วิศวะกลรัก :: CHAPTER 10 ความสงสัย [100%]

สลัดความคิดทั้งหมดฉันก็จัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง ซักเสื้อช้อปให้พี่เกียร์และเข้ามาอาบน้ำชำระร่างกาย ลอกพลาสเตอร์ยาออกจากหน้าผาก และใช้อันที่มีติดมันใหม่ ขณะที่ยืนมองตัวเองในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งขนาดเล็ก ฉันก็ลองดึงหนังยางรัดผมออกและปล่อยผมสีดำสยาย ถึงแบบนั้นฉันก็ไม่ชินที่ตัวเองจะต้องปล่อยผมดังนั้นจึงเปลี่ยนจากการมัดผมรวบเป็นหางม้า เป็นมัดเป็นมวยครึ่งศีรษะแบบยุ่งๆ และปล่อยเส้นผมสยายส่วนหนึ่งความยาวจะอยู่ตำแหน่งขอบบราเซียพอดี

‘ไปเที่ยว ซื้อของให้กับตัวเอง สำคัญคือปรับบุคลิกภาพของตัวเองให้ดี’

คำพูดของเจ๊น้อยหน่าดังก้องกังวานในหัว ฉันจึงตัดสินใจลองหยิบลิปสติกสีชมพูแบบกลอสมันวาวกลิ่นสตอร์วเบอรี่มาทาและเขียวคิ้วของตัวเองให้สวยเข้ารูป จากนั้นก็กรีดตาเล็กน้อยไม่ได้กรีดมากจนทำให้เห็นมันชัดขนาดนั้น พอแต่งนิดหน่อยพอเป็นพิธี มองตัวเองในกระจกก็...

“ฉันน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ”

ไม่เคยคิดไม่เคยฝัน ฉันส่องกระจกทีก็แค่แวบเดียวเท่านั้น ทาแป้งผงโดยไม่ส่องกระจกและทาลิปสติกมันแค่นั้น ดูตอนนี้ดิฉันรู้สึกว่ามันไม่ได้มีความมั่นใจสักเท่าไหร่ ก็พอทำให้ตัวเองดูดีขึ้นมานิดนึง ฉันหยิบกระเป๋าสะพายข้าง หันไปคว้าเสื้อช้อปของพี่เกียร์มาพับหลังจากตากมันจนแห้งลงถุงกระดาษ

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในรั้วมหาลัย มันเป็นครั้งแรกที่ฉันถูกสายตาทุกคู่จับจ้องมองมาราวกับเป็นตัวประหลาด ปกติฉันจะเป็นพวกที่ไร้ตัวตนเดินผ่านใครไปก็แทบจะไม่มีใครสนใจ กระทั่งมาวันนี้ที่เปลี่ยนจากมองคนอื่นเป็นถูกจ้องมองบ้าง ก้มหน้างุดผ่านคณะวิศวกรรมศาสตร์มองไปยังโต๊ะหินอ่อนก็ไม่เจอกับพี่เกียร์ คิดไว้ว่าถ้าวันนี้เจอเขาก็จะคืนเสื้อให้ ดังนั้นจึงรีบสาวเท้ามาหยุดที่หน้าคณะทิ้งตัวนั่งบนโต๊ะหินอ่อน เสียงข้อความดังขึ้นเป็นข้อความจากมุกที่ส่งมาบอกว่าวันนี้ลา เพราะป่วยทำให้ฉันต้องนั่งคนเดียวใช่ไหมเนี่ย

และเป็นการนั่งที่... มีสายตาของคนในคณะมองมาราวกับไม่เคยเห็นฉันมาก่อน บางคนก็สะกิดกันไปมาพลางซุบซิบ แม้แต่รุ่นพี่ผู้ชายคณะอื่นที่ขับมอเตอร์ไซค์ผ่านยังมองฉันเลี้ยวหลัง พอเข้าใจตัวเองก็วันนี้ ‘เป็นคนไร้ตัวตนดีเสียกว่าปรับบุคลิกใหม่ให้ตัวเอง’ ฉันไม่ชินกับการถูกมองเลยด้วยซ้ำ จำต้องหยิบชีทงานขึ้นมาทบทวนเพื่อรอเข้าคลาสตอนเที่ยงถึงบ่าย

Rrr

มือถือดังช่วงชีวิต มองปลายสายก็ต้องฉงนใจและตกใจที่ได้เห็น “เจ๊นัตตี้ ปลายฟ้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

(“ใจเย็นค่ะหล่อน ฉันโทรมายัยฟ้าไม่ได้ป่วยหรือเป็นอะไร หล่อนเลิกคิดว่าการที่ฉันโทรหาคือเรื่องร้ายได้ไหม”)

