เข้าสู่ระบบ“Sir Vlad, sure po ba kayong dito na kayo kakain? Ayaw n’yo pong ihatid ko na lang sa room n’yo ang breakfast n’yo?”
Napalingon ako sa babaeng kapapasok lang sa staff kitchen. Medyo may edad na siya, maayos ang pagkakatali ng buhok at nakasuot ng malinis na uniporme. Mukhang isa siya sa mga matagal nang nagtatrabaho rito. Sir Vlad? Ah. So, Vlad pala ang pangalan niya. Vlad. Parang pangalan ng murderer sa horror movie. Vlad the Bloody. Napatingin ako kay Vlad. Kasalukuyan siyang tumutusok ng hotdog gamit ang tinidor habang kalmadong ngumunguya. Kung ako ang tatanungin, mas bagay sa kanya ang pangalan ng isang bida sa teleserye. Iyong tipong mayaman, gwapo, tahimik, at may underground organization sa likod ng pagiging businessman. Okay. Stop, Celestia. Masyado ka nang maraming iniisip. “No, Manang Esme. I’m fine here. Besides, I’ll personally interview my applicant. She’s applying as a housekeeper here.” Applicant? Ako ba 'yon? Bigla akong napatuwid ng upo. Muntik ko pang mabitawan ang kutsara ko. Wait. May interview? Akala ko ba libre lang muna ang almusal? Bakit biglang may job interview? Hindi ba puwedeng kumain muna ang isang taong nagugutom bago siya isailalim sa interrogation? Tumingin ako sa sarili ko. Naka-black hoodie, gusot ang buhok, at mukhang hindi nakatulog nang maayos kagabi. Great. First impression is everything, Celestia. At mukhang bagsak na agad ako. Tumango si Manang Esme at kumuha ng tasa. Nagsalin siya ng kape para kay Vlad. Napatingin ako sa tasa. Kape. Mainit na kape. A little taste of heaven. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. “Ah… puwede rin po bang makahingi?” Napatingin sa akin si Manang Esme, pagkatapos ay kay Vlad. Tila hinihintay muna niya ang pahintulot nito. Tumango lang siya bago muling kumuha ng bacon. Yes! Kumuha si Manang Esme ng isa pang tasa at nagsalin ng kape. Iniabot niya iyon sa akin. “Thank you po, Manang. Napakabait n’yo naman po.” “Walang anuman, iha.” Maingat kong hinawakan ang tasa at humigop. Napapikit ako. “Ahh… namiss ko na ang ganitong kape. Wala kasing ganito sa evacuation center.” Sabay kunwari akong nagpahid ng luha gamit ang manggas ng hoodie ko. Nakita kong bahagyang nagtaas ng kilay si Vlad. Oops. Baka masyado akong convincing. “So, are you sure you’re applying here as a housekeeper?” tanong niya habang nakatingin sa akin. Mabilis akong tumango. “Opo, Sir. Kahit anong trabaho po, kaya ko. Sanay na po ako sa hirap.” “Really?” “Opo. Bata pa lang po ako, wala na akong magulang. Wala na rin akong pamilya. Ako na lang pong mag-isa sa buhay.” Bahagya kong ibinaba ang ulo ko. Perfect. Sad girl mode activated. Nagkunwari akong pinipigilan ang pag-iyak. “Kaya kahit anong trabaho pinapasukan ko, tinatanggap ko. Kahit mahirap, kahit nakakapagod. Ang mahalaga po, may makain ako.” Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita. “May dati nga po akong amo na muntik na akong pagsamantalahan. Kaya umalis ako. Tapos, iyong maliit ko pang bahay nasunog.” Suminghot ako nang ilang beses. “Wala na po talaga akong mapuntahan.” Tahimik lang si Vlad habang nakatingin sa akin. Hindi ko alam kung naaawa ba siya sa akin at kung naniniwala siya sa acting ko. Pero teka, bakit parang ang tagal niyang nakatingin? May dumi ba ako sa mukha? O baka naman napansin niyang hindi