MasukKarleigh Estrada, isang babaeng nangangarap na makilala ang mga Disney Princess na nakikita at nababasa niya sa mga magasin at telebisyon. Sa kagustuhang mapili sa isang Disney Princess Meet and Greet raffle, napasubo siya sa isang dare challenge, kung saan kailangan niyang halikan ang isang estrangherong lalaki. Deshawn Moore, isang babaero at beterano sa pagpapaikot ng ulo ng mga babae. Nang muling magtagpo ang kanilang landas ay inalok niya ito bilang pekeng mapapangasawa, at kapalit nito ang kahit na anong kahilingan ng babae. Sa larong ito, mas pipiliin ba nilang piliin ang isa't-isa? Sino ang matatalo? Sino ang magiging taya?
Lihat lebih banyakLa lluvia caía con tanta fuerza que parecía querer partir la ciudad en dos.
Melat ajustó el agarre sobre las bolsas de pan recién horneado mientras corría bajo el pequeño paraguas negro que apenas la protegía. Sus zapatos chapoteaban sobre los charcos y el viento frío de Nueva York le golpeaba el rostro con violencia. —Perfecto, ¡Justo lo que me faltaba! —Murmuró entre dientes. Había sido un día horrible. La panadería apenas había vendido lo suficiente para cubrir los gastos básicos, el horno principal seguía dañándose cada dos días y su padre llevaba semanas fingiendo que su madre estaba mejorando. Melat suspiró cansada mientras caminaba por la carretera secundaria que conectaba el pueblo con la avenida principal. A esa hora casi no pasaban autos y las luces de los postes apenas lograban atravesar la tormenta. Entonces, algo llamó fuertemente su atención. Un auto negro, lujoso, estaba estropeado y más en la puerta del conductor. Ella miró a su alrededor y no había nadie, ni ambulancia, ni policías, ni siquiera alguien del tránsito. A pesar de que el barrio no era el mejor, tampoco estaba acostumbrada a ver aquellas cosas, por lo que, cansada, simplemente confió en que pronto llegarían las autoridades correspondientes; ese no era su asunto, pero el movimiento dentro del auto captó su atención. No lo pensó ni por un instante; sus pies se movieron incluso antes de procesar lo que estaba pasando. Al abrir la puerta, el olor a hierro, por la sangre, la recibió dándole un golpe de realidad. En el interior del auto, un hombre demasiado grande para ella estaba ensangrentado; incluso su traje, que se veía caro, estaba empapado en aquel líquido rojo que le puso el vello de punta. —Oye, ¿Puedes oírme? —Intentó moverlo, pero el gruñido la hizo detenerse en el instante. —¿Qué fue lo que te pasó, hombre? —Pasó saliva con dificultad. —Mierdä. —Escuchar esa voz la paralizó. El hombre, a pesar de estar medio muerto, tenía un aura poderosa; era imponente incluso en su estado y entonces detalló. Tenía un corte en su abdomen, su hombro no se veía bien y en su cara había unos cortes, y fue ahí cuando se dio cuenta de que el parabrisas tenía algunos agujeros. —Oh no. —Algo en su interior le gritó que dejara a ese hombre ahí y corriera lo más rápido posible, incluso dejar todo lo que llevaba encima para hacerse más ligera, pero ver esos labios pálidos y la manera en la que él se aferraba a la vida no le permitió irse. —Ok, necesito que no mueras, ¿Vale? Porque si lo haces, me meterás en problemas y eso no sería justo. —Intentó desabrochar el cinturón un par de veces y cuando no pudo maldijø y, al hacerlo con más fuerza, lo logró. —Vamos a sacarte de aquí. —Con una fuerza que ni siquiera ella sabía que tenía, tiró de él hasta sacarlo del auto. —Aaarrrggg. —El ronco gruñido le cortó el aire, pues el hombre se quejó al caer sobre ella. —Lo siento. —Se disculpó sintiendo su dolor. —Pero pesas demasiado. ¡¿Qué comes?! —Miró a su alrededor; ella no podía con él y necesitaba ayuda. —Dios. —Jadeó al ver la sangre salir con tanta intensidad. —¡No! —Gritó al ver que su móvil había muerto, pues se le cayó en la acera empapada. —Esto te va a doler, pero debo hacerlo. —Dispuesta a no rendirse, lo arrastró hasta su viejo auto que estaba un poco más adelante. No sabía cómo lo hizo, no comprendió de dónde sacó fuerza, tampoco se detuvo por la torrencial lluvia, pero pudo montar al hombre en su auto y, como si se tratara de su propia vida, aceleró hasta donde su viejo coche le permitía. —Oiga, no puede estacionarse ahí. —El seguridad