“ก็หนูกลัว” คนมันกลัวนี่นา กลัวว่าปลายฟ้าจะเป็นอะไรหนักหรือโรคกำเริบจนต้องเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ และฉันคิดว่ารอบนี้มันอาจจะหนักจนถึงขั้นน้องคอยการผ่าตัดจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญไม่ได้

(“เลิกเรียนกี่โมง”) เจ๊นัตตี้ถาม (“มีงานที่สนามแข่ง จะไปด้วยไหม”)

“ไปค่ะๆ” ไปกับเจ๊นัตตี้ได้เงินเยอะขนาดนี้ ฉันก็ต้องลางานที่ร้านปิ้งย่างกับมินิมาร์ทละนะ “หนูเลิกบ่าย”

(“ล้อหมุนบ่ายสามนะคะ กินอะไรก็กินมาก่อนได้เลย”)

“ขอบคุณนะคะเจ๊” คุยกับเจ๊นัตตี้เสร็จฉันก็วางสายพลางเม้มริมฝีปากยิ้มเป็นบ้าอยู่คนเดียว ฉับพลันสายตาทุกคู่ก็ยังคงจ้องมองมาที่ฉัน ให้ตายสิ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะแต่งหน้าและทำผมใหม่มาเรียน! แลดูเหมือนเสียงซุบซิบก็ยังไม่จบไม่สิ้น แถมยังมีเสียงกรีดร้องของนักศึกษาผู้หญิงคนอื่น ต้องเงยหน้ามองว่าพวกเธอกรี๊ดอะไรกัน มันน่าแปลกมากจนเห็นว่าพวกเธอยิ้มและทำหน้าเคลิ้มจนฉันขมวดคิ้ว

ตุ้บ

เสียงอะไรบางอย่างวางกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อน เรียกสายตาของฉันให้สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิท ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าต้นเหตุที่ทำให้สาวกรี๊ดกันก็คือ... หนุ่มวิศวะโยธานามว่าพี่เกียร์

เขาวางซองบุหรี่กับไฟแช็กลงบนโต๊ะตวัดขาพาดขึ้นจนฉันดึงกระเป๋าเข้าหาตัวแทบไม่ทัน เขารวบผมเป็นมวยไว้ครึ่งศีรษะแบบยุ่งๆ จากนั้นก็ดูดกาแฟในมือพลางเสมองสายตาของคนอื่นที่ยังคงจ้องมองมาที่โต๊ะของเรา

“พี่มาที่นี่ได้ไงคะ”

“ใครใช้ให้หนีกลับก่อน” ไม่ตอบคำถามฉันตรงๆ ด้วยนะ พอเห็นสีหน้าของพี่เกียร์ฉันก็เม้มปาก

“หนูเปล่าหนี แค่ถึงเวลาก็ต้องกลับ” หลุบสายตามองชีทงานและใครจะไปคิดว่าพี่เขาจะมาที่คณะอักษรฯ กันล่ะ พี่เกียร์แลดูดังและฮอตมากในมหาลัยด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นคงไม่ตกเป็นเป้าสายตาของนักศึกษาหญิงหลายคนหรอก มันอาจจะแปลกถ้าใครรู้นิสัยของพี่เกียร์ เขาไม่ใช่คนที่จะมาหาใครก็ได้ที่คณะอื่น ไม่ใช่ผู้ชายที่จะสนใจสายตาของใคร ง่ายๆ ไม่สนใจโลกใบนี้ด้วยซ้ำไป “หนูก็ทำข้าวต้มตอบแทนแล้วไงคะ”

“เหรอ” ย่นจมูกใส่เขาที่จ้องหน้าฉันพลางขมวดคิ้ว “แต่งหน้า?”

“นิดหน่อยค่ะ”

“มัดผมใหม่”

“ก็อยากเปลี่ยนบ้าง” ตอบเขาแบบทันควันก่อนจะดันถุงกระดาษไปตรงหน้าเขา “เสื้อค่ะ หนูซักให้เรียบร้อย”

“...” พี่เกียร์เงียบเอาแต่มองหน้าฉัน

“อะไรคะ”

“แต่งทำไม” หยิบถุงกระดาษไปเปิดดูเสื้อ “แบบเดิมก็ดีอยู่แล้ว”

“หมายถึงหนูหน้าสดใช่ไหมคะ” เขาไม่ตอบกลับหยิบแก้วกาแฟขึ้นดูด พลางหยิบซองบุหรี่คีบเข้าปากหนึ่งมวน ไฟถูกจุดและสูบเอานิโคตินเข้าปอดอึกใหญ่ จากนั้นก็พ่นควันไปอีกทางใช้มือปัดไม่ให้ควันมันลอยมาตรงฉัน “คนมองหนูเยอะเลยนะ ครั้งแรกนะคะที่หนูโดนมองขนาดนี้ ปกตินะไร้ตัวตนแบบสุดๆ”

“อยากให้คนอื่นมองทำไม” พี่เกียร์คีบบุหรี่เข้าปากพลางจ้องหน้าฉันนิ่ง “แค่ฉันมองคนเดียวก็พอ”

“!”

