ANMELDENSa mismong araw ng kanyang divorce, nagsuot si Dorothy Navarro ng pulang bestida—hindi para mang-akit, hindi para magpakitang okay siya, kundi para alalahanin ang minsang pagmamahalan na ngayo'y ganap nang nawala. Pagkatapos niyang talikuran ang isang sirang kasal ng walang halong drama, ang huli niyang inaasahan ay ang mapansin ng pinakanakamisteryosong CEO sa bansa—si Theodore Velasco. Tahimik. Mapanuri. Mapanganib sa mga taong humaharang sa daan niya. At tila may alam ito tungkol sa matagal nang tinataguang katotohanan: ang pagkamatay ng tiyahin ni Dorothy—isang kasong tinapos ng mundo bilang "suicide." Ngunit isang tawag lang, isang paper bag ng kape, at nahulog si Dorothy sa isang masalimuot na mundo ng lihim, kapangyarihan, at paghilom ng lumang sugat. Upang mabuhay sa bagong laban, kailangang mamili ni Dorothy: pagkatiwalaan ang lalaking walang emosyon ngunit may hawak ng katotohanan—o layuan ang tanging taong handang bigyan siya ng proteksyon, kalayaan, at isang bagong apelyido—Mrs. Velasco. Ngunit ang kasunduang kasal na ginawa para sa paghihiganti… ay baka mauwi sa totoong pagmamahal. Magtatagumpay ba si Dorothy bilang maging tagapagmanang pinagkait sa kanya noon? O ang pangalawang pagkakataon niya sa pag-ibig ang tuluyang magpapabagsak sa kanya?
Mehr anzeigenCHAPTER ONE
Mara's Pov
"You have to sign the birthday card, Lily. We don't just draw a cat on it and call it done."
"But the cat is the present."
"The cat is a drawing of a cat."
"A good drawing."
I looked down at my three-year-old, who was holding a crayon with the seriousness of a surgeon and absolutely zero intention of writing her name. The birthday card for her daycare teacher was now mostly an orange cat. There was barely a corner left for anything else.
"Fine," I said. "Help me write your name right here. This tiny space."
"L," she said, pressing the crayon down so hard it almost tore through. "I. L. Y."
Close enough.
I sealed the envelope before she could add another cat, packed her lunch, wrestled her into her jacket, and had us out the door by seven forty-three. Seven minutes behind my personal target. Not bad for a Tuesday.
This was my life and I had made peace with it.
That's not me being dramatic. I mean it genuinely. I was thirty-two years old, a junior partner at Hargrove and Sloane, the legal guardian of a three-year-old who drew cats on everything, and I had not been on a date since the Obama administration. But I had a routine that worked. I had a daughter, not biologically, not legally in the strictest sense, but mine in every way that mattered — and I had a job I was good at, and I had an apartment with enough counter space to actually cook, which I had learned to value more than I ever expected.
I had built something steady out of something that should have broken me.
Most days, I didn't let myself think too hard about how it started. The pregnancy, the phone call, the hospital. The way Elias Voss had stood in the hallway of the maternity ward looking like a man who had already left his body and was only staying out of obligation. The conversation we had in that hallway, which lasted maybe twelve minutes and rearranged the entire rest of my life.
He'd said, I can't do this. Not cruelly. Just honestly, in the way that people are honest when they're too exhausted to be anything else.
And I'd said, Then I will.
We didn't do paperwork. We didn't call lawyers, which is funny given that I am one. We just made an agreement the way people make agreements when they are too deep in grief to think about consequences. He would go. I would stay. Lily would be mine.
For three years, he kept his word. And so did I.
****************
I was reviewing a deposition summary when my phone rang at six-seventeen that evening. Unknown number, but local. I let it go to voicemail, finished the paragraph I was on, and listened to the message.
Nothing. Just someone who'd hung up.
I forgot about it immediately.
Lily and I had dinner. She ate approximately four bites of pasta and then announced she was full, which I knew meant she would appear at my bedside at ten p.m. requesting crackers. We read two books. I gave her a bath during which she flooded the bathroom mat, which is a nightly occurrence and I have simply accepted it as a feature of existence. I tucked her in. She asked me to sing the song.
