วิศวะกลรัก :: CHAPTER 11 อยากได้ [30%]

Gear Trick #11

อยากได้

: GEAR TALK :

“เหี้ยเกียร์!”

เสียงแหกปากตะโกนลั่นแบบนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากไอ้โฬม ผมหันไปมองมันหลังจากเลิกคลาสเรียนตอนเย็น มันก็รีบวิ่งมากอดคอผมพลางยื่นมือถือสุดหรูมาให้ดู

“ทำเหี้ยอะไรไว้”

“...” ผมไม่ตอบกลับเสมองหน้าจอมือถือ เป็นรูปที่ผมโน้มใบหน้าเข้าใกล้ปั้นหยา เด็กสาวที่สู้ชีวิตคนนั้น ไม่ได้สำคัญเท่ากับว่าใครมันถ่ายต่างหาก

“อะไร ยังไงไอ้เกียร์ มึงคิดอะไรกับน้องปั้นหยาปะเนี่ย กูไม่เคยเห็นมึงเข้าหาใครหรือใส่ใจใครมาก่อนเลยนะ ตอบ!”

“รำคาญ”

“อย่ามารำคาญไอ้ชาติหมา บอกกูมานะ มึงจีบน้องปั้นหยาใช่ไหม?!” ถอนหายใจพลางยกนิ้วชี้แคะหู มันตะโกนเสียจนน้ำลายเต็มหูผมไปหมดแล้ว “สงสารน้องเขานะ อย่าทำเหี้ยดิ”

“กูทำอะไร”

“แล้วมึงคิดจะทำอะไรล่ะ ถึงได้ทำแบบนี้อะ”

“แค่ไปหา”

“กูควรเชื่อ” ไอ้โฬมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพลางยักไหล่ “คนอย่างมึงอยากได้อะไรต้องได้ ทำไมกูจะไม่รู้”

“...”

“เว้นน้องไว้เถอะ มึงไม่สงสารน้องเหรอ ลำบากลำบน แถมยังน่าสงสารอีกต่างหาก” ผมเดินมาถึงรถจากัวร์มองนาฬิกาข้อมือโรเล็กซ์และเอียงคอมองไอ้โฬม เอนหลังพิงรถต้องยืนฟังมันบ่นจนหูชา ดังนั้นจึงคิดว่าสูบบุหรี่รอดีกว่า ใช่ แล้วก็จริงไงที่ไอ้โฬมบ่นผมแถมยังเอาบุหรี่ผมไปสูบหน้าด้านๆ “คนอย่างมึงนะ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องได้ด้วยกล ไม่ได้ด้วยกลก็ต้องได้ด้วยการ ‘เอา’ ควาย!”

“แล้ว?” ยักไหล่พร้อมพ่นควันใส่หน้าไอ้โฬม

“กูไม่เคยขอร้องมึงให้ละเว้นหญิงคนไหนที่มึงอยากได้ แต่เว้นน้องปั้นหยาไว้เถอะ” ครั้งแรกก็ว่าได้ที่ดูเหมือนไอ้โฬมแลดูใส่ใจปั้นหยาเป็นพิเศษ “สงสารน้อง มึงรู้ปะน้องดีใจแค่ไหนที่คุณดลจะคุยกับพี่กูให้เรื่องรับเข้าทำงานที่ผับ LC”

“บอกพี่รักเลยว่าไม่ต้อง” ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง “ผับพี่รักพนักงานแต่งตัวโป๊”

“มึงมีสิทธิ์ห้ามน้องปั้นหยาหรือไง น้องทำงานหนักเพราะต้องการเงิน แสดงว่าน้องต้องลำบากมากๆ นะ ผับพี่กูก็ให้เงินเดือนดีมาก แถมทิปแยกต่างหากด้วย”

“...”

“น้องอาจจะมีปัญหาครอบครัวก็ได้ มึงเลิกเล่นอะไรแบบนี้สักทีไอ้เกียร์” ก้นกรองบุหรี่ถูกทิ้งลงบนพื้น จากนั้นปลายรองเท้าก็ขยี้มันจนแหลก “มึงอยากลองของแปลก ไปหาคนอื่น น้องปั้นหยาตามมึงไม่ทันหรอก”

“ใครบอกว่ากูเล่น” คำตอบของผมทำให้ไอ้โฬมถึงกับสำลักควันบุหรี่

“มะ มึงว่าไงนะ แค่กๆ”

“ตามนั้น” ไม่พูดซ้ำและไม่คิดจะพูดอะไรต่อ ผมเป็นพวกที่ไม่ต่อความยาวสาวความยืด

“มึงจีบน้องปั้นหยา อยากได้น้องเป็นแฟนเหรอวะ!”

