True Love พรหมลิขิตแห่งรัก

True Love พรหมลิขิตแห่งรัก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-03-08
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
89บท
3.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อพรหมลิขิต นำเธอให้มาพบกับผู้ชายที่แสนดีอย่างเขา ทำให้คืนวันที่เคยเดียวดาย กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

Intro

W시, 1월 15일.

깊은 겨울밤, 굵은 눈송이가 쏟아지기 시작했다.

거리에 벌써 소복이 쌓인 흰 눈은 오가는 차량과 사람들의 발에 밟혀 진창처럼 더럽게 변해가고 있었다.

도로 한편에는 남색 아우디가 조용히 서 있었다.

소유하는 눈처럼 새하얀 롱패딩 차림으로 꽃집에서 산 장미꽃다발을 안고 차 쪽으로 걸어가면서 남편 오승현에게 전화를 걸었다.

오늘은 유하와 승현의 결혼 8주년 기념일이다.

유하는 일을 서둘러 끝내고, 남편과 단둘이 식탁에 앉아 촛불을 켜고 조용히 저녁을 먹고 싶었다.

함께 버텨낸 7년을 기념하고, 여덟 번째 해를 함께 시작하고 싶었다.

첫 번째 통화 시도는 실패.

두 번째, 세 번째 통화도 역시 승현은 받지 않았다.

한참 동안 기다린 뒤에야, 차가운 목소리가 들려왔다.

[무슨 일이야?]

유하의 얼굴에서 천천히 미소가 사라졌다. 그래도 애써 침착하게 말했다.

“오늘 우리... 밖에서 저녁 먹기로 했잖아요. 장소는...”

[업무 중이야. 바빠.]

더 말할 틈도 없이, 전화는 일방적으로 끊어졌다.

유하는 핸드폰을 꼭 쥔 채, 하얀 입김을 뿜으며 가만히 서 있었다.

세찬 눈바람에 한기가 스미자 옷깃을 여미고 몸을 한 번 떨었다.

장미의 붉은 꽃봉오리가 눈 속에서 유독 쓸쓸해 보였다.

‘이 사람... 오늘이 무슨 날인지 기억이나 할까?’

‘우리 분명히 약속했잖아.’

‘그런데 왜 이렇게 매번, 아무렇지 않게 미루고, 무시하고...’

‘저녁 한 끼 같이 먹는 게 그렇게 어려운 일이야?’

유하의 눈에는 눈물도 나지 않았다. 그저 갑작스럽게 깊은 피로감이 밀려왔다.

그녀는 눈을 가만히 감았다가 다시 떴다.

떨리는 손끝으로 다시 연락처를 눌렀다.

이번엔 아들 오준서의 번호였다.

남편과 오랜만에 단둘이 시간을 보내고 싶어서 시어머니께 부탁해 준서를 본가로 보냈지만.

로맨틱한 저녁 식사 자리가 무산된 이상, 아이를 데리러 가야 했다.

...

화려하고 사치스러운 레스토랑 한편.

고급스러운 분위기 속에 우아하고 아름다운 여자 한 명과 여섯 살쯤 되어 보이는 남자아이가 마주 앉아 있었다.

아이는 새로 받은 게임기를 품에 안고 정신없이 손가락을 움직이고 있었다.

테이블 위 핸드폰 화면이 반짝이며 ‘엄마’라는 이름이 떴지만, 준서는 전혀 눈치채지 못했다.

그 옆에 앉아 있던 하연우가 슬쩍 고개를 기울였다.

화사한 복숭앗빛 눈매가 부드럽게 휘더니, 손끝으로 전화를 받아 조용히 무음으로 전환한 뒤, 핸드폰 화면이 보이지 않게 식탁에 엎어놓았다.

그녀는 아이를 보며 다정하게 말했다.

“준서야, 이모가 사준 게임기 마음에 들어?”

그 시각, 전화가 연결된 유하는 낯선 여자의 목소리를 들은 순간, 숨이 멎는 듯한 충격에 잠시 말을 잃었다.

그다음으로 밀려온 것은 등골을 타고 흐르는 싸늘한 냉기였다.

하연우였다.

승현의 어린 시절 친구이자, 첫사랑이었던 여자.

‘하연우... 분명 박사 과정을 위해 해외에 있을 텐데...’

‘어떻게, 왜 지금, 준서와 함께 있는 거지?’

‘설마... 돌아왔어? 그리고... 왜 하필 준서랑 같이 있는 건데?’

...

레스토랑 안.

게임기에서 겨우 시선을 떼고 고개를 든 준서는 해맑게 웃으며 고개를 끄덕였다.

“네! 연우 이모가 최고예요. 고마워요, 이모!”

연우는 붉은 입술을 부드럽게 올리며 물었다.

“이상하네? 집에서도 게임기 안 사줘?”

‘MB그룹 같은 대기업의 후계자라면, 이런 게임기 정도는 몇십 개도 살 수 있을 텐데...’

‘게임기를 넘어, 게임 회사를 통째로 사는 것도 가능할 텐데...’

준서는 뺨을 부풀리며 뾰로퉁한 표정으로 말했다.

“아니에요. 아빠도 할머니 할아버지도 다 괜찮다고 했는데... 맨날 엄마가 뭐든 다 간섭하고, 어쩌고저쩌고 잔소리만 해요.”

