ตอนที่ 1.

นนนที เรืองรัตนชัย มหาเศรษฐีเพลย์บอยเจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซ็นติเมตร เขามีใบหน้าที่ถอดแบบมาจากเทพบุตรจากชั้นฟ้า ปากคอคิ้วคางล้วนสมบูรณ์แบบ เหมาะเจาะ เสน่ห์ความเป็นชายของเขาโดดเด่น และหอมหวาน ทำให้สตรียากที่จะทัดทานความเย้ายวนของเขาได้ ดังนั้นจึงไม่แปลกที่รอบกายของนนนทีจะเต็มไปด้วยสาวสวยมากหน้าหลายตา

เขาสนุกกับเซ็กซ์ร้อนฉ่าที่ไร้การผูกมัด นอนกันจนเบื่อ ก็เลิกรากันไป โดยจ่ายเงินค่าสึกหรอให้กับผู้หญิงพวกนั้นสักก้อนก็จบสิ้นกันแต่โดยดี

ชีวิตหนุ่มโสดของมหาเศรษฐีวัยสามสิบแปดปีอย่างนนนทีเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจทางเพศ ทุกอย่างราบรื่น เป็นไปตามความต้องการของเขาทุกอย่าง จนกระทั่งเกิดเรื่องขึ้น

ย้อนไปเมื่อห้าปีก่อน...

เด่นชัยคือคนขับรถที่เขาไว้ใจมากที่สุด เขามักไปไหนมาไหนกับเด่นชัยเสมอ แม้กระทั่งเดินทางไปโรงแรมที่นัดหมายกับสาวๆ

แล้ววันหนึ่งก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น เมื่อมีมือปืนมาลอบยิงเขา แต่เด่นชัยกระโดดเอาตัวเข้าขวาง จึงรับลูกกระสุนเข้าไปเต็มร่าง

เขาตกใจมากรีบพาเด่นชัยไปโรงพยาบาล แต่เด่นชัยก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวสิ้นใจไปในอ้อมแขนของเขานั่นเอง

แต่ก่อนที่เด่นชัยลูกน้องผู้ภักดีจะสิ้นใจ คำขอสุดท้ายก็ดังออกมาจากปากซีดขาว

‘ฝาก... น้ำผึ้ง... ลูกสาวของผมด้วยครับนาย... ฝากผึ้งด้วย...’

สิ้นคำขอสุดท้าย เด่นชัยก็สิ้นใจตายในอ้อมแขนของเขานั่นเอง

ชายหนุ่มเป่าปากพ่นลมออกมาแผ่วเบา ดวงตาคมกริบเย็นชาไร้ความรู้สึก ขณะก้าวเท้าเดินออกมาจากโถงผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินสุวรรณภูมิ

หลังจากที่เด่นชัยตาย เขาก็รับผิดชอบลูกสาวเพียงคนเดียวของลูกน้องด้วยการแต่งงานกับหล่อน ซึ่งในตอนนั้น น้ำผึ้งมีอายุแค่เพียงสิบห้าปีเท่านั้น และที่เขาต้องแต่งงานกับน้ำผึ้งก็เพราะหากทุกคนเข้าใจว่าน้ำผึ้งเป็นภรรยาของเขา ก็จะไม่มีใครกล้าที่จะทำร้ายหล่อน

ชายหนุ่มเป่าลมออกจากปากอีกครั้ง ขณะที่สมองกำลังนึกถึงภาพของเด็กสาวถักผมเปียสองข้างที่ร้องไห้กอดร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ ทำให้เขาละอายใจเหลือเกิน

เขาให้คำสัญญากับตัวเองว่าจะเลี้ยงดูน้ำผึ้งเป็นอย่างดีเพื่อตอบแทนการสละชีพของเด่นชัย

ห้าปีแล้วสินะที่เลือกจะเดินจากเมืองไทย และไปบริหารงานที่อิตาลี

การกลับมาของเขาในครั้งนี้ก็เพื่อที่จะปลดปล่อยให้น้ำผึ้งเป็นอิสระจากกรงวิวาห์

หล่อนจะได้มีชีวิตในแบบที่ฝัน ไม่ต้องติด

“สวัสดีครับคุณนน ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะครับ”

