เข้าสู่ระบบ“Eto, Klea. Ito ang uniform mo. Magpalit ka na para maipakita ko sa iyo ang mga dapat mong gawin.”
Iniabot sa akin ni Manang Esme ang isang nakatiklop na damit na kulay beige. Tiningnan ko iyon. “Manang, ito po talaga ang uniform natin?” “Oo. Bakit?” “Wala po bang ibang kulay? Like pink?” Napatawa siya. “Iha, magtatrabaho ka rito, hindi ka sasali sa fashion show.” Napanguso ako. Sayang naman. Kahit man lang sana pastel pink. Mas bagay iyon sa complexion ko. “Magpalit ka na. Hihintayin kita rito.” Pumasok ako sa banyo at ilang minuto ring pinagmasdan ang sarili sa salamin matapos isuot ang uniform. Klea. Iyon na ang pangalan ko ngayon. Hindi Celestia Del Rance, ang unica hija ng isang mayamang pamilya na sanay na may mga taong nag-aasikaso sa lahat ng pangangailangan niya. Napabuntong-hininga ako. “Good luck, Klea. Sana makaligtas ka sa trabahong ito.” “Aba! Bagay sa iyo ang uniform!” Iyon agad ang bati ni Manang Esme nang lumabas ako. “Talaga po?” “Oo. Ang ganda mo iha. Para kang modelong nagkataong naging housekeeper.” Napangiti ako. Well, hindi naman ako kokontra sa sinabi niya. “Thank you po, Manang. Ikaw talaga, marunong pumuri.” “Halika na nga. Marami pa tayong kailangang puntahan.” Sinimulan niya akong i-orient tungkol sa mga trabaho ko. Ipinakita niya ang storage room kung saan nakalagay ang mga cleaning materials, towels, bedsheets, at toiletries. “Kapag may guest na nag-check out, kailangan nating linisin nang maayos ang kuwarto. Papalitan ang bedsheets, pillowcases, at towels. Siguraduhin ding kumpleto ang toiletries.” “Opo.” “At huwag basta-basta pagsasamahin ang mga cleaning chemicals. Delikado iyon.” “Opo, Manang. Don't worry. Mabilis naman po akong matuto.” Sana nga. Dahil sa totoo lang, kahit ang sarili kong kwarto ay hindi ko magawang ayusin. Sunod naming pinuntahan ang lobby at reception area. Ipinakilala ako ni Manang Esme sa ilang empleyado. “Si Klea ang bago nating kasama sa housekeeping.” “Hi, Klea!” bati ng isang receptionist. “Hello po!” “Ang ganda naman ng bago nating housekeeper,” komento ng isa pang babae. Napangiti ako. “Thank you po.” “Sigurado ka bang housekeeper ka? Baka dapat sa reception ka.” Napatawa ako. “Hindi po. Baka hindi po kayanin ng mga guests ang ganda ko,” sabi ko saka tumawa. Tumawa rin ang babae. Habang naglalakad kami, napansin ko ring may ilang staff na napapatingin sa akin. Well, sanay naman ako na laging napapansin ang beauty ko. Pero kailangan kong tandaan kung bakit ako narito. Magtatago ako. Hindi magpapasikat. Pagdating namin sa second floor, ipinakita ni Manang Esme ang iba't ibang guest rooms. “May regular rooms tayo, deluxe rooms, at suites. Kapag may kailangan ang guest, kailangan mong maging magalang at mabilis tumugon.” “Opo.” Pumasok kami sa isang bakanteng kuwarto. “Subukan mong ayusin ang kama. Ganito ang tamang pagtiklop at paglalagay ng bedsheet.” Pinanood ko siyang gawin iyon. Pagkatapos, ako naman ang sumubok. Hinila ko ang isang sulok ng bedsheet, saka ang kabilang bahagi. Pero sa sobrang lakas ng paghila ko, nahulog ang isang unan sa sahig. Napatingin ako rito. “Dahan-dahan lang, Klea.” “Sorry po. Medyo excited lang.” Nang matapos ako, tinignan ni Manang Esme ang kama. “Klea, bakit parang may alon?” Napatingin ako sa ginawa ko. “Ah… design po iyon. Para unique.” "Ha?" Napailing siya at muling inayos ang bedsheet. Hay. Mukhang kailangan ko pang mag-aral. Sunod naman naming nilinis ang bathroom. Itinuro niya kung paano gamitin ang glass cleaner at iba pang cleaning materials. Nang subukan kong linisin ang salamin, lalo itong naging malabo. “Klea, bakit parang mas dumumi?” “Hindi ko rin po alam, Manang. Kanina naman po, maayos pa iyan.” Napatawa siya bago