Novel & Cerita 리얼로맨스

เจ้าบ่าวหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนที่จะกล่าวคำปฏิญาณ ซึ่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องพูดยังไง สคริปก็ไม่ได้เตรียม ไม่คิดไม่ฝันด้วยซ้ำว่าจะได้มาพูดอะไรเเบบนี้ งั้นขอใช้สัญชาตญาณของตัวเองเเล้วกัน "ข้าพเจ้าคอลิน คาร์ลอส รอซเซ่ ขอรับคุณวีนัส ฟรายเดย์ ไทเพนต์เซอร์เป็น ภรรยา เเละสัญญาว่าจะเป็นผัวที่ดี" คอลินจ้องมองใบหน้าภรรยาสาวคนสวยของตัวเองขณะที่กล่าวคำปฏิญาณ ทว่าคนเป็นภรรยาขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะคำปฏิญาณของสามีฟังดูเเปลกๆ

เธอตาโต ก้มลงมองส่วนกลางลำตัวของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธออุทานแผ่วเบา หน้าแดงจัด รีบหันไปมองทางอื่นเสีย เขาแอบยิ้ม สนุกดี “อ้อ คุณแอบเช็คนี่เอง” เขาทำสีหน้าประหลาด ก่อนจะเปรยเสียงเซ็กซี่ๆ “คุณรู้ไหม ผมอยู่ในคุกตั้งสิบปี มันทรมานมากเลยล่ะ เวลาที่ผมนึกถึงจูเลีย โ รเบิร์ต คาเมร่อน ดิแอท หรือไม่ก็แคทธารีน โอ้ คิดแล้วมันเศร้า สงสารตัวเอง...จะเป็นไปได้ไหม ถ้าหากคุณจะกรุณา...”

(ผะ ผิดพลาดเหรอครับ ขอโทษครับเจ้านาย) เสียงลูกน้องสั่นด้วยความกลัว “เปล่า ฉันแค่รู้จักแฟนของผู้หญิงคนนี้โลกกลมน่ะ” ยูร์ยิ้มออกมาเมื่ออย่างวางใจเมื่อเห็นประวัติของผู้หญิงที่ชื่อริล เธอเป็นแฟนของเฟร์สเพื่อนสนิทของลิบินเขาเคยเจอผู้หญิงคนนี้ไม่บ่อยนัก

บัตรสีดำสนิทกระทบกับโต๊ะไม้เสียงดัง ทุกคนเงียบกริบแล้วหันมามองเธอเป็นตาเดียว ขวัญข้าวกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบ “ในนี้มีหนึ่งล้านถือว่าฉันแพ้เกมครั้งนี้.. ไม่เล่นเกมต่อแล้ว”

เสียงแนบเนื้อกระทบกระทั่งกันของชายหญิงเปลือยเปล่าที่กำลังโรมรันกันบนเตียงนุ่มในตอนนี้ดังขึ้นสลับกันกับเสียงครวญครางของเขาและเธอ ร่างทั้งสองที่สอดรับแอ่นเด้งรุกรับกันหนักหน่วงด้วยความร้อนรุ่ม เหงื่อไคลซึมตามหน้าและร่างเปลือยของทั้งสองที่กำลังโยกเสียวกันในตอนนี้บอกได้ทุกอย ่างว่าคลังแสงและองค์อินทร์กำลังเพลิดเพลินไปกับการออกกำลังกายเสียเหงื่อบนเตียงกัน

“โดนตบน่ะสิ ฉันไม่ได้รวยไม่ได้โก้เหมือนแก จะได้ทำตัวห่ามแบบนั้นได้” “แกคิดว่าฉันไม่เคยโดนตบรึไง” จักรกฤษณ์ทำหน้าไม่เชื่อ จอมทัพไม่เล่าต่อว่าเขาโดนใครตบและโดนตบจากสาเหตุอะไร เขาหยุดตรงประตูกระจกบานใหญ่ของโชว์รูมรถสปอร์ตหรู “ฉันต้องการคันที่แพงที่สุดในโชว์รูม” “รู้ แล้ว อย่างแกต้องดีที่สุด แพงที่สุด และเพอร์เฟคที่สุด”

พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกไป "มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้อีกเหรอว่าใครรักนายจริง ยังจะหน้ามืดสนใจผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นค่าอยู่ได้" มีนาล้มตัวลงนอนพลางเอ่ยด้วยความเคืองขุ่น