LOGINนนนทีแต่งงานกับน้ำผึ้งแค่เพียงในนาม เพื่อตอบแทนบุญคุณของบิดาของน้ำผึ้งที่เสียสละชีวิตช่วยเหลือเขาให้รอดพ้นจากความตาย แต่น้ำผึ้งที่ในตอนนั้นวัยเพียงแค่สิบห้าปีกลับคิดฝันว่าที่เจ้านายของบิดาแต่งงานด้วยก็เพราะว่ารักและเอ็นดูในตัวของตนเอง การปกป้องดูแลของนนนทีที่มอบให้มานั้นทำให้เด็กสาวยิ่งถลำใจรักเขายิ่งขึ้น เฝ้ารอวันที่เขาจะมอบความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยาแท้จริง แต่แล้วเมื่อวันที่เขาเดินทางกลับมาจากอิตาลี หลังทอดทิ้งเจ้าสาวสิบห้าเช่นหล่อนไปนานถึง 5 ปีเต็ม น้ำผึ้งดีใจที่ได้พบกับนนนทีอีกครั้ง แต่ความดีใจก็ค่อยๆ สูญสลายไป เมื่อได้ยินความต้องการของนนนที
View Moreตอนที่ 19. ตอนอวสาน “อ๊า... อา... ซี๊ดดด คุณนน... อ๊า...”กายสาวบิดเร่าๆ ด้วยความปรารถนา หัวนมเม็ดเล็กทั้งสองข้างถูกคุกคามด้วยนิ้วยาวจนบวมเป่ง“อืมมม นมเธอนุ่มมือเหลือเกิน ขอฉันดูดนะน้ำผึ้ง อืมมม... ด๊วบบบ”เขาไล่ริมฝีปากไปกับเต้าเต่ง จัดการกลืนกินด้วยลีลาที่สาวน้อยยากจะต้านทาน หล่อนทั้งเด้งทั้งร่อนสองเต้าใส่ปากของเขา ความเป็นหญิงก็ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำอย่างน่าอับอาย“อ๊า... ซี๊ดดด อ๊า... เสียววว อ๊า...”พระเจ้า ทำไมหล่อนเสียวซ่านจนต้องหยัดร่อนร่างขึ้นหาเขาแบบนี้ แถมยังหวีดร้องลั่นด้วยความเสียวสุขอย่างควบคุมไม่ได้อีกด้วย“อ๊า... อา... ซี๊ดดด อ๊า... เสียวเหลือเกิน อ๊า... คุณนนขา... เลียนมเก่งสุดๆ เลยค่ะ อ๊า...”ชายหนุ่มหยอกเย้ากับเต้าเต่งคู่แฝดจนสองเนื้อนุ่มแดงช้ำไปด้วยรอยดูดรอยฟันขบ จึงเลื่อนหน้าจูบต่ำลงมายังหน้าท้องแบนเรียบ แต่มือก็ยังคงขยำปทุมถันเต่งตึงต่อเนื่อง ปากร้อนจัดจูบมาถึงความเป็นหญิง“อืมมม ผึ้งจ๋า... หอมจังเลย... อืมมม...”กลีบเนื้ออ่อนค่อยๆ ถูกแยกออกจากกันด้วยนิ้วยาว ก่อนที่นนนทีจะไสนิ้วยาวเข้ามาทักทายหยอกเย้ากับน้ำหอยหยาดเยิ้ม จากนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนไหวไปตามซอกหล
ตอนที่ 18.“แต่คุณต้องสัญญานะว่าจะไม่ให้พ่อของคุณถอนหุ้นจากบริษัทของคุณนน”“ฉันสัญญา”น้ำผึ้งยกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง เม้มปากกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้“งั้นรบกวน... ให้คนไปส่งฉันที่สนามบินด้วยค่ะ”“ฉันเตรียมพร้อมเอาไว้แล้วล่ะ”แม้จะรู้ว่านี้อาจจะเป็นแผนการที่ถูกวางเอาไว้ล่วงหน้ามาก่อนของอลิสา แต่หล่อนโง่เองที่เดินตามเกมของอลิสา ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วหล่อนจะทำให้นนนทีเดือดร้อนเพราะผู้หญิงโง่เขลาเช่นหล่อนไม่ได้‘ลาก่อนค่ะคุณนน’หล่อนพึมพำกับบอกตัวเองในใจ น้ำตาเม็ดโตไหลรินเป็นสายน้ำผึ้งนั่งเหงาหงอยอยู่ที่สนามบิน พยายามบอกตัวเองให้ตัดใจ แต่ยิ่งรู้ว่าต้องเดินจากนนนทีไปตลอดกาล ก็ยิ่งเจ็บปวดเหลือเกินป่านนี้นนนทีก็ยังคงไม่รู้ว่าหล่อนหายไป เพราะเขาคงยังคุยงานอยู่กับพ่อของอลิสา“ผึ้งรักคุณนนนะคะ...”หล่อนสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวดทรมาน“ถึงแม้ผึ้งจะไม่ได้อยู่กับคุณนนแล้ว... แต่ผึ้งก็จะคิดถึงคุณนนตลอดไปค่ะ...”หล่อนสะอื้นไห้จนตัวโยน น้ำตาไหลอาบแก้มจนมองไม่เห็นอะไรเลย แม้แต่ผ้าเช็ดหน้าที่ถูกยื่นมาให้ กระทั่งเสียงคุ้นหูดังขึ้นนั่นแหละจึงได้สติ เงยหน้าขึ้นมอง“ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอคิดถึงตล
ตอนที่ 17.“พรุ่งนี้ตอนบ่าย ฉันต้องเดินทางไปอิตาลีนะ เรื่องธุรกิจน่ะ”หล่อนไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะเปล่งคำใดตอบเขาออกไป ทำได้แค่นอนสะอื้นมือใหญ่สัมผัสกับท่อนแขนจากทางด้านหลัง และลูบไล้ไปมา“แต่ฉันจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”เมื่อหล่อนไม่ตอบ เขาก็ก้มลงจูบแก้ม ก่อนจะพบว่าหล่อนร้องไห้“แค่ฉันจะไปอิตาลีถึงกับร้องไห้เลยหรือน้ำผึ้ง...”คนตัวโตพรมจูบแก้มนวล ซับหยาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ใช่... มันอ่อนโยนจนกำแพงที่สร้างไว้พังครืน“ถ้างั้นไปอิตาลีด้วยกันไหม ไปกับฉัน...”เขาจับหล่อนพลิกตัวกลับมาหา และจ้องมองดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำของหล่อน“ผึ้ง... ไม่ไปเกะกะคุณนนหรอกค่ะ”“ไม่เกะกะหรอก เพราะฉันอยากให้เธอไปกับฉันด้วย”“ผึ้งจะไปในฐานะอะไรล่ะคะ ในเมื่อ... คุณนนคงเดินทางไปอิตาลีพร้อมกับคุณลิซ่า...” หล่อนถามเขาเสียงเจือสะอื้น“เธอเป็นเมียฉัน ก็ต้องไปในฐานะเมียของฉันสิ เด็กโง่”“แต่ผึ้ง...”“ไม่เอาน่า อย่างอแงนะ ไปอิตาลีกับฉันเถอะ”แม้จะพยายามใจแข็งแค่ไหน แต่พอสบตากับดวงตาหวานฉ่ำที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายของนนนที หัวใจก็อ่อนแรงยอมศิโรราบอย่างไม่น่าให้อภัย“ก็... ได้ค่ะ...”มือใหญ่ยกขึ้นลูบแก้มนวล และพรมจู
ตอนที่ 16.“ค่ะคุณผึ้ง เดี๋ยวป้ามานะคะ”เมื่อป้าอิ่มเดินหายไป น้ำผึ้งก็หันมามองหน้าแขกสาว และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ“คุณอลิสามีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ”อลิสายิ้มเยาะ มองน้ำผึ้งด้วยแววตาดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง“รู้ใช่ไหมว่าคุณนนน่ะไม่ได้ต้องการเธอ”น้ำผึ้งนิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบ หัวใจเจ็บลึกราวกับถูกมีดโกนบาด“แล้วที่คุณนนเดินทางกลับมาที่นี่ก็เพื่อจะมาหย่ากับเมียเด็กอย่างเธอ”แม้จะพยายามสะกดกลั้นอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วน้ำเสียงที่เปล่งออกไปก็อดสั่นเครือไม่ได้“คุณทราบได้ยังไงคะ ในเมื่อเรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวของฉันกับคุณนน”“หึ เธอก็ลองคิดเอาเองสิ ถ้าฉันรู้เรื่องของเธอมากขนาดนี้ ฉันควรจะเป็นอะไรของคุณนนล่ะ”อลิสาไม่ได้บอกออกมาตรงๆ แต่มั่นใจว่าคู่สนทนาจะต้องเข้าใจความหมายแน่นอน“ถ้าคุณมีเรื่องจะคุยกับฉันแค่นี้ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ต้องไปจัดแจกันดอกไม้ที่ค้างเอาไว้ให้เสร็จน่ะค่ะ”หล่อนจะลุกหนี แต่อลิสารั้งเอาไว้ด้วยคำพูดบาดลึกเสียก่อน“ทนฟังไม่ได้ล่ะสิ เด็กสาวแบบเธอน่ะ ไม่ถึงใจไม่เร้าอารมณ์พอสำหรับคุณนนหรอก”อลิสาหัวเราะร่วนด้วยความพึงพอใจ เมื่อเห็นสีหน้าของน้ำผึ้





