EP.16 กำจัดวัชพืช (4) จบตอน

หมับ

ฝ่ามือแกร่งลูบเรือนผมของหนูอย่างอ่อนโยน พร้อมกับรวบผมยาวๆ ไปมัดด้านหลังให้เพื่อให้หนูได้ทำให้เขาอย่างสะดวก หนูพยายามช้อนสายตาขึ้นมอง ก็พบกับพี่ขวดเวอร์ชั่นร้อนแรง ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยรอยสักแดงซ่าน ใบหน้าของเขาก็เหมือนกัน

พี่ขวดกำลังก้มต่ำลงมามองหนูที่ทำให้เขาอย่างเสน่หา

“หนูเป็นเมียที่พี่ภูมิใจที่สุดเลยครับ” เขาออกปากชมตอนที่หนูเอียงคอเลียตั้งแต่โคนจรดปลาย พี่ขวดคว้าปลายคางหนูขึ้นมาสบตา ร่างสูงจับหนูอ้าปาก พร้อมกับสอดปลายนิ้วเข้าไปในอุ้งปากเล็กๆ ของหนู ในขณะที่มือของหนูก็ทำหน้าที่รูดขึ้นรูดลงให้เขาอย่างดี

“อื้อออ” พี่ขวดดูดน้ำลายของหนูผ่านปลายนิ้วแกร่ง เขาจับหนูนอนลงแล้วกรีดปลายนิ้วไปที่กลางกายสาว “อ๊ะ”

“ถ้าเจ็บ ก็บอกนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า แล้วใช้ปลายนิ้วที่เปียกชื้นเขี่ยบริเวณปุ่มกระสันสีชมพูระเรื่อของหนู

น้ำหวานเปียกชุ่มปลายนิ้วแกร่ง หนูบิดเร้าร่างกายอ้อนแอ้นไปมา ในขณะที่เขาจะรูดกระดุมหนูจนหลุดออกจากกันหมดด้วยมือข้างเดียว แล้วโน้มใบหน้าลงมาดูดเลียยอดปทุมถันสีชมพูอ่อน ในขณะที่ปลายนิ้วก็เขี่ยใจกลางกายไปด้วย

เป็นความรู้สึกมหัศจรรย์ที่หนูไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว ตั้งแต่บนเครื่องบิน บนรถในคืนนั้นหนูก็ไม่ได้สติดีด้วย

แต่ครั้งนี้... พี่ขวดอบอุ่นจังเลย

[พาร์ท : ตะขวด]

ผมกำหนัดจนแทบทนไม่ไหว น้องมนต์ในตอนนี้ยั่วยวนที่สุด พยายามห้ามใจตัวเองพอดู แต่เพราะความเครียดจากหลายๆ เรื่อง อีกอย่างก็เพราะสองปีที่เราไม่ได้เจอกัน ผมคิดถึงเธอมาก

เมื่อก่อนผมมันก็เป็นแค่ผู้ชายห่ามๆ คนนึง ที่ทำเลวกับเธอไว้มากมายจนติดคุก แต่สุดท้ายน้องมนต์ก็พยายามเข้าใจผม เข้าหาผม รักผมเท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะรักได้

เพราะรักถึงทำให้ผมมายืนอยู่ตรงจุดนี้ได้ เคยติดคุกก็ติดมาแล้ว เคยเจอเรื่องอะไรที่แย่กว่านี้ก็เจอมาหมดแล้ว แค่นี้กลับจะทนไม่ได้ซะแล้วเหรอวะ?

มึงอย่าลืมสิไอ้ขวด มึงมีเธอกับลูกอยู่

ชีวิตครอบครัวของมึงมันกำลังจะสมบูรณ์แล้วนะ

“อ๊ะ พี่ขวด” เสียงหวานครางครืนเมื่อผมส่งปลายนิ้วแกร่งเข้าไปภายในกลางกายสาว เธอกระตุกเกร็งไปมา บีบรัดนิ้วผมแน่น ทั้งตอดถี่ยิบไม่มีหยุด

ผมหน้าแดงก่ำเมื่อข้างแก้มสากถูกสัมผัสจากฝ่ามือเล็กที่อ่อนละมุนสัมผัสอย่างแผ่วเบาราวกับจะปลอบประโลม เธอหอบหายใจหน้าแดงก่ำ แต่กลับโอบกอดผมเอาไว้ เหมือนว่าพร้อมจะยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมแบกรับอยู่ผ่านร่างกายบางๆ นี้

หมับ

ผมรั้งเธอเข้ามากอดไว้แน่น พร้อมกับขยับวนปลายนิ้วในร่างกายเธอ น้ำหวานมากมายภายในร่องหวานทะลักออกมา น้องมนต์หอบแฮ่กอยู่ข้างหูอย่างน่ารัก ผมผละออก ชักแก่นกายไปถูไถเบาๆ ที่ใจกลางร่องเล็ก

“อ๊า พะ... พี่” เวลามีอะไรกัน เธอจะเรียกแต่ชื่อผม เรียกชื่อเล่นตั้งแต่เกิดของผม มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ชื่อก่อนที่จะกลายมาเป็นฝานเหอ มีแต่เธอเท่านั้นที่ผ่านอะไรกับตัวตนในอดีตของผมมามากมาย ผมกัดริมฝีปากแน่น ค่อยๆ สอดใส่ลำกายแข็งแกร่งเข้าไปด้านในโพรงอันหอมหวาน “อื้อ!”

