เข้าสู่ระบบ(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
สายลมเย็นๆในตอนกลางคืนที่พัดผ่านยังดับความรุ่มร้อนบางอย่างที่ก่อเกิดขึ้นภายในร่างกายไม่ได้ คนตัวเล็กหันกลับไปเผชิญหน้า เธอสูงเพียงระดับแผ่นอก ดวงหน้าสวยเงยหน้าขึ้นมองสบตา “ไหนบอกจะกลับมาวันเสาร์ไง” สายตาคู่นั้นเธออ่านอะไรไม่ออกเลย สายตาเขาแปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งก่อนจะเบือนหน้าหันไปทางอื่น
@บาร์โรงแรม หลังจากกินข้าวเสร็จเดย์ก็แวะไปนั่งดื่มคนเดียว ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียกสายตาสาวๆทั้งลูกค้าของโรงแรมและพนักงานตั้งแต่เดินเข้ามา พนักงานเสิร์ฟเข้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มระบายยิ้มหวาน มีพนักงานคนไหนบ้างจะไม่รู้จักลูกชายของเข้าของโรงแรมสุดหรูแห่งนี้ ”ถ้าหากGMอยากไ
(หลายวันผ่านไป) “รอของอยู่เหรอ” ปลายฝนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใสเป็นมิตรเมื่อเดินลงมาด้านล่างก็เจอกับหยาหยีที่ยืนอยู่ “ป่าวหรอก เราแค่ออกมาเดินเล่น” ปลายฝนพยักหน้ารับ หยาหยีมองมาแล้วเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูดซ้ำสีหน้ายังดูไม่สดใสเอาเสียเลย “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรก็พูดกับฉันได้นะ” ปลายฝน
ปลายฝนละสายตาหันไปมองรอบๆ สายตาสะดุดเข้ากับสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาอีกฟากของสนามบาส พ-พี่เดย์! เขาอยู่ในชุดนักกีฬาบาสสีแดง กำลังยืนวอร์มร่างกายอยู่ข้างสนาม พี่เขาลงแข่งด้วยเหรอ ทำไมไม่เห็นรู้เลย? เธอส่งยิ้มให้ แต่เขากลับนิ่งเฉย มองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง หน้าตึง อะไรกัน คนเขาอุ
![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





![HEART RATE ชีพจรหัวใจ [NC20]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