“เปล่า”

“อ้าว”

“แต่อยากได้”

มีสิ่งไหนบ้างที่คนอย่างเกียร์อยากได้แล้วไม่ได้บ้าง ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้มันน่าเบื่อมากๆ จนวันหนึ่งที่ผมเบื่อการกินอาหารแบบเดิมและทำอะไรแบบเดิมๆ หลังจากขับรถกลับจากพัทยาหลังแข่งเสร็จ ผมแวะมินิมาร์ทหวังแค่จะซื้อบุหรี่ซองเดียวก็จะกลับ ทว่าความหิวมันเล่นงาน อาหารจานเป็นพันหรือเลิศหรูแค่ไหนก็ทำให้ผมรู้สึกเห็นแล้วสะอิดสะเอียน

บะหมี่ถ้วย... เป็นทางออกที่ดีที่สุด ใครจะรู้ว่าพนักงานเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มจะต้มบะหมี่ได้อร่อยจนผมรู้สึกว่าต้องการมันเพิ่มขึ้นไปอีก หลังจากนั้นทุกวันเวลา 21.45 กลับจากพัทยาผมจะแวะมาที่นี่เสมอเพื่อให้เธอต้มมันให้ผมกิน ทุกครั้งเธอจะมีของอย่างอื่นมาให้ชิมเสมอ

เราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว เราเจอกันและผมจำเธอได้ แค่ไม่คิดจะจำ นานวันเข้าความจำมันก็โฟกัสแค่จุดๆ เดียวนั่นก็คือปั้นหยา คอนโดของผมไม่เคยมีอาหารแห้งทุกชนิด ผมซื้อบะหมี่ซองมาทิ้งไว้เป็นหลัง หนำซ้ำยังมีข้าวปั้นที่เธอบอกกินคู่กันท้องจะไม่อืดและมันเข้ากันได้ดีมาก ชาข้าวบาร์เลย์รสชาติแปลกประหลาดแต่หอมยามหลังกินบะหมี่เสร็จ มันทำให้ของที่ซื้อมาที่ห้องเป็นของที่เธอเคยให้ผมเอาไว้แทบทุกอย่าง

ต้มเองก็ไม่อร่อย ไปหาบางทีก็หายไปหรือไม่บางทีก็ไม่เจอกันเลยเพราะผมยุ่งเรื่องแข่งรถ รวมไปถึงเรื่องเรียน เอาจริงเรียนน่ะไม่เท่าไหร่ เรื่องแข่งรถมันสำคัญกับชีวิตของผมมาก เพราะการินไม่มีคำว่าแพ้ในพจนานุกรมยังไงล่ะ

“อยากได้”

“อือ” ตอบตามตรงแบบไม่อ้อมค้อม คนอย่างผมไม่ค่อยปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองต้องการหรอก

“มึงไม่คิดเหรอว่าบางทีน้องปั้นหยาอาจจะมีแฟนหรือคนรัก”

“ไม่รู้” ผมเบ้ปากพลางส่ายหน้า “ไม่สน”

“ไอ้เกียร์”

“ไม่เห็นเคยบอก” ใช่ เธอไม่เคยบอกว่ามีแฟนหรือเพราะไม่ได้ถามเธอก็เลยไม่ได้ตอบ “แล้วไง กูอยากได้”

“น้องปั้นหยาไม่ใช่สิ่งของ โอเค มึงช่วยโฟกัสตรงนี้”

“รู้” ผมไม่ได้มองเธอเป็นสิ่งของสักหน่อย แค่มองว่าเป็นเด็กสาวที่สู้ชีวิตคนหนึ่งและต้มบะหมี่อร่อยมาก

“อยากได้นี่คือยังไง มึงอธิบายชัดๆ ดิ”

“ไม่จำเป็น” ไม่อธิบายอะไรทั้งนั้น แค่รู้ว่าอยากได้ปั้นหยา... แค่นั้นก็เพียงพอ

“กูไม่รู้นะว่ามึงจริงจังแค่ไหน อยากได้น้องปั้นหยา มึงเหมือนเอาแต่ได้ฝ่ายเดียว น้องปั้นหยาจะเสียใจ”