ฉันถึงกับเงียบปากสนิทที่พี่เกียร์พูดจบเขาก็จ้องหน้า เล่นเอาหน้าฉันร้อนจนเหมือนไฟมันลุกโชนแทบได้กลิ่นไหม้เกรียม ลอบกลืนน้ำลายพลางกระพริบตาถี่รัว ก็รู้บางทีคำพูดของพี่เกียร์บางคำมันก็ค่อนข้างเข้าใจได้ยาก ไม่คิดว่าครั้งนี้จะฟังแล้วจับใจความได้ทีเดียว

“ทะ ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะคะ” พยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้เป็นปกติ อ่านชีทงานสิปั้นหยา อ่านเดี๋ยวนี้! ทำไมมันถึงไม่เข้าหัวเลย มีแต่คำว่า ‘แค่ฉันมองคนเดียวก็พอ’ ของพี่เกียร์เต็มไปหมดขนาดนี้กันเล่า

“พูดผิดตรงไหน” ทุกตรงเลยล่ะพ่อคุณ! ฉันได้แต่ว่าเขาในใจนะไม่กล้าสบตากับเขาเลยบอกตามตรง ฉันรู้สึกว่าหัวใจเต้นโครมครามรุนแรงมาก แบบว่าไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน แม้แต่พี่ครามเองฉันก็ยังไม่เคยทำให้หวั่นไหวได้ขนาดนี้

“หนูไม่พูดกับพี่เกียร์แล้ว หนูจะไปเรียน” ลุกขึ้นและกวาดของทุกอย่างมารวบไว้

“รอ”

“ไม่ได้ค่ะ วันนี้หนูต้องไปทำงานที่อื่น ไม่ได้ไปร้านปิ้งย่างหรือมินิมาร์ท” ตอบพี่เกียร์แบบยาวเป็นหางว่าว “พี่เกียร์จะมารอหนูทำไม หนูไม่ได้ว่างทุกวันนะ”

“โอเค” ดูเหมือนพี่เกียร์จะยอมแพ้เขาเอาเท้าลงจากโต๊ะและยืนเต็มความสูง ไม่ชินความสูงพี่เกียร์สักทีหากแต่ว่าเขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันเอนหน้าหนี เอามือยันแผงอกแกร่งไว้ซะก่อน “ไว้กลับ ค่อยมาต้มบะหมี่ให้กิน”

“หนูไม่รับปาก”

“ฉันรับเอง”

“พี่เกียร์ ทำไมพี่เป็นคนแบบนี้”

“แบบไหน?” ซึนมากอะ ทำไมพี่เกียร์คนหยิ่งทะนงตอนเจอกันครั้งแรกหายไปไหนแล้ว เอาเขาคนนั้นกลับมานะ!

“หนูไม่คุยกับพี่แล้ว”

คิดว่าคุยกับเขาไม่รู้เรื่อง จึงหมุนตัวเดินสาวเท้าเข้ามาในคณะท่ามกลางสายตาของทุกคน พอหันกลับไปมองก็พบว่าพี่เกียร์ยังคงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองฉัน อยากจะบ้าตายกับพี่เกียร์ซะจริง อะไรทำให้เขาดูแปลกไปขนาดนี้อะ เนี่ยแล้วก็บอกไม่ให้ฉันคิดว่าเขาพยายามเข้าหาเพราะมีเหตุผลอะไร ดูสิ่งที่เขาทำกับฉันดิ ไม่ให้คิดว่าเขาหวังผลจะให้คิดเป็นอย่างอื่นได้ไง

ฉันไม่ได้น่ากิน ไม่ได้สวยเลยนะ สเปกพี่เกียร์ก็ต้องดูสวย เซ็กซี่ ขยี้ใจเหมือนสาวที่เขาควงไหมอะ หรือฉันเป็นของแปลกที่พี่เกียร์อยากลอง โอ๊ย ไม่คิดแล้ว เลิกคิด!

*---------------------------------------------------*