เข้าสู่ระบบ“Umuwi na siya?” tanong ni Herman na kagagaling lang sa labas at kakapasok sa bahay.Kanina pa talaga pinili ni Herman na huwag makialam. Tahimik lang siyang nakaupo sa bakuran habang naninigarilyo at pinapanood ang mga nangyayari mula sa malayo, dahil alam niyang problema iyon ng pamilya ni Brandon. Wala siyang kinalaman doon.Marahang tumango si Hector. “Oo. Kailangan niyang ayusin ang problema ng pamilya niya.”Huminga nang malalim si Herman bago tumango. Pagkatapos, napatingin siya kay Eunice. Kalmado ang mukha ng manugang niya, pero alam niyang may kung anong gumugulo sa puso nito na pilit nitong itinatago. Ngumiti siya nang malumanay.“Huwag kang malungkot,” mahinang sabi niya. “Malakas ang Papa mo. At siguradong babalik siya. Marami pa siyang gustong sabihin sa ’yo.”Bahagyang ngumiti si Eunice, pero walang saya sa mukha niya. “Kahit hindi na siya bumalik, okay lang sa akin.”Magaan ang pagkakasabi niya, pero ramdam ang paninindigan sa tono niya.Lumapit si Herman at mahinahong
“Huwag kang umasta na parang gusto mong kumilala ng isa pang anak kung mahirap ka pa rin!” malakas at puno ng panunuyang sabi ni Tessa.Wala talagang respeto si Tessa kay Brandon. Hindi maintindihan ni Eunice kung paano nito kinaya ang ilang dekadang pagsasama sa ganoong klaseng pressure.Naputol ng mga salita ni Tessa ang katahimikan sa simpleng bahay na balot pa rin ng pagluluksa. Kanina pa pinipigilan ni Eunice ang sarili, pero sa pagkakataong ito, hindi na siya nakatiis.“Pasensya na. Hindi naman ako humihingi ng pera o ari-arian ninyo. Kaya kung kikilalanin man ako o hindi, wala naman itong epekto sa akin,” sagot ni Eunice, halatang naiinis kahit pilit pa ring kalmado ang tono niya.Hindi lang iyon simpleng pagtatanggol sa sarili. Simula pa lang, hindi naman talaga dumating si Eunice para humingi ng kahit ano. Hanggang ngayon nga, hindi pa rin niya kayang tawagin si Brandon na ama o Papa.Tunay nga niyang ama ang lalaki, pero hindi basta-basta mabubura ng relasyon sa dugo ang mga
“Siya ang anak sa labas na pinuntahan mo, ’di ba? At iniwan mo ang asawa at mga anak mo para lang makipagkita sa kanya! Ayan, karma na ’yan. Bata pa, namatay na ang nanay niya!”Ilang hakbang na lumapit si Eunice. Ngayon, malapit na ang distansya nila ni Tessa.“Hindi ko naman siya hiniling na pumunta rito. Tutal, sa lahat ng mga taon na lumipas, wala naman siyang naging papel sa buhay ko,” sagot ni Eunice.Namumutla si Brandon. Nasaktan siya sa narinig, pero wala namang mali sa sinabi ni Eunice. Sa buong buhay niya, wala talaga siyang naging ambag sa buhay nito.“At kung umalis ang asawa mo, dapat ikaw ang mag-isip kung bakit. Sino bang magtitiis sa babaeng katulad mo?” dagdag ni Eunice habang lalo pang lumalapit, hanggang sa maramdaman na ni Tessa ang hininga niya.Nakatayo sa may pintuan sina Wendy, Hector, at ang iba pa. Sinundan nila si Eunice nang marinig nilang paulit-ulit itong tinatawag ni Tessa.“Ikaw—”“Bakit? Hindi ba totoo ang sinasabi ko? Kung may problema ka sa asawa mo
“Bakit? Nagulat ka bang makita ako rito?” tanong ni Tessa.“Tessa, may nagluluksa rito. Hinaan mo ang boses mo. Huwag kang mag-eskandalo rito.”Sinusubukan ni Brandon na pakalmahin ang asawa niya.Samantala, nakita ni Eunice ang eksena mula sa terasa ng bahay ni Wendy. Ngayon, alam na niya kung sino ang babaeng iyon. Hindi siya nagsalita. Isang malalim na buntong-hininga lang ang pinakawalan niya, na para bang iyon na ang nagsabi ng lahat.Ang babaeng iyon ang asawa ng tunay niyang ama. Siguro, puwede na rin itong tawaging madrasta niya. At base sa ugali nito, mukhang isa itong malupit na madrasta.“Eunice,” tawag ni Mara.“Oo,” mahina niyang sagot.“Okay ka lang?”Nag-aalala si Mara sa kalagayan ni Eunice. Kakasagka pa lang niya sa pagkawala ng tunay niyang ina, tapos ngayon, kailangan pa niyang makita ang pag-aaway ng ama niya at ng asawa nito.Parang wala namang binago sa buhay ni Eunice ang presensya ng mga ito. Ilang araw lang niyang nakilala ang tunay niyang ina. At mukhang aali
“Charity!” singhal ni Ara, naiinis sa ikinikilos ng kapatid.“Bakit? Ang dali ng buhay ni Ate. Dati, sa tuwing may study tour, nakakasama siya. Tingnan mo naman ako ngayon, hindi ko man lang alam kung makakasama ako. Wala tayong pera, tapos umalis pa si Papa at gumagastos ng pera. Wala naman siyang silbi!” inis na sabi ni Charity bago tumakbo papasok sa kuwarto niya.Tinitigan ni Tessa ang bunsong anak nang may awa. Naiintindihan niya ang nararamdaman ni Charity. Siguradong nakakahiya kung hindi ito makakasama, lalo na kung sasabihin nitong wala silang pambayad. Nakakahiya talaga iyon.“Ma, ipaintindi mo kay Charity kung wala talaga tayong pera. Bakit kailangan pa nating pilitin?” mahina ang sabi ni Ara. Naiintindihan din niya ang pinagdadaanan ng kanyang ama.
“Ma!” tawag ulit ni Eunice.Dumilat muli si Meli at ngumiti, isang napakatamis na ngiti. Ang ngiting iyon ay namana niya kay Hestia. Magkamukhang-magkamukha sila.“Gumising ka, Ma,” sabi ni Eunice habang hawak ang kamay ng kanyang ina.Pero muling pumikit ang mga mata ng babae at tuluyan nang nagpaalam sa mundo. Patuloy pa ring sinubukan ng mga nurse at doktor na iligtas siya, pero wala na silang nagawa. Iba na ang itinakda ng tadhana.Natahimik si Eunice habang nakatingin sa babaeng ilang araw pa lang niyang nakilala.“Love...” tawag ni Hector habang niyayakap si Eunice.Sa mga bisig ni Hector, tuluyang bumuhos ang luha ni Eunice. Kahit malungk
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga
Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng
“Nakauwi na ba si Vincent?” tanong ni Hector kay Eunice nang hindi pa rin inaalis ang titig niya.“H-hindi pa, sir,” kinakabahan niyang sagot.Hindi alam ni Eunice ang kanyang irereact. Kung iiwas siya ng tingin ay baka isipin nitong wala siyang respeto. Pero kung makikipagtitigan naman siya rito a