“เสียใจตรงไหน กูไม่ได้ทำอะไรผิด” เรื่องนี้ผมไม่ได้ผิดด้วยซ้ำ ผมไม่ได้ทำอะไรเสียหายให้ปั้นหยาต้องลำบากใจด้วยซ้ำ หรือแม้แต่เธอจะเสียใจกับเรื่องนี้ “ทำไมต้องรู้สึกแบบนั้น”

“กูก็ไม่รู้ไง เพราะมึงไม่ได้จีบน้องแบบคบเป็นแฟน แต่มึงแค่อยากได้!”

“ก็ใช่” มันจะโวยวายผมทำไม ผมผิดอะไรก่อน

“ควาย คุยกับมึงเหมือนคุยกับหมูหมากาไก่ เรื่องของแม่งละ กูไม่ยุ่ง” ไอ้โฬมโวยวาย “มึงควรมีสำนึกนะ น้องปั้นหยาซื่อมากกับเรื่องพวกนี้ ชีวิตน้องเจอเรื่องอะไรมาบ้าง เราไม่รู้หรอก”

“...”

“ถ้ามึงอยากได้น้องเขาจริงๆ อย่าทำตัวซึนแบบนี้ เข้าใจปะ” ไม่คิดจะเก็บคำพูดของมันมาใส่ใจสักนิด ผมเดินอ้อมไปเปิดประตูรถจากัวร์เอาแขนวางบนหลังคารถมองไอ้โฬมที่ชูนิ้วกลางให้ “เห็นหน้าน้องปั้นหยาก็หัดมีสำนึกบ้างนะ มองหน้าน้องแล้วไม่รู้สึกสงสาร กูว่ามึงโคตรใจร้าย”

รู้ได้ยังไงว่าผมไม่สงสาร ผมได้แต่ตอบไอ้โฬมในใจแทนการตอบออกไปตรงๆ บางอย่างมันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดออกไปให้ใครได้รู้แม้กระทั่งเพื่อนก็ตามที พอคิดว่าวันนี้ปั้นหยาไม่ได้ทำงานที่มินิมาร์ทก็เลยว่าจะขับรถไปหาเฮียไจ๋สักหน่อย เรื่องแต่งรถให้สำหรับการแข่งขันที่ใกล้จะมาถึง

“ไอ้โฬม”

“อะไร?” มันกระแทกเสียงใส่ผมพลางเท้าเอวมองด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“บอกพี่รักห้ามรับปั้นหยา” คำถามของผมมีคำตอบอยู่แล้ว และไอ้โฬมเป็นคนเดียวที่เข้าใจในคำพูดของผม “ชัดนะ”

“ได้” รอยยิ้มของมันทำให้ผมขมวดคิ้ว “น้องปั้นหยาจะทำหรือไม่ก็สุดแล้วแต่น้อง”

“...”

“กูห้ามน้องปั้นหยาไม่ได้” แค่คิดว่าปั้นหยาต้องไปทำงานที่ผับก็หงุดหงิด พนักงานผับ LC แต่งตัวโป๊ๆ กันทั้งนั้น เธอไม่ได้เป็นสายสาวเซ็กซี่ ดังนั้นผมจึงไม่เห็นด้วยที่เธอจะทำงานที่ผับด้วยวัยแค่ 19 ปี “การแข่งใกล้เข้ามา เลือกรถได้ยัง”

“จะไปหาเฮียไจ๋”

“ไปหาเฮียไจ๋อย่าลืมของสำคัญนะมึง แม่งดีดยันเช้าอะกูบอกเลย” ไอ้โฬมยิ้มเยาะ “ชานมไข่มุกเซ่นไหว้สักห้าแก้ว”

“หึ”

มองร่างสูงของเพื่อนที่เดินไปหยุดที่รถของตัวเอง ผมก็ต้องไปหาของเซ่นไหว้ให้กับเฮียไจ๋วัยสี่สิบปีเจ้าของอู่ซ่อมรถชื่อดังที่ไว้ใจให้แต่งรถให้สำหรับแข่ง การแข่งใกล้เข้ามาอีกไม่กี่วันแล้ว ดังนั้นผมจึงต้องไปดูรถว่าจะใช้คันไหนดีให้สมกับนัมเบอร์วันที่ทุกคนชื่นชอบและรอคอย