pang-housekeeper ang kutis at ganda ko? Diyos ko. Sana hindi. “So, where exactly are you from?” tanong niya. “Maybe I can help your neighbors.” Napahinto ako sa pagsinghot. Ha? Neighbors? Bakit pati mga kapitbahay ko ay gusto niyang tulungan? Wala akong maisip na lugar na puwedeng sabihin. Baka mamaya, magpadala pa siya ng rescue team para hanapin ang bahay kong hindi naman talaga nasunog. “Ayoko na pong maalala ang mga nangyari, Sir,” mabilis kong sagot. “Please, huwag n’yo na po akong tanungin. Feeling ko po, affected na ang mental health ko.” At para mas maging kapani-paniwala, napasinghot ako nang malakas. Maya-maya, tuluyan nang bumuhos ang luha ko. Grabe. Award-winning! Pwedeng-pwede sa FAMAS! “Okay, okay. Hush.” Agad akong tumigil sa pagsinghot at tumingin sa kanya. Hala. Effective? “From now on, dito ka na magtatrabaho. Sa housekeeping ka. Mag-aayos ka ng mga rooms, maglilinis, at gagawin ang iba pang tasks na ibibigay sa iyo.” Napangiti ako. Talaga ba? May trabaho na ako? Tama, kailangan ko iyon. Kailangan ko ng pera. Hindi ko nga pala dapat gamitin ang credit card ko dahil sure na mate-trace ako ni Daddy. Mabilis akong napatingin kay Manang Esme, pagkatapos ay kay Vlad. “Talaga po, Sir? Tinatanggap n’yo na po ako?” “Yes. Unless you change your mind.” “Hindi po! Ay, I mean, hindi po ako magbabago ng isip. Thank you so much, Sir!” Napahawak ako sa dibdib ko. Sa wakas! May trabaho na ako! May libreng pagkain, tirahan, at higit sa lahat, wala rito si Daddy. Kung alam lang niya kung gaano ako kasaya sa simpleng pagtanggap sa akin bilang housekeeper. Hindi niya siguro maiisip na ang anak niyang halos hindi marunong magtiklop ng sariling damit ay magiging empleyado sa isang resort. Well, desperate times call for desperate measures. “Tutulungan ka ni Manang Esme sa mga kailangan mong malaman. Siya rin ang magtuturo sa iyo kung saan ang magiging kuwarto mo.” “Thank you so much, Sir!” “By the way, what’s your name?” Bigla akong natigilan. My name? Shocks! Hindi ko pa pala naiisip iyon. Siyempre, hindi ko puwedeng sabihin ang tunay kong pangalan. Kapag nalaman nilang ako si Celestia Del Rance, baka may tumawag na agad kay Daddy. At kapag nalaman ni Daddy kung nasaan ako, siguradong ibabalik niya ako sa mansyon. Kailangan ko ng bagong identity. Nag-isip ako sandali. Ano kaya? At dahil wala akong maisip na iba, ang pangalan ng best friend ko ang agad na pumasok sa utak ko. “Ako po si… Klea.” “Klea?” “Opo. Klea po.” “Okay, Klea.” Ngumiti siya at muling sumubo ng bacon. “I’m Vlad. Just call me Sir Vlad.” “Okay po, Sir Vlad.” Vlad. At least hindi Vladimir the Terrible. “Maraming-maraming salamat po, Sir Vlad. Hindi n’yo po alam kung gaano kalaking tulong ito sa akin.” “You’re welcome. You can start today. Marami nang guests ang naka-book this weekend, so we need extra hands.” Tumango ako nang mabilis. “Yes, Sir! I won’t disappoint you.” Sana lang talaga hindi niya malaman na ang pinakamalapit kong karanasan sa paglilinis ay ang pagpupunas ng makeup table ko. At kahit iyon, minsan ay ipinapagawa ko pa sa kasambahay namin. Pero kaya ko 'to. Magwalis, magpunas, magpalit ng bedsheet, maglinis ng banyo. Easy! Well, except sa banyo. Ayokong isipin. “After breakfast, sumama ka kay Manang Esme. She’ll show you around and explain your duties.” “Okay po.” Tumayo si Vlad at kinuha ang duffel bag na nakapatong sa tabi ng upuan niya. “I’ll go ahead. I have lots of things to do.” “Thank you ulit, Sir Vlad!” Bahagya siyang ngumiti bago tuluyang lumabas ng staff kitchen. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa mawala siya sa may pintuan. Nang makaalis siya, saka ako nakahinga nang maluwag. Finally! Perfect! Kung may five-star rating lang ang araw na ito, bibigyan ko ito ng ten stars. “Halika, Klea,” tawag sa akin ni Manang Esme habang inaayos ang mga tasa sa mesa. “Ipapakita ko sa iyo ang magiging trabaho mo.” Tumayo ako at mabilis na inubos ang natitirang kape. “Manang, may tanong lang po ako.” “Ano iyon?” “Strict po ba si Sir Vlad?” Napangiti ang matanda. “Depende. Pero mabait naman ang amo natin. Hindi lang talaga mahilig sa maraming salita.” Napatingin ako sa direksiyong nilabasan ni Vlad. Mabait? Well, pinakain niya ako at binigyan ng trabaho. So far, pasado siya sa standards ko. Although, medyo nakakatakot ang mukha niya kapag hindi nakangiti. Parang isang tingin lang niya, aaminin mo na agad ang lahat ng kasalanan mo kahit wala ka namang ginagawang masama. “Bakit, natatakot ka ba sa kanya?” tanong ni Manang Esme. “Hindi naman po. Curious lang.” “Wala kang dapat ikatakot. Basta gawin mo nang maayos ang trabaho mo at huwag kang gagawa ng gulo.” “Opo, Manang. Promise!” Tumango ako at sumunod sa kanya palabas ng staff kitchen. Pero may isa pa akong gustong malaman. “Manang?” “Ano na naman iyon?” “May girlfriend po ba si Sir Vlad?” Biglang napatingin sa akin ang matanda. “Bakit mo naitanong?” “Wala lang po!” mabilis kong sagot. “Curious lang. Baka kasi may girlfriend siya na ayaw sa mga bagong empleyado na maganda at sexy na tulad ko.” Napailing si Manang Esme bago tumawa. “Ang dami mong tanong, iha. Halika na nga.” Napangiti ako habang sumusunod sa kanya. Wala naman akong balak na magkagusto sa amo ko. I mean, hello? Tumakas ako para makaiwas sa arranged marriage. Hindi para humanap ng panibagong lalaking gugulo sa buhay ko. At hindi rin naman ako naghahanap ng boyfriend. I need a place to stay. And most importantly, freedom! That's it. Pero… Hindi ko rin naman maitatangging gwapo talaga ang lalaking iyon. Tipong cover sa isang magazine. At iyong mata niya… Wait. Bakit parang malinaw na malinaw pa rin sa isip ko ang mukha niya? Umiling ako. No, Celestia. Focus! Hindi ka nandito para maghanap ng boyfriend. Besides, hindi ko pa nga alam kung may girlfriend siya. At hindi rin naman ako interesado sa abs niya. O sa chest niya. O sa... Diyos ko. Kailangan ko nang magpatingin. Mukhang hindi na normal ang epekto sa akin ng isang lalaking naka-navy blue shirt na may abs. Habang sinusundan ko si Manang Esme sa mahabang pasilyo, hindi ko maiwasang mapatingin sa paligid. Ang ganda ng lugar na 'to! Malinis ang sahig, maaliwalas ang mga dingding, at halos lahat ng dekorasyon ay gawa sa kahoy at natural na materyales. May mga nakasabit pang paintings ng dagat at mga isla. Sa dulo ng pasilyo, may malalaking bintanang tanaw ang asul na karagatan. Wow. Kung hindi lang ako nagtatago, baka nag-picture na ako rito at ipinost sa social media. Caption: Living my best life. Pero siyempre, hindi puwede. Bawal akong mag-iwan ng kahit anong bakas na puwedeng gamitin ni Daddy para mahanap ako. Maya-maya lang