ipinakita sa akin ang tamang paraan. Mukhang hindi magiging madali ang bagong trabaho ko. Maya-maya, habang inaayos ko ang mga gamit sa housekeeping cart, may pamilyar na boses akong narinig. “Klea.” Napalingon ako. Si Vlad. Nakatayo siya sa may pintuan ng kuwarto, nakasuot pa rin ng navy blue shirt at dark pants. May hawak siyang cellphone habang tila may binabasa. Agad akong tumayo nang maayos. “Good morning, Sir Vlad!” Napatingin siya sa akin. “Good morning. How's your first day?” Ngumiti ako nang malawak. “Very good po, Sir! I'm enjoying my work.” Napatingin siya sa kama na katatapos ko lang ayusin. Bahagya siyang nagtaas ng kilay. “Is that so?” Sinundan ko ang tingin niya. Ay. May isang sulok pala ng bedsheet na hindi pantay. Mabilis ko iyong inayos. “Yes, Sir. I'm still learning, but I'm doing my best.” “Good. Just make sure you follow Manang Esme's instructions.” “Yes, Sir!” Saglit siyang tumingin sa housekeeping cart. “Have you learned how to use all those cleaning materials?” “Opo naman.” “Really?” “Opo. May glass cleaner, floor cleaner, bathroom cleaner…” isa-isa kong binanggit habang itinuturo ang mga bote. Tumango siya. “Then you should be fine.” Napangiti ako. “By the way, Sir,” bigla kong tanong, “may libre po bang snacks ang employees sa hapon?” Napatingin sa akin si Manang Esme. Samantalang bahagyang napangiti si Vlad. “Why? Are you already hungry?” “Hindi naman po. Nag-iinquire lang. Para prepared.” Umiling siya na tila natatawa. “Yes. There's an afternoon snack for the staff.” “Really? Thank you po, Sir!” “Just focus on your work, Klea.” “Yes, Sir!” Pagkatapos ay nagpaalam siya kay Manang Esme at lumabas ng kuwarto. Sinundan ko siya ng tingin. “Ang dami mong tanong kay Sir Vlad,” puna ni Manang Esme. Napalingon ako. “Bakit po? Bawal ba?” “Hindi naman. Pero huwag mo siyang istorbohin kapag maraming ginagawa.” “Opo, Manang.” Tahimik akong bumalik sa pag-aayos ng kama. Pero hindi ko napigilang mapangiti. Gwapo na, mabait pa. Pagkatapos ng lunch, binigyan ako ni Manang Esme ng isang bakanteng kuwarto para linisin nang mag-isa. “Subukan mong gawin lahat ng itinuro ko. Babalikan kita mamaya.” “Opo. Kaya ko na po ito!” Nang makaalis siya, nagsimula na akong magtrabaho. Una, inayos ko ang kama. Pangalawa, pinunasan ko ang mga mesa. Pangatlo, inayos ko ang mga tuwalya. So far, so good. Kinuha ko ang vacuum cleaner para linisin ang carpet. Pero hindi ko napansing sumabit ang wire nito sa paa ng upuan. Nang hilahin ko ang vacuum, gumalaw ang upuan at muntik nang matumba ang pandekorasyong vase. “Aray ko!” Mabilis ko iyong nasalo. Napahawak ako sa dibdib ko. Oh my God! Muntik na akong magkaroon ng malaking utang sa unang araw ko pa lang. Maingat kong ibinalik ang vase sa mesa. “Okay. Nothing happened.” Ilang minuto pa ang lumipas nang marinig ko ang katok sa p***o. “Excuse me?” Napalingon ako. Si Vlad. Agad akong lumapit. “Sir Vlad!” Tiningnan niya ang paligid. “Is everything okay here?” “Opo! Everything is perfectly fine.” Napatingin siya sa vacuum cleaner na nakahiga sa sahig at sa upuang bahagyang nakatagilid. “Are you sure?” Napangiti ako nang alanganin. “May konting misunderstanding lang po kami ng vacuum cleaner.” Natawa siya nang mahina. “Misunderstanding?” “Opo. Medyo matigas po ang ulo niya, ayaw niyang sumunod.” Umiling siya habang nakangiti. “Just be careful. I don't want anyone getting hurt.” “Yes, Sir. Promise!” Bago siya tuluyang umalis, napatingin siya sa akin. “And Klea?” “Yes, Sir?” “Don't be too hard on yourself. It's your first day. You'll learn.” Bahagya akong napangiti. “Thank you, Sir.” Pagkaalis niya, napabuntong-hininga ako. Buti na lang hindi niya nakita ang muntik kong mabasag na vase. Kung ganoon, baka