del hospital se acercó rápidamente a ella. —Señorita... —No diga nada más. —Melat salió corriendo del auto. —He traído a un hombre malherido, ¡Llame a un doctor! —Ya mismo. —El hombre, asombrado por lo que veían sus ojos, corrió dentro del hospital y no pasó demasiado tiempo cuando ya un doctor y su equipo estaban saliendo a toda pista. —Hay que subirlo a la camilla y llevarlo a sala de operaciones ya mismo. —Ordenó el doctor al revisar al malherido. —Usted debe venir, tiene que darnos sus datos y... —No, no estaba con él. —Malet lo detuvo. —No lo conozco, solo lo vi en su auto y lo he ayudado. —Con mayor razón debe venir conmigo. —El doctor se unió a su equipo y Melat no se quedó atrás. —Los agentes tendrán preguntas. —Eso dejó a Melat en blanco. —Eh... sí, solo aparco el coche y vuelvo para... —Señor, debe soltarla. —El hombre se aferró a la mano de Melat; ella lo miró sorprendida, pues a pesar de estar débil, la agarra con mucha fuerza. —Señor... —Oye, estarás bien. —Le sonrió a pesar de que él seguía con los ojos cerrados. —Ellos te ayudarán. Tomándole la mano, lo obligó a soltarla y cuando lo logró, dio media vuelta para marcharse y justo en ese momento el hombre entreabrió los ojos solo para alcanzar a mirar su cuello y nada más. Melat montó a su coche y, haciéndole caso esta vez a su razonamiento, se marchó del lugar sin mirar atrás. No se sentía mal por hacerlo; ella ayudó al hombre y eso es lo que importaba. Ya no quería más problemas y mucho menos involucrarse con la policía. —¿Dónde estabas? —Darren, su prometido, la interceptó una vez entró a la casa. —Llevo llamándote más de una hora y tienes el móvil apagado. —Lo siento. —Melat rápidamente buscó el aparato que ya estaba estropeado. —Está lloviendo con ganas y se me ha caído en la acera. El golpe y el agua pudieron con él; yo... —¿Mel? —Paul, el padre de Melat, se alarmó al verla. —¿Te han hecho daño? ¿Por qué estás empapada y toda llena de sangre? —No, no, papá. —Melat se acercó al hombre encanecido. —No es mi sangre. —¿Entonces de quién es? —Darren frunció el ceño. —¿En qué andabas, Melat? —Vamos, papá, debes sentarte. —Lo ayudó a llegar a la modesta sala donde lo sentó en uno de los sofás. —Venía de camino y vi a un pobre hombre moribundo; no pude dejarlo así, yo... —¿Estás loca? —Darren enfureció. —Cariño, pudieron hacerte algo. —Melat comprendiendo su preocupación, se acercó a él y le dio un beso en los labios. —Prometo que nada malo me pasará. —Lo miró con amor. —Simplemente hice un buen gesto. —Los miró a ambos. —Yo no podría abandonar a nadie, ustedes lo saben. —Has hecho bien, cariño. —Paul se sintió orgulloso de su hija. —Ahora ve a darte una ducha, te calentaré la sopa. Debo contarte de la mejora de tu madre. —No tienes que preocuparte, papá. —Evitó que se pusiera en pie. —Yo puedo hacerlo, no tardaré en bajar. —Tras darle un beso en la frente, subió las escaleras para darse una ducha. Había ayudado a alguien y seguramente Dios la recompensará con la buena salud de su madre o el éxito de la panadería. Cualquier recompensa la agradecerá. —Quiero que acordonen el hospital, no quiero ni un punto sin protección. —El hombre alto de mirada dura y fría observó al grupo de más de veinte hombres. —Quiero todo lo que se deba tener, hasta de qué color eran los bóxers de quien le hizo esto al jefe. —Endureció el gesto. —Hasta la hora en la que van al baño. No quiero fallas.Abala sa pagtitipa sa computer si Karleigh nang lapitan siya ni Zahra. Natigil siya sa ginagawa at pinakinggan ang ibinulong nito sa kan’yang tainga.“Gael is in the lobby. Talk to him bago pa siya magwala doon.”Nginitian niya ang kaibigan bago tumango. Naupo na si Zahra at saka naman tumayo si Karleigh bago magpakawala ng buntong-hininga. Tinungo na niya ang lobby at nakita nga niya doon si Gael na nakasandal sa information desk habang nagtitipa sa cellphone. Napaangat ang tingin nito nang mapansin niya ang babae na naglalakad patungo sa kan’ya. Itinago niya ang cellphone sa bulsa bago ito salubungin ng ngiti. “Good morning—“Naputol ang sasabihin niya nang sampalin siya ni Karleigh. Nabigla siya sa ginawa nito ngunit bahagya itong natawa bago haplusin ang parteng tinamaan ng palad ng babae. Hindi niya inaasahan na gano’n ang magiging sagot ni Karleigh sa kan’ya.“Hindi ba sinabihan na kita na tigilan mo na ‘ko, Gael? Bakit ba ang kulit mo? At talagang pati si Shawn kailangan mong