ก่อนแวะไปหาเฮียไจ๋ผมก็มาถึงห้างเพื่อซื้อชานมไข่มุกของโปรดเฮีย เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเดินหาร้านชานม กระทั่งเห็นร่างสูงคุ้นตา กำลังเดินควงมากับผู้หญิงคนหนึ่งหัวเราะต่อกระซิก สำคัญคือดูการแต่งตัวดีขึ้นจนผมเบ้ปากใส่มัน ดูเหมือนมันจะรู้นะว่ามีคนมองพอเห็นว่าเป็นผมก็จ้องตาเขม็งราวกับแค้นผมมาสักสิบชาติ ถึงกระนั้นผมก็ไม่เอาตัวไปเกลือกกลั้วกับสวะชั้นต่ำอย่างมันหรอก

ไอ้คราม... ผู้ชายสารเลวที่ชั่วเกินบรรยายอะนะ

มันเกลียดผม มันแช่งผมทุกครั้งที่ลงแข่ง มันเป็นคนเดียวที่ไม่เคยลงข้างผมและแพ้พนันแทบทุกครั้ง อาจจะเพราะว่ามันเคยเข้ามาตีสนิท ทว่าผมกลับไม่ได้ใส่ใจ ผมหยิ่งจองหองและทะนงตัวที่สุด ไม่อยากจะยุ่งกับใครและยิ่งเป็นผู้ชายสันดานเหี้ยอย่างมัน ผมก็ยิ่งไม่อยากสุงสิงด้วย คิดว่าผมชอบหน้ามันนักนะ เกลียดผมเข้าไส้ผมเองก็เกลียดมันเข้าไส้เหมือนกัน

นี่ก็อาจจะเป็นหนึ่งในเหยื่อที่มันหลอก ดูจากท่าทางแล้วคงจะรวยไม่เบาเลย หึ คารมดี ปากหวานผู้หญิงทุกคนชอบแบบนั้นนี่นา ก็สมควรที่จะโง่โดนมันหลอกจนหมดตัวและเอาเงินนั้นมาเล่นพนันเพื่อแช่งให้ผมแพ้

เดินสวนมันไปราวกับมันเป็นเพียงแค่อากาศธาตุไร้ตัวตน ผมก็ได้ชานมไข่มุกมาตามจำนวนที่ต้องการ ขับรถไปยังอู่ของเฮียไจ๋ที่ให้เลือกรถก่อนจะส่งไปสนามพัทยาเพื่อแข่งขับรอบต่อไป เอาจริงก็ต้องไปลองขับดูให้เข้ามือนั่นแหละ

“มาแล้วเหรอเกียร์”

“ของเซ่น”

“พูดยังกับเอามาเซ่นผีนะเว้ย!” เฮียไจ๋บ่นพลางยิ้มขำก่อนจะเดินนำผมไปด้านหลัง ซึ่งมีรถเรียงอยู่ แน่นอนว่ารถคันโปรดที่ผมใช้แข่งจะเป็น Porsche ทว่าพอได้ฟังเฮียแนะนำ BWM i8 roadster สีดำ แต่งช่วงล่างและเปลี่ยนล้อหรือแม้แต่การออกตัวเฮียไจ๋บอกว่าคันนี้ตอบโจทย์เลย ดังนั้นผมก็เลยตัดสินใจเลือกคันนี้เฮียเลยให้ลูกน้องเอาป้ายนัมเบอร์วันมาติดและจะส่งไปพัทยาคืนนี้ เพราะเหลือแต่งอีกเยอะพอควร “ดีนะลองของใหม่ เผื่อจะนำโด่งกว่าปอร์เช่คันโปรด”

“ครับ”

“เจคเพิ่งจะมาดูรถไปเหมือนกัน มันง่วงนอนทั้งวันจะดริฟต์ไหวเหรอวะ”

“ไหวมั้ง” ตอบแบบขอไปทีผมแทบจะไม่ได้ใส่ใจไอ้เจค รายนั้นถ้าจริงจังก็ไหว ถ้าง่วงก็ปล่อยเบลอ “ผมไปก่อน”

“โอเค ขอให้ชนะเหมือนเดิม จะได้กินชาไข่มุกฟรี”