hindi na afternoon snack ang iniisip ko ngayon. Baka termination letter na. Bandang hapon, bumalik si Manang Esme para tingnan ang ginawa ko. Sinuri niya ang kama, ang mga mesa, at ang bathroom. “Okay naman. Kailangan mo pa lang masanay, pero at least sinusubukan mo.” Napangiti ako. “Thank you po, Manang. I did my best. But I guess my best wasn't good enough. Cause here we are back where we were before." “Ha?" "Ah, wala po. Kinakanta ko lang po 'yung nadinig kong kanta kanina." "Halika na. May snacks na sa staff dining area.” Agad akong napatingin sa kanya. “Snacks na po?” “Oo.” “Manang, bakit ngayon n’yo lang sinabi?” Napatawa siya. “Kanina mo pa ba iniisip ang pagkain?” “Hindi naman po. Konti lang.” Sinundan ko siya palabas ng kuwarto. Pagod ang katawan ko, masakit ang likod ko, at amoy cleaning solution na ang mga kamay ko. Pero hindi ako susuko. Kailangan kong manatili rito. Kailangan kong magtago hanggang sa makapag-isip ako ng susunod na hakbang. At kung kailangan kong maglinis ng ilan pang mga kuwarto, gagawin ko. Kahit hindi ko pa alam kung paano magpalit ng bedsheet nang hindi nagiging bundok ang kama. At least, may libreng pagkain. May tirahan. At may isang gwapong amo na mukhang hindi naman masamang tao. Pero teka. Hindi ako dapat mag-isip tungkol kay Vlad. Magtatrabaho ako rito, hindi maghahanap ng boyfriend. Isa pa, hindi ko pa nga alam kung may girlfriend siya. Umiling ako at sumunod kay Manang Esme. Focus, Celestia. Ay, Klea pala.Katatapos kong kumain, nanatili muna ako sa sala habang nagpapahinga. Ayoko munang magmadali dahil baka bigla na naman akong mahilo. Sapat na ang sakit ng ulo ko kanina. Ayoko namang umabot sa puntong kailangan na namang mag-alala ni Sir Vlad at ipatawag pa niya ang doktor.Maya-maya, may narinig akong kumakatok sa main door.Napalingon ako.May bisita?Tumayo ako at naglakad papunta sa pinto. Pagbukas ko, bumungad sa akin ang isang babaeng halos kaedad ko lang. Nakasuot siya ng beige na polo shirt at itim na pantalon.Ngumiti siya sa akin."Hi! Ikaw si Klea?""Yes. Ikaw?""Riza."Iniabot niya ang kamay niya at agad ko naman iyong tinanggap."Nice to meet you!""Nice to meet you, too.""Employee rin ako sa hotel pero sa cafe ako nakaassign. Pero kapag wala si Manang Esme, ako ang pumapalit sa kanya sa pag-aasikaso dito sa bahay ni Sir Vlad.""Ah, ganoon ba? Ibig sabihin, dito pala talaga naka-assign si Manang Esme?"Tumango siya. "Nandito ako para ituro sa'yo ang mga dapat mong gawin
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ramdam ko sa mukha ko ang pagtama ng sinag ng araw mula sa bintana.Inunat ko ang mga braso ko at bumuntong-hininga habang ninanamnam ang malambot na kama.Ang sarap talaga ng tulog ko.Pero sandali.Napakunot ang noo ko at bumangon. Tumingin ako sa paligid. Tahimik ang staff quarters. Wala na ang mga kasama ko sa kwarto.Kinuha ko ang cellphone ko sa tabi ng unan.11:15AM.Napakurap ako."What?!"Halos mahulog ako sa kama sa sobrang gulat.Late na ako!Pangalawang araw ko pa lang sa trabaho at mukha yatang mapapatalsik na ako!"Manang Esme!" malakas kong tawag. "Bakit hindi mo ako ginising?!"Siyempre, walang sumagot.Napahawak ako sa noo ko."Grabe ka naman, Manang. Iniwan mo talaga akong matulog nang ganito kahaba?"Agad akong bumangon at nagmamadaling pumasok sa banyo.Wala nang skincare routine. Wala nang pagtingin sa salamin nang sampung beses.Maligo. Magbihis. Magsuklay.Tapos!Sa loob lang ng ilang minuto, nakasuot na ako ng beige un