Nanginginig ang mga kamay ni Karleigh habang nagpapalaman ng peanut butter sa slice ng tinapay. Nasa kusina siya habang ginagawa ang inutos ni Kirk na gumawa siya ng meryenda. Sandali siyang sumulyap sa sala nila kung saan magkaharap na nakaupo sa sofa ang kuya niya at si Shawn.Natatakot siya sa reaksyon ng kuya niya ngayon. Hindi kasi ito mukhang galit, hindi din naman mukhang masaya. Mas natatakot siya sa nakikita niyang reaksyon ni Kirk dahil hindi niya alam ang tumatakbo sa isip nito.“Anong pangalan mo?” pormal na tanong ni Kirk sa kaharap na kanina pa napaka lawak ng ngiti. “I’m Deshawn Reyes Moore, Shawn for short.”“Boyfriend ka ba ng kapatid ko?”“Naku! Nagkakamali po kayo, I’m not her boyfriend.”Tumaas ang isang kilay ni Kirk at pinagkrus ang braso niya. Kanina pa niya kinikilatis si Shawn simula nang madatnan niya itong kasama ni Karleigh sa labas ng bahay nila. Ganito ang ginagawa niya sa tuwing nagdadala ng lalaki ang kapatid ngunit kadalasan ay mga katrabaho lamang ni
Unti-unting dumilat ang pagod na mga mata ni Karleigh at itim na kisame kaagad ang bumungad sa kan’ya. Nagising siya sa isang malaking kwarto na ngayon lamang niya nakita at hindi niya maalala kung paano ba siya napunta doon. Inilibot niya ang paningin sa paligid. Kulay puti ang mga gamit doon. Mayroong malaking cabinet, aircon na nakakabit sa dingding, side table na may lamp shade at isang bintana na natatabunan ng kurtinang puti. Malinis ang silid at base sa hitsura nito ay pagmamay-ari ito ng lalaki. “Hello. Can I order two breakfast meal in room 69?”Narinig niya ang isang pamilyar na tinig mula sa labas ng silid. May maliit na siwang kasi ang pinto ngunit hindi niya masyadong maaninag ang tao sa labas no’n. Marahan siyang bumangon kahit na masakit pa ang kan’yang katawan. Nilakad niya ang distansiya niya mula sa pintuan ngunit napahinto siya sa harap ng salaming nakadikit sa pader. Saka niya lamang napansin ang hitsura niya. Iba na ang suo
"Alam mo, Lei, konti na lang matutunaw na 'yang screen."Nabalik sa ulirat si Karleigh nang magsalita si Zahra. Kanina pa pala siya tulala sa ginagawa at lumilipad ang utak. Kagabi ay hindi din siya nakatulog ng maayos. Ayaw man niyang aminin pero mukhang ang nakita niya kahapon ang dahilan."S-sorry, may iniisip lang," tugon niya at tipid na ngumiti. Ginawa niyang busy muli ang sarili. Siguro ay kailangan lang niyang malibang at 'di-kalauna'y mawawala din iyon sa isip niya."Iniisip mo pa din ba 'yong nagpakalat ng picture sa Teeter? Hayaan mo na 'yon, high-tech na ang karma," wika naman ni Briah.Nagpakawala ng buntong-hininga si Karleigh. Isa pa pala 'yon sa inaalala niya. Kung bakit ba nagkasunod-sunod ang iniisip niya nitong mga nakaraang araw. Bigla na lamang siyang tumayo kaya napatingin sa kanya ang mga kaibigan. "Kuha lang akong kape." Matapos no'n ay tinanggal na niya ang flash drive na nakasaksak sa sa computer at inilagay sa
"Fiance?" saad ni Gael at tumawa. "Are you kidding me?"Ngumisi si Shawn. Si Karleigh naman ay napaka bilis ng pagkabog ng dibdib, sigurado siyang kukulitin na naman siya ng mga kaibigan mamaya or worse, baka makarating pa iyon sa kuya niya."I'm not kidding, me and Karleigh wil
"Okay na siguro 'to."Pinagmasdan ni Karleigh ang hitsura sa harapan ng salamin. Nakasuot siya ng dark blue sheath dress at puting kitten hills. Sabado ngayon at ito din ang araw na napag-usapan nila ni Shawn para makilala niya ang mga magulang nito. Napurnada pa tuloy
Oh, bibig mo baka pasukan ng langaw." Nabalik si Karleigh ss ulirat nang marinig ang boses ng kuya niya. Nasa hapag kainan na sila ngayon habang kumakain ng hapunan. Kahit na sinabi na nitong kumain na siya kanina ay pinakain siya ulit ng ina, pakiramdam niya'y wala na ngan
Sinuot ni Karleigh ang kulay asul niyang balerina shoes at kung pagmasdan niya iyon ay tila ba ngayon lamang niya ito nakita kahit na ito ang araw-araw niyang suot. "One shoe can change your life," bigkas niya ng mga salitang mula sa paborito niyang Disney Princess na












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.