I sang the song. It's not a real song. It's something I made up in the hospital the night she was born, when I didn't know what else to do and she wouldn't stop crying. It doesn't have a proper melody or real lyrics. But she loves it the way children love things that belong only to them, and I have never told anyone it exists.
I turned off her light, poured myself a glass of wine, and sat on the couch with the deposition summary still open on my laptop.
The knock came at seven fifty-two.
I wasn't expecting anyone. My neighbor Rosa sometimes came by to return things she'd borrowed, but she texted first. My mother called, never visited. My closest friends had all learned to schedule themselves in advance because I was the kind of person whose schedule required advance scheduling.
I looked through the peephole.
The man on the other side of my door was someone I had not seen in three years. He was taller than I remembered, or maybe I had just spent three years not thinking about his height. He was wearing a jacket that had seen better days and he was standing with the posture of someone who had rehearsed this moment and then abandoned the rehearsal entirely.
Elias Voss.
I stood at the door for a full ten seconds without moving.
He knocked again, softer this time, like he was already apologizing.
I thought about not answering. I thought about calling my lawyer, thought about the fact that I was a lawyer. I thought about Lily asleep in the next room with a crayon still faintly visible on her left hand despite the bath.
Then I opened the door.
He looked at me, and whatever he had planned to say first, he didn't say it. He just looked at me the way people look when they have been carrying something alone for a very long time and have finally, reluctantly, arrived at the place they should have come to sooner.
"I wouldn't be here," he said, "if I had any other option."
I kept my hand on the door. "That's not a great opening, Elias."
"I know." He exhaled. "My mother is dying. She has six months, maybe less. And the only thing she has asked me for—" He stopped. Swallowed. "She wants to meet Lily."
I looked at him for a long moment.
"You should have called first."
"I called," he said. "You didn't pick up."
Umaga pa lang, alam na ni Dorothy na magiging mahirap ang araw. Hindi dahil may paparating na bagong banta, kundi dahil naramdaman niyang masyado nang tahimik ang paligid. Isang uri ng katahimikan na parang hinihintay ng mundo na may mangyari.Nakatayo siya sa kitchen island, hawak ang tasa ng kape, nakatingin sa wall clock na tila hindi gumagalaw. Suot niya ang isang loose cotton shirt at pajama pants, wala siyang plano lumabas, walang plano maging formal. Hindi pa man siya nag-aalmusal, at hindi niya rin alam kung gusto ba talaga niya.Sa kabilang sulok ng unit, naroon si Theodore, pinipindot ang mga control buttons ng built-in surveillance system. Halos hindi siya gumagalaw sa posisyon nito, nakayuko lang, tahimik. Gaya ng dati.“Are you ever not calm?” tanong ni Dorothy, mahina ngunit may halong biro.Nag-angat ng tingin si Theodore. “Do you want me to panic?”“Hindi naman,” sagot niya, umiikot ang tasa sa kamay. “Just curious.”Wala itong binigay na sagot. Pero may bahagyang pag-
Tahimik ang gabi.Pagkatapos ng araw na puno ng impormasyon, pangalan, at mga tanong na walang kasiguraduhan, ngayon lang muling nakaramdam si Dorothy ng katahimikan. Hindi dahil natapos na ang gulo. Sa totoo lang, ngayon pa lang ito nagsisimula. Pero sa mga sandaling ito, sa loob ng apartment na pansamantalang nagsisilbing mundo nila, may pahinga. At iyon ang pinakamahalaga sa ngayon.Nasa sulok si Theodore, nakaupo sa isang lounge chair malapit sa bukas na bintana, hawak ang tablet. Kahit hindi ito nagsasalita, ramdam ni Dorothy ang presensya nito, tulad ng isang tahimik na alon sa baybayin. Hindi kailanman umaabala, pero palaging nariyan.Si Dorothy naman ay nasa sofa, nakabalot sa isang light gray na throw blanket, may hawak na tasa ng mainit na tsaa. Sa harap niya ay isang tray ng natirang pastry na hindi niya nagalaw buong araw. Ang liwanag mula sa reading lamp sa tabi ay lumilikha ng malambot na tingkad ng liwanag, sapat upang magmukhang buhay ang paligid kahit halos wala naman