ay narating namin ang kwarto. Pumasok ako sa kuwarto habang nakangiti. Hindi ko pa alam kung gaano kahirap ang trabahong naghihintay sa akin. Hindi ko rin alam kung hanggang kailan ko maitatago ang tunay kong pagkatao. Pero isang bagay ang sigurado ko. Hindi ako basta-basta susuko. Celestia Del Rance may have run away from home, but she wasn't about to let a little housekeeping ruin her vacation. Ay, teka. Hindi nga pala ito vacation. Trabaho pala. Hay, buhay. At sana... sana lang talaga, hindi ako mahulog kay Mr. Chest and Bukol. Dahil kung mangyari iyon, mukhang mas mahirap pang takasan ang lalaking si Vlad kaysa sa arranged marriage na tinatakasan ko ngayon.Katatapos kong kumain, nanatili muna ako sa sala habang nagpapahinga. Ayoko munang magmadali dahil baka bigla na naman akong mahilo. Sapat na ang sakit ng ulo ko kanina. Ayoko namang umabot sa puntong kailangan na namang mag-alala ni Sir Vlad at ipatawag pa niya ang doktor.Maya-maya, may narinig akong kumakatok sa main door.Napalingon ako.May bisita?Tumayo ako at naglakad papunta sa pinto. Pagbukas ko, bumungad sa akin ang isang babaeng halos kaedad ko lang. Nakasuot siya ng beige na polo shirt at itim na pantalon.Ngumiti siya sa akin."Hi! Ikaw si Klea?""Yes. Ikaw?""Riza."Iniabot niya ang kamay niya at agad ko naman iyong tinanggap."Nice to meet you!""Nice to meet you, too.""Employee rin ako sa hotel pero sa cafe ako nakaassign. Pero kapag wala si Manang Esme, ako ang pumapalit sa kanya sa pag-aasikaso dito sa bahay ni Sir Vlad.""Ah, ganoon ba? Ibig sabihin, dito pala talaga naka-assign si Manang Esme?"Tumango siya. "Nandito ako para ituro sa'yo ang mga dapat mong gawin
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ramdam ko sa mukha ko ang pagtama ng sinag ng araw mula sa bintana.Inunat ko ang mga braso ko at bumuntong-hininga habang ninanamnam ang malambot na kama.Ang sarap talaga ng tulog ko.Pero sandali.Napakunot ang noo ko at bumangon. Tumingin ako sa paligid. Tahimik ang staff quarters. Wala na ang mga kasama ko sa kwarto.Kinuha ko ang cellphone ko sa tabi ng unan.11:15AM.Napakurap ako."What?!"Halos mahulog ako sa kama sa sobrang gulat.Late na ako!Pangalawang araw ko pa lang sa trabaho at mukha yatang mapapatalsik na ako!"Manang Esme!" malakas kong tawag. "Bakit hindi mo ako ginising?!"Siyempre, walang sumagot.Napahawak ako sa noo ko."Grabe ka naman, Manang. Iniwan mo talaga akong matulog nang ganito kahaba?"Agad akong bumangon at nagmamadaling pumasok sa banyo.Wala nang skincare routine. Wala nang pagtingin sa salamin nang sampung beses.Maligo. Magbihis. Magsuklay.Tapos!Sa loob lang ng ilang minuto, nakasuot na ako ng beige un
“Eto, Klea. Ito ang uniform mo. Magpalit ka na para maipakita ko sa iyo ang mga dapat mong gawin.”Iniabot sa akin ni Manang Esme ang isang nakatiklop na damit na kulay beige.Tiningnan ko iyon.“Manang, ito po talaga ang uniform natin?”“Oo. Bakit?”“Wala po bang ibang kulay? Like pink?”Napatawa siya. “Iha, magtatrabaho ka rito, hindi ka sasali sa fashion show.”Napanguso ako.Sayang naman. Kahit man lang sana pastel pink. Mas bagay iyon sa complexion ko.“Magpalit ka na. Hihintayin kita rito.”Pumasok ako sa banyo at ilang minuto ring pinagmasdan ang sarili sa salamin matapos isuot ang uniform.Klea.Iyon na ang pangalan ko ngayon.Hindi Celestia Del Rance, ang unica hija ng isang mayamang pamilya na sanay na may mga taong nag-aasikaso sa lahat ng pangangailangan niya.Napabuntong-hininga ako.“Good luck, Klea. Sana makaligtas ka sa trabahong ito.”“Aba! Bagay sa iyo ang uniform!”Iyon agad ang bati ni Manang Esme nang lumabas ako.“Talaga po?”“Oo. Ang ganda mo iha. Para kang mode