“Eto, Klea. Ito ang uniform mo. Magpalit ka na para maipakita ko sa iyo ang mga dapat mong gawin.”Iniabot sa akin ni Manang Esme ang isang nakatiklop na damit na kulay beige.Tiningnan ko iyon.“Manang, ito po talaga ang uniform natin?”“Oo. Bakit?”“Wala po bang ibang kulay? Like pink?”Napatawa siya. “Iha, magtatrabaho ka rito, hindi ka sasali sa fashion show.”Napanguso ako.Sayang naman. Kahit man lang sana pastel pink. Mas bagay iyon sa complexion ko.“Magpalit ka na. Hihintayin kita rito.”Pumasok ako sa banyo at ilang minuto ring pinagmasdan ang sarili sa salamin matapos isuot ang uniform.Klea.Iyon na ang pangalan ko ngayon.Hindi Celestia Del Rance, ang unica hija ng isang mayamang pamilya na sanay na may mga taong nag-aasikaso sa lahat ng pangangailangan niya.Napabuntong-hininga ako.“Good luck, Klea. Sana makaligtas ka sa trabahong ito.”“Aba! Bagay sa iyo ang uniform!”Iyon agad ang bati ni Manang Esme nang lumabas ako.“Talaga po?”“Oo. Ang ganda mo iha. Para kang mode
“Sir Vlad, sure po ba kayong dito na kayo kakain? Ayaw n’yo pong ihatid ko na lang sa room n’yo ang breakfast n’yo?”Napalingon ako sa babaeng kapapasok lang sa staff kitchen. Medyo may edad na siya, maayos ang pagkakatali ng buhok at nakasuot ng malinis na uniporme. Mukhang isa siya sa mga matagal nang nagtatrabaho rito.Sir Vlad?Ah. So, Vlad pala ang pangalan niya.Vlad. Parang pangalan ng murderer sa horror movie. Vlad the Bloody.Napatingin ako kay Vlad. Kasalukuyan siyang tumutusok ng hotdog gamit ang tinidor habang kalmadong ngumunguya.Kung ako ang tatanungin, mas bagay sa kanya ang pangalan ng isang bida sa teleserye. Iyong tipong mayaman, gwapo, tahimik, at may underground organization sa likod ng pagiging businessman.Okay. Stop, Celestia.Masyado ka nang maraming iniisip.“No, Manang Esme. I’m fine here. Besides, I’ll personally interview my applicant. She’s applying as a housekeeper here.”Applicant?Ako ba 'yon?Bigla akong napatuwid ng upo. Muntik ko pang mabitawan ang
Kinabukasan, pagdating namin sa San Narciso Port, halos malusaw ako sa init. Maaga pa pero masikat na ang araw. Maalikabok ang paligid, amoy gasolina at hilaw na isda. Pero ako, si Celestia, naka-all black hoodie pa rin, shades on, at naka-face mask. Nakasuksok ako sa pagitan ng dalawang drum ng diesel at isang sakong gulay habang hinihintay ang pag-alis ng motorbanca papuntang Isla Satelmo."Disente ka pa rin, girl. Kahit nasa likod ka ng kamote, high fashion pa rin 'yan," bulong ko sa sarili.Hindi ako pwedeng mapansin ng kahit sino. Baka may makakilala sa akin at isumbong ako kay Daddy. Ayoko rin sanang makipag-usap sa kahit na kanino, pero bakit tila may gumugulo sa utak ko?"Focus. Huwag na nating balikan ang gabing 'yon. Ang abs. Ang bukol. Ang... ugh."Napapikit ako at kinurot ang sarili."No, Celestia. This is not the time to fall in love with a handsome man with pecs."Biglang may kumalabog sa kahoy na boarding platform."Aalis na, sakay na!" sigaw ng bangkero.Isa-isang nag
Celestia's POV"Pakibilisan naman po, pakibilisan," bulong ko habang pilit na sumisingit sa siksikang pila ng mga pasahero sa pier.Nakasuot ako ng hoodie mula sa all-black jacket ko, shades, facemask, sneakers, fitted jeans, at designer sling bag. Halos nababangga ko na ang mga tao sa pagmamadali, pero wala akong pakialam. Kung maabutan ako ng mga tauhan ni Daddy, goodbye freedom, hello forced business partner at arranged marriage with a matandang billionaire na sa tingin ko ay malapit nang kainin ng lupa."Miss, may pila po tayo," reklamo ng isang babae."Sorry po, emergency. May sakit po ang lola ko sa barko," bulong ko habang kunwari'y nagpipigil ng luha.Sinamantala ko ang pagkagulat niya at mabilis na dumiretso, halos tumatakbo na ako.Almost there… kaunti na lang…Hanggang sa may nabangga akong isang matigas, mainit, at malapad na bagay.Literal na parang pader ang nasalubong ko. Pero hindi ito pader. Isa itong dibdib. Malapad. Maskulado. At mabango.Napaatras ako at nanlaki a