Tahimik ang apartment nang umalis si Mr. Ilustre.Hindi agad nagsalita si Dorothy. Sa loob ng ilang minuto, hawak pa rin niya ang envelope, parang takot siyang buksan ito nang hindi sapat ang kanyang lakas ng loob. Mabigat iyon sa kamay, ngunit mas mabigat ang ideya kung anong laman nito. Hindi niya alam kung anong mas mahirap, ang manatiling walang alam, o ang malaman ang buong katotohanan at mawalan ng kakayahang umiwas.Si Theodore ay naroon pa rin, tahimik sa gilid ng sala, pinapanood siya ngunit hindi nanghihimasok. Ang kilos nito ay walang bahid ng pag-aalinlangan. Hindi siya nagtatanong kung kailan bubuksan. Hindi rin ito naghihintay ng pahintulot. Nandoon lang siya, gaya ng nakasanayan, isang presensyang hindi man palagi nagsasalita ngunit laging naroroon.“Gusto mo ba munang magpahinga?” tanong nito, mahinahon.Umiling si Dorothy. “Hindi ko na kayang ipagpaliban 'to. Lahat ng ito, pakiramdam ko parang may pader sa harap ko. At alam ko, ito ang susi na bubuwag sa pader na iyon
Hindi kasama sa plano ang lumabas.Gustong manatili ni Dorothy sa loob ng unit kung saan kahit papaano ay may seguridad. Ngunit sa kabila ng bagong apartment na may tinted glass, reinforced locks, at layers of surveillance na pinaglaanan ng pera at atensyonni Theodore, ang katahimikan sa loob ay masyadong maingay para sa isip niyang hindi mapakali. Kailangan niya ng hangin, hindi mula sa air purifier, kundi ‘yung totoong hangin. Isa lang siyang simpleng babae ngayong umaga, hindi target, hindi kasosyo sa kontrata, hindi pangalan sa headline.“Maglalakad lang ako saglit,” aniya, habang isinusukbit ang sling bag. “Isang kape lang. Baka magbabawas lang ng iisipin.”“Okay,” sagot ni Theodore. Tahimik itong lumapit at iniabot ang coat niya. Gaya ng inaasahan hindi man lang siya nito pinigilan. “Keep your phone on.”“Of course. I should.”Wala nang ibang salitaan. Ganoon lang palagi sa pagitan nila. Walang pilitan. Walang drama. Isang presensya na may bigat kahit walang salita.Pagkababa ni
Ang langit ay kulay-abo nang magising si Dorothy. Tahimik ang silid, at ang malamig na liwanag mula sa labas ng bintana ay dahan-dahang sumisiksik sa pagitan ng blinds. Hindi pa siya sanay sa bagong apartment masyado itong malinis, masyadong moderno, parang hindi pa rin totoo. Wala pa rin ang amoy n
Maaga pa lang ay may nagbago na sa atmosphere ng unit.Hindi pa man sumisikat nang buo ang araw, may halong tensyon at katahimikan na sa pagitan nila. Hindi ito galit, hindi rin tampo, isa itong antisipasyon. Pareho nilang alam na mula sa sandaling inilathala ni Dorothy ang kanyang pahayag kagabi,
Bumalik silang magkasama sa unit, dala ang USB at bigat ng mga pangalan.Pagkarating nila sa loob, dumiretso si Theodore sa study area habang si Dorothy ay nanatili sa tapat ng pinto. Hinubad niya ang coat at ibinitin ito sa likod ng upuan, saka tumigil saglit para huminga. Pakiramdam niya, simula
Pagkatapos ng tawag kay Cecilia, hindi na muling bumalik si Dorothy sa kama.Masyado nang gising ang isip niya, pilit inaalala ang bawat dokumentong nakita niya noon sa opisina ng kanyang tiyahin. Mga pangalan. Mga transaksyon. Mga pulitikong palaging nakakasingit sa mga headline pero walang nakaka












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Rezensionen