“Sir Vlad, sure po ba kayong dito na kayo kakain? Ayaw n’yo pong ihatid ko na lang sa room n’yo ang breakfast n’yo?”Napalingon ako sa babaeng kapapasok lang sa staff kitchen. Medyo may edad na siya, maayos ang pagkakatali ng buhok at nakasuot ng malinis na uniporme. Mukhang isa siya sa mga matagal nang nagtatrabaho rito.Sir Vlad?Ah. So, Vlad pala ang pangalan niya.Vlad. Parang pangalan ng murderer sa horror movie. Vlad the Bloody.Napatingin ako kay Vlad. Kasalukuyan siyang tumutusok ng hotdog gamit ang tinidor habang kalmadong ngumunguya.Kung ako ang tatanungin, mas bagay sa kanya ang pangalan ng isang bida sa teleserye. Iyong tipong mayaman, gwapo, tahimik, at may underground organization sa likod ng pagiging businessman.Okay. Stop, Celestia.Masyado ka nang maraming iniisip.“No, Manang Esme. I’m fine here. Besides, I’ll personally interview my applicant. She’s applying as a housekeeper here.”Applicant?Ako ba 'yon?Bigla akong napatuwid ng upo. Muntik ko pang mabitawan ang
Kinabukasan, pagdating namin sa San Narciso Port, halos malusaw ako sa init. Maaga pa pero masikat na ang araw. Maalikabok ang paligid, amoy gasolina at hilaw na isda. Pero ako, si Celestia, naka-all black hoodie pa rin, shades on, at naka-face mask. Nakasuksok ako sa pagitan ng dalawang drum ng diesel at isang sakong gulay habang hinihintay ang pag-alis ng motorbanca papuntang Isla Satelmo."Disente ka pa rin, girl. Kahit nasa likod ka ng kamote, high fashion pa rin 'yan," bulong ko sa sarili.Hindi ako pwedeng mapansin ng kahit sino. Baka may makakilala sa akin at isumbong ako kay Daddy. Ayoko rin sanang makipag-usap sa kahit na kanino, pero bakit tila may gumugulo sa utak ko?"Focus. Huwag na nating balikan ang gabing 'yon. Ang abs. Ang bukol. Ang... ugh."Napapikit ako at kinurot ang sarili."No, Celestia. This is not the time to fall in love with a handsome man with pecs."Biglang may kumalabog sa kahoy na boarding platform."Aalis na, sakay na!" sigaw ng bangkero.Isa-isang nag
Celestia's POV"Pakibilisan naman po, pakibilisan," bulong ko habang pilit na sumisingit sa siksikang pila ng mga pasahero sa pier.Nakasuot ako ng hoodie mula sa all-black jacket ko, shades, facemask, sneakers, fitted jeans, at designer sling bag. Halos nababangga ko na ang mga tao sa pagmamadali, pero wala akong pakialam. Kung maabutan ako ng mga tauhan ni Daddy, goodbye freedom, hello forced business partner at arranged marriage with a matandang billionaire na sa tingin ko ay malapit nang kainin ng lupa."Miss, may pila po tayo," reklamo ng isang babae."Sorry po, emergency. May sakit po ang lola ko sa barko," bulong ko habang kunwari'y nagpipigil ng luha.Sinamantala ko ang pagkagulat niya at mabilis na dumiretso, halos tumatakbo na ako.Almost there… kaunti na lang…Hanggang sa may nabangga akong isang matigas, mainit, at malapad na bagay.Literal na parang pader ang nasalubong ko. Pero hindi ito pader. Isa itong dibdib. Malapad. Maskulado. At mabango.Napaatras ako at nanlaki a