ทันทีที่คนขับรถซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับเด่นชัยเห็นเขา ก็ทักทายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

เขาระบายยิ้มให้ และก็ทักทายกลับด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

“ลุงก็ไม่แก่เลยนะครับ”

“ผมนะแก่เอาแก่เอาครับ แต่คุณนนยังหนุ่มแน่นเหมือนเมื่อห้าปีก่อนไม่มีผิดเลยนะครับ”

“ลุงพูดแบบนี้ ผมคงต้องยกของฝากทั้งหมดให้ลุงเลยนะเนี่ย”

นนนทีหัวเราะขบขัน ขณะก้าวขึ้นมานั่งบนรถหรู และมองออกไปนอกตัวรถ

กรุงเทพฯ ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ผู้คนพลุกพล่าน วุ่นวาย และรถติด

“คุณนนจะเข้าบ้านเลยไหมครับ”

“ใช่ครับ”

เขาตอบสั้นๆ ดวงตายังคงมองออกไปนอกตัวรถเช่นเดิม

“คุณผึ้งคงดีใจมากที่เห็นคุณนนกลับมาเสียที”

นนนทีละสายตาจากวิวนอกกระจกรถมามองคนพูด

“น้ำผึ้งเป็นยังไงบ้างครับ”

“คุณผึ้งเธอสบายดีครับ”

นนนทียิ้มบางๆ เอนกายพิงกับเบาะรถอย่างผ่อนคลายมากขึ้น

“เป็นเรื่องที่ดีที่ผมได้ยินแบบนี้”

“แต่เธอเฝ้ารอคุณนนทุกวันเลยนะครับ”

เขาระบายยิ้มบางๆ และไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เพราะไม่เคยคิดกับน้ำผึ้งเกินเลยในเชิงชู้สาวเลย

“ลุงเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ ผมว่าน้ำผึ้งน่าจะมีความสุขในวัยของตัวเองนะครับ”

“ผมไม่ได้เข้าใจผิดหรอกครับ คุณผึ้งเธอออกมานั่งเหงาๆ หน้าบ้านทุกเย็นครับ พอใครถามก็บอกว่าออกมานั่งรอคุณนน”

ไม่รู้ทำไมหัวใจของเขาถึงได้กระตุกแรงๆ แบบนี้ นนนทีเม้มปากเป็นเส้นตรง

“เธอบอกว่าจะรอคุณนนจนกว่าคุณนนจะกลับมาครับ”

“ตลอดห้าปีเลยหรือครับลุง”

“ใช่ครับ ตั้งแต่คุณนนบินไปอิตาลี จนถึงเมื่อวานนี้ คุณผึ้งก็ออกไปนั่งรอทุกวันครับ”

นนนทีพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกหนักใจไม่น้อย หากน้ำผึ้งจะคิดกับเขาเกินเลย

“แล้วน้ำผึ้งคบหากับใครอยู่ไหมตอนนี้”

“ไม่มีนะครับ คุณผึ้งเธอปฏิบัติตัวเป็นกุลสตรีไทยดีเสมอมาครับ และตั้งแต่แต่งงานกับคุณนนแล้ว ผมก็ไม่เคยเห็นคุณผึ้งให้ความสนิทสนมกับผู้ชายคนไหนเลยครับ”

“ลุงก็รู้ใช่ไหมว่าผมแต่งงานกับน้ำผึ้งทำไหม”

เขาสบตากับคนขับรถทางกระจกมองหลัง ก่อนที่คู่สนทนาจะตอบออกมา

“ผมทราบครับ แต่คุณผึ้งเธอ... ดูเหมือนจะรักคุณนน...”

“ผมกับน้ำผึ้งเป็นแบบนั้นกันไม่ได้หรอกครับ ผมชอบอิสระ ไม่ชอบการผูกมัด และที่ผมแต่งงานกับน้ำผึ้งก็เพื่อปกป้องเธอเท่านั้น ซึ่งตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ผมต้องปล่อยเธอแล้วล่ะ”

“แต่ผมว่า...”

“ที่ผมเดินทางกลับมาจากอิตาลีก็เพราะจุดประสงค์นี้แหละครับ”