มันช่างนุ่ม และร้อนดีเหลือเกิน

เรากดจูบกันอย่างดูดดื่ม น้องมนต์ที่เปลือยเปล่าโอบกอดรอบคอของผมเอาไว้ หลังจากที่ถูกผมกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วงรุนแรง จากเนิบช้าเริ่มกลายเป็นเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ

คนตัวเล็กสั่นไหวอยู่ใต้ร่างกายกำยำของผม รอยแผลเป็นที่หน้า และข้างเอว ทำให้มือเล็กที่สั่นระริกยกขึ้นไปแตะมันเบาๆ แววตาของน้องมนต์หวานลึกซึ้ง เธอกระซิบเสียงสั่นเครือ

“พะ... เพิ่งเคยเห็นชัดๆ ก็วันนี้”

“อ่า”

“อ๊ะ ปะ ไปโดนอะไรมาคะ” ไม่รู้ว่าเธอนึกยังไงอยู่ถึงถามเรื่องรอยแผลระหว่างที่เรากำลังทำกิจกรรมร่วมกันบนเตียง ผมที่อยู่เหนือร่างเธอไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับก้มลงไปจูบซับหน้าท้องที่มีรอยผ่าคลอดลูกสาวของเราจากร่างกายเธอแทน

“ถึงพี่จะโดนอะไรมา ก็ไม่หนักหนาเท่ากับบาดแผลนี้หรอกครับ”

“อื้อ... ตอบคำถามหนูก่อนสิคะ” เธอเร่งเร้าด้วยใบหน้าของเด็กน้อยยาวที่ไม่ได้คำตอบที่ต้องการจะฟัง ผมหยุดชะงักตัวเอง ก่อนที่จะเอื้อมมือหนาไปลูบแก้มนวลอย่างแผ่วเบา

“การจะขึ้นมาเป็นฝานเหอภายในสองปี มันต้องผ่านอะไรเยอะมาก” สุดท้ายผมก็ยอมเปิดปาก แต่ไม่ได้ลงรายละเอียด ในขณะที่น้องมนต์จะเม้มริมฝีปากแน่น “แต่ยังไงสุดท้ายพี่ก็ทำได้แล้วนี่ครับ พี่สร้างตัวตนนี้ขึ้นมา แล้วกลับมารับหนูกับลูกตามที่ตั้งใจไว้สำเร็จ”

“...”

“พี่มีทุกอย่างแล้ว ตอนนี้พี่ก็มีความสุขมาก”

“มะ... ไม่เลย” เธอสั่นไหว ร่างเล็กน้ำตาคลอเบ้าในขณะที่ลูบรอยแผลเป็นของผมเบาๆ ราวกับอยากทนุถนอมมันเป็นอย่างดี “พี่ขวดไม่จำเป็นต้องพยายามขนาดนี้เพื่อหนูเลย”

“...”

“ฮึก... หนูขอโทษที่ก่อนหน้านี้ไม่เข้าใจพี่ แต่หนูรู้ว่าพี่กำลังเหนื่อยมากๆ” เธอร้องไห้ออกมาโดยที่ผมเองที่ได้ยินก็ไม่มีน้ำตาให้ เพราะมันเหือดแห้งไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว ผมผ่านอะไรมามากพอที่จะด้านชากับการร้องไห้ แม้ว่าผมจะมีความเจ็บปวด แต่น้ำตาก็ไม่ไหลออกมาอยู่ดี “... ฮึก”

“อย่าร้องไห้เลย” ผมโพล่งขึ้นมาแบบนั้น ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายที่เจ็บแสนสาหัส แต่นั่นก็ยังไม่เท่าตอนที่ผู้หญิงคนนี้คลอดลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของผมออกมา ภายนอกอาจจะเหมือนว่าผมไม่มีเวลาให้ลูก แต่ในขณะเดียวกันภายในบ้านหลังนี้ โรงเรียน หรือแม้แต่สถานที่สำคัญในอนาคตของลูก ผมก็คิดเอาไว้และจัดการเรียบร้อยแล้ว “พี่ไม่เป็นไร”

“แต่... อื้อ” ผมประกบปากเรียวเล็กเพื่อปิดเสียงสะอื้นพร้อมกับคำพูดมากมายที่จะออกมาจากปากเธอ ร่างกายที่เชื่อมกันของเราทั้งคู่ถูกกลับมาทำงานอีกครั้ง คนตัวเล็กกัดริมฝีปากล่างของผม พร้อมกับโอบรอบคอผมอย่างเสน่หา

ผมไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ความสงสารจากใคร ผมแค่อยากให้น้องรู้ว่าผมพยายามมากแค่ไหน แต่นั่นก็เพราะมีน้องอยู่ในชีวิต มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองที่ราวกับเศษสวะนั้นมีค่า และพยายามที่จะดิ้นรนเพื่อใครสักคน

ถ้าสุดท้าย ผมจะต้องสู้จนตัวตาย จนไม่เหลือแม้แต่วิญญาณให้เธอกับลูก

ผมก็ยังดูแลต่อไป แม้ว่าในวันนั้นจะเป็นได้แค่ในฝันของน้องก็ตาม