั้นๆ ที่ฝาก ไว้บนแผ่นกระดาษสีสวย 'ง้อนะ' ใบหน้าสวยงามคลี่ยิ้มระบายความดีใจเมื่อวัตถสีดำที่วางอยุ่บนหมอนนุ่มของแฟนหนุ่มคือ กุญแจรถยนต์ยี่ห้อแอสตัน มาร์ติน ที่มีราคาเหยียบยี่สิบล้านบาท เธอไม่อยากจะเชื่อว่านี่เป็นวิธีง้อสาวของแฟนหนุ่มของเธอ

แกร๊ก ประตูห้องน้ำเปิดกว้างออกพร้อมกับคนตัวสูงที่เดินเข้ามาด้านใน ดวงตามองร่างเล็กเปลือยเปล่าที่ยืนอยู่หน้ากระจก

ก้นกระดกส่ายไม่หยุด “ซี้ด... มิดเลยครับคุณหนูของผม” เจมส์ก้มลงกระซิบข้างหู ขณะท่อนเอ็นของเขาเสียบแน่น เต็มรูสวาทของเกดสุดา “เสียว… ซอยเถอะนะ ของนายใหญ่มาก ทำนานเดี๋ยวเกดเจ็บ”

แกรก ประตูห้องพักถูกเปิดออกด้วยน้ำมือเจ้าของห้องทำให้ผู้มายืนเคาะประตูอยู่แสนนานอย่างโฉมตวาดใส่ใบหน้าซีดเผือดด้วยความไม่พอใจ "มัวแต่นอนกินบ้านกินเมืองไม่ได้ยินหรืออย่างไรว่าฉันมาเคาะประตูอยู่ตั้งนานแล้ว" "ได้ยินค่ะพี่โฉม ว่าแต่พี่โฉมมีอะไรจะใช้มะลิเหรอจ๊ะ"

แกร็ก! “มันล็อก” มุกดาภายังไม่ได้ปลดล็อกจึงรู้ว่ายิงไม่ออกแต่เธอเคยเรียนยิงปืนครั้งแรกพลาดครั้งที่สองไม่พลาด “หยุดนะ”