ส่ายหน้าไปมาพลางหมุนตัวกลับมาขึ้นรถจากัวร์ ผมเอนศีรษะพิงกับเบาะรถ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ลดกระจกลงเพื่อสูบบุหรี่ ปกติถ้าไม่รู้จะไปไหนผมจะโทรนัดผู้หญิงมานอนด้วยนะ ระยะหลังมานี้แทบจะไม่ได้เรียกใครมาเลยสักคนเดียว จะเจอกันก็แค่ที่ผับ จบก็แยกย้ายไม่ได้ชวนไปหลับนอนเหมือนที่ผ่านมา

“ทำงานอะไรเยอะแยะ”

นั่งครุ่นคิดเรื่องของปั้นหยา ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวทำงานทุกอย่างที่ขวางหน้า จนผมแอบสงสัยว่าเธอจะหาเงินไปทำไมกัน ถ้าหากหาเงินแล้วเอามาดูแลตัวเองผมก็ไม่สงสัย แต่เท่าที่ดูเธอหาเงินมาไม่ได้เอามาใช้เองด้วยซ้ำ ความสงสัยเคลือบแคลงใจจนสูบเอานิโคตินเข้าปอดเป็นระยะ

เท่าที่สังเกตบนตัวเธอแทบจะไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ กระเป๋าใบเก่ายับเยิน รองเท้าผ้าใบก็จะพังอยู่แล้วขาดเป็นรู เสื้อผ้าที่ใหญ่กว่าตัวเหมือนพยายามซื้อเผื่อขึ้นปีต่อๆ ไป ทำไมต้องประหยัดขนาดนั้น ไม่เคยเห็นเธอได้กินข้าวหรือกินอะไรที่มันมีประโยชน์เลย อดทนทำงานหนักไปเพื่ออะไรนะ ผมจะสงสัยก็ไม่แปลกตั้งแต่เด็กจนโตผมเติบโตมาพร้อมเงินทองที่กองอยู่ตรงหน้า ดังนั้นการซื้ออะไรก็ตามแต่จะไม่เคยแคร์เรื่องเงิน พอเป็นปั้นหยาบางอย่างแพงไปก็ไม่กล้าจะกิน

“ประหยัดจนผอม” ผมหยิบมือถือขึ้นมากดเข้าไปที่โน้ตและพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปเฉกเช่นทุกวัน... กลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว

Note : เวลา 17.28 น. / ปั้นหยาไปทำงาน ไม่รู้ไปที่ไหน จะไปรับมาทำบะหมี่ได้ไง

เมื่อโน้ตเสร็จ ตารางที่โน้ตไว้ยาวเป็นพรืด เกิดจากการโน้ตกันลืม... ใช่ ลืมว่าตัวเองทำอะไรไปในวันนั้นกับปั้นหยาบ้าง ผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยจะจำเรื่องแบบนี้เอาไว้ในสมอง ดังนั้นพอโน้ตไว้และกลับมาอ่านอีกครั้งมันก็ทำให้มุมปากยกขึ้น พลางคีบบุหรี่ออกจากริมฝีปากแดงคล้ำ

Note : เวลา 03.19 น. / ปั้นหยาคิดว่าเด็กวิศวะโยธาเจ้าชู้ทุกคน คิดว่าจะปล้ำเธอเหรอ ประสาท

ด้านนี้ของผมไม่ค่อยมีใครเห็นหรอกนะ ไอ้โฬมเห็นยังตกใจเลยดังนั้นด้านนี้ของผมจึงแสดงออกเฉพาะกับคนที่อยากให้เห็น หยิ่งทะนงและจองหองถูกกลืนหายไปยามที่อยู่ต่อหน้าปั้นหยา ผมเองก็ไม่ได้อยากให้เธอเห็นอีกด้านของผมหรอกนะ ด้านนั้นที่เคยจะจุดไฟแช็กใส่นังสารเลวที่เอาเหล้าสาดใส่จนหน้าผากของเธอแตก

“เด็กบ๊อง” ผมบ่นพลางพ่นควันลอยเหนือศีรษะคลุ้งไปทั่วรถจากัวร์ทั้งคัน “บาปนะ ทำให้ฉันหิว”

รอบนี้ฉันจะให้เธออยู่กับฉันที่ห้องหนึ่งวันเต็มเลย จะไม่ปล่อยให้หนีหายไปแน่นอน...

: GEAR TALK END :

[30%]

*-----------------------------------------------------------*