تسجيل الدخولAtticus Soren CastilloThe house was finally quiet.After a long day, our children were fast asleep in their room, and Maeve and I had settled into our own bedroom. She was already changing into her nightclothes when I came out of the bathroom, drying my hair with a towel.I watched her for a moment.She was standing in front of the mirror, brushing her hair. Her movements were slow, probably because she was tired. A few strands fell over her shoulder, and she tucked them behind her ear.There was something about seeing her like this—comfortable, unguarded, and completely at home—that always made me pause.“Why are you staring?” she asked through the mirror.“Am I not allowed to admire my wife?”“You've been doing that since I entered the room.”“And I'll probably keep doing it until I fall asleep.”She smiled, putting the brush down. “You're impossible.”I walked toward her and stood behind her, resting my hands on her waist. Our eyes met through the mirror.“Am I?” I asked.“Yes.”“
Atticus Soren CastilloI checked my wristwatch for the third time.Five minutes.Five minutes since Maeve told me she was on her way, and five minutes since I started waiting in the parking lot. I leaned against my car, scrolling through my phone while occasionally looking toward the building's entrance.I knew my wife was probably still busy. Maeve had always been responsible when it came to her work. She wouldn't leave until she had finished everything she needed to do.Still, I missed her.It didn't matter that we had spent most of the morning together. I would always look forward to seeing her again.My lips curved into a smile when I finally saw her walking toward me.“There you are,” I greeted.She shook her head, amused. “You make it sound like I made you wait for hours.”“Five minutes feels like an hour when I'm waiting for my beautiful wife.”“Ang OA mo talaga.”“Only for you.”I took her bag and placed it inside the car before opening the passenger door. She smiled at me as
Maeve Lailani Pascual“Miss Pascual, can you please give your thoughts on the situation given?” pagtawag sa akin ni Soren habang nagdidiscuss siya sa harapan.Katulad ng una ko siyang nakilala, tila ibang tao siya pag nasa harap ng kanyang mga estudyante. Mas estrikto, mas seryoso, at tila ba wala kang karapatang kumurap man lang habang nagtuturo siya.Some of my classmates, especially girls, are enjoying what he’s doing. Marahil dahil sa aking karisma ang asawa ko, kung kaya kahit nakakatakot ang kanyang awra ay tila saya-saya pa rin ang ibang babaeng kaeskwela ko.May iba rin na bakas ang takot sa kanilang mga mukha lalo na sa tuwing dumadapo ang paningin ni Soren sa kanila. Hindi naman na nakapagtataka dahil siguradong ang ilan sa mga kasama ko ngayon dito sa silid ay narinig na rin ang mga sabi-sabi tungkol sa asawa ko, kung gaano siya ka-terror noong hindi pa kami magkasama.Tumayo naman ako dahil sa kanyang pagtawag at pumunta sa harapan para sagutin ang kanyang tanong. Ipinahay
Atticus Soren CastilloFour months after Maeve gave birth to our youngest, she asked me if she could go back to school to finish her studies. Gustuhin ko mang pigilan siya noong una dahil gusto ko rin namang makapahinga muna siya mula sa magkasunod niyang pagbubuntis, ngunit sa bandang huli ay nagawa ko rin siyang payagan. It is her only dream, to finish college. Hindi lang pangarap niya kundi pati na rin ni Maricel na hindi na niya nagawa dahil sa mga nangyari sa amin nitong mga nagdaang taon.“Is everything ready? Wala ka na bang kailangan?” tanong ko kay Maeve nang maabutan ko siya sa aming silid habang inilalagay niya ang bagong bili kong MacBook para sa kanyang pagpasok bukas.She wants an ordinary laptop for her studies. Ang plano nga niya ay ipagawa na lang ang luma niyang laptop para iyon ang gamitin, na kaagad ko namang tinutulan. Why should she settle for less kung kaya ko namang ibigay sa kanya ang higit pa? Kung noon ay kailangan niyang magtipid o di naman kaya ay magtiis
Atticus Soren Castillo“Soren, stop. Ang dami pa nating bisita,” pagsuway sa akin ni Maeve nang dumapo ang aking kamay sa kanyang hita at bahagya itong pinisil.Mula pa kanina sa simbahan habang kinakasal muli kami ay hindi pa rin ako mapakali dahil gustong-gusto ko na siyang hilahin paalis sa lugar na ito para masolo ko muli siya.She was so stunning in her princess-style wedding gown to the point that I wanted to poke the eyes of all the men a while ago who kept on looking at her. Pero dahil ito ay kasal namin at ako rin naman ang nag-imbita sa kanila, wala ako magawa kundi ang magtiis kahit pa ang kalooban ko ay punong-puno na ng selos.“Let’s go now, Mahal. Kaya na 'yan nila Maricel at Tito Anjo… Gusto na kitang masolo. Ang sakit na ng puson,” pag-amin ko sa kanya bago siya pinatakán ng halik sa kanyang balikat.Pasimple naman niya akong itinulak at mahina ring hinampas ng hawakan ko ang kanyang kamay at sadyang dinala ito sa pagitan ng aking mga hita para iparamdam sa kanya ang k
Maeve Lailani PascualJust as Soren promised, two months after I gave birth to our second child, he once again prepared a wedding for the both of us; this time, he chose a church wedding.“Hindi ba pangit, Ma? Parang ang taba ko naman kasi dito sa wedding gown ko,” may pag-aalinlangan kong tanong kay Mama na kasama ko ngayon dito sa hotel kung saan ako nagbihis.Dahil iilang buwan pa lang mula nang manganak ako, kaya naman talagang bakas pa rin sa aking katawan ang pagdadalangtao ko noong mga nakaraang buwan. Mas mataba rin ang katawan ko kumpara sa normal kong hubog noon, kaya naman ngayon ay hindi ko maiwasang mailang.Muli namang inayos ni Mama ang tumakas kong buhok pabalik sa likod ng aking tenga.“Anak, maganda ka, okay? Mana ka kaya sa akin, kaya nga baliw na baliw sa'yo si Atticus…” biro pa ni Mama kaya naman pareho kaming natawa.“...saka anak, hindi naman basehan ang katawan mo sa pagmamahal na nararamdaman sa'yo ng asawa mo. Mataba ka man o payat, siguradong sa'yo lang naka
Sa kabila ng puyat at sakit ng ulo na aking nararamdaman, pinilit ko pa rin ang aking sarili na bumangon at pumasok sa unibersidad. I have an early class today at eight in the morning kaya naman kahit nahihilo ay pinilit ko pa ring pumasok.My first class is Maeve’s class, kaya naman kahit na sobra
Atticus Soren CastilloAlas-onse na ng hatinggabi pero heto ako at buhay na buhay pa rin ang diwa. Nakailang bote na rin ako ng alak ngunit tila ba hindi pa rin ito umepekto sa aking sistema, dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang bagong estudyante ko. Na tila ba may nagtutulak
I felt the pain on my head the moment I tried to open my eyes to look at my cellphone. Anong oras na rin kasi nang makauwi ako mula sa bar kagabi at hindi ko alam kung gaano karaming alak ba ang nainom namin. But one thing I was sure of, and that is I was so wasted last night, and that is because o
Atticus Soren Castillo"Boss, long time no see." Nakangiting bati sa akin ng bouncer ng bar sa may entrada pa lang nito. Isang tango naman ang isinagot ko sa kanya bago nagpatuloy sa pagpasok sa lugar kung saan alam kong kailangang-kailangan ko.Halos nasa dalawang linggo na rin mula nang huli akon