“게임도 정해진 시간 지나면 꼭 뺏어가요. 진짜 짜증 나요. 게임을 하게 해 주는 연우 이모가 엄마보다 훨씬 좋아요.”

연우는 살짝 웃으며 아이의 머리를 쓰다듬었다.

말투는 여전히 따뜻했다.

“그렇게 말하면 안 돼. 엄마는 네 눈 나빠질까 봐 걱정돼서 그러는 거잖아. 엄마가 들으면 속상하실 거야.”

“에이, 엄마는 속 안상해요.”

준서는 고개를 푹 숙이고 다시 게임에 몰입하며 무심히 중얼거렸다.

“우리 엄마는 성격 되게 좋아요. 난 한 번도 엄마가 화내는 거 본 적 없어요.”

연우는 미소를 지으며 시선을 테이블 위 음식으로 옮겼다.

잠시 고민하듯 쳐다보다가, 젓가락을 들어 매콤한 깐풍기를 하나 집어 게임 삼매경에 빠져 있는 준서 입에 살짝 넣어주었다.

“이모가 기억하기론... 준서 엄마가 매운 요리 잘한다고 했던 것 같은데? 이모도 매운 거 진짜 좋아하거든.”

준서는 눈을 반짝이며 입안의 고기를 오물오물 씹었다. 입가에 해사한 미소가 번졌다.

“맞아요! 우리 엄마 매운 요리 진짜 잘해요. 밖에서 파는 거보다 훨씬 맛있어요. 아빠도 나도 엄청나게 좋아해요. 연우 이모도 좋아하면, 나중에 우리 집 놀러 오면 엄마가 해줄 거예요!”

연우는 눈가에 웃음을 머금고, 일부러 놀란 듯한 표정을 지었다.

“어머, 정말 그래도 돼?”

준서는 당연하다는 듯 고개를 끄덕였다.

“그럼요! 나도 아빠도 연우 이모 좋아하니까, 당연히 우리 집에 와도 돼요.”

“그럼... 준서는 연우 이모를 정말 정말 좋아하는 거네?”

연우는 장난기 어린 손끝으로 준서의 말랑한 뺨을 콕 찔렀다.

준서는 그 손가락에 살짝 얼굴을 비비며 고개를 끄덕였다.

“네! 엄마도 연우 이모처럼만 해주면 좋을 텐데... 엄마는 맨날 간섭하고, 잔소리하니까 너무 피곤해요...”

‘이런 말을, 꼭 이렇게까지 직접 말하다니...’

연우는 속으로 조용히 웃었지만, 겉으로는 아무렇지 않은 얼굴로 아이의 머리를 쓰다듬었다.

그리고 한 점 흐트러지지 않은 표정으로, 입술 끝에 여유로운 미소만 걸려 있었다.

...

몰아치는 찬바람 속, 흩날리는 눈송이가 세상을 집어삼키듯 퍼지고 있었다.

유하는 산 위의 소나무처럼 굵은 눈발 속에 홀로 서 있었다.

눈은 그녀의 눈썹 위와 머리카락 위에 하얗게 쌓이기 시작했다. 핸드폰 너머 들려오는 아들의 목소리에 유하의 눈가는 서서히 붉어지기 시작했다.

‘매운 음식이 맛있다니... 그 말이 왜 이렇게 뼈에 사무치게 박히는 걸까?’

남편과 아들이 매운 걸 좋아해서 유하는 짬짬이 시간을 내어 유명 셰프에게 요리를 배웠다.

그녀는 주말이면 꼭 정성껏 식탁을 차렸고, 요리 솜씨는 누구와도 견줄 만하다고 자신했다.

하지만 지금 준서의 한마디에, 가슴 한가운데가 쿡쿡 쑤셨다.

‘내가 그렇게 애지중지 기른 아들이 단 한마디 말로 날 귀찮은 사람으로 만들어버리네.’

‘7년을 품에서 키웠는데... 돌아온 말이 ‘엄마는 잔소리 심해서 싫어, 연우 이모가 더 좋다’... 정말, 내가 뭘 그렇게 잘못했을까?’

유하는 전화기를 끊고 싶은 충동이 올라왔다.

하지만 손가락이 조심스레 통화 종료 버튼 위를 스치려던 그때, 낯설고도 익숙한 남자의 목소리가 이어졌다.

[미안, 방금 좀 일이 있어서...]

순간, 차갑게 굳어 있던 여자의 손끝이 반사적으로 움찔거렸다.

이 남자 목소리의 주인공은... 승현이었다.

유하는 심장이 조여드는 듯한 통증을 느꼈다.

그리고 도저히 참을 수 없어 터져 나오는 웃음을 내뱉고 말았다.

‘이게 당신이 말한 ‘바쁜 일’이야?’

‘결혼 7주년 되는 날, 아내는 눈 속에 서 있는데...’

‘당신은 첫사랑과 밥을 먹고 있었구나.’

‘게다가... 내 아들까지 함께.’

전화는 어느새 뚝 끊겨 있었다.

남겨진 건, 하얗게 내려앉은 침묵과 눈발뿐.

유하는 그 자리에서 한참 동안 허탈한 웃음을 웃었다.

그 웃음 끝에, 붉게 충혈된 눈가엔 눈물방울이 맺혔다.

그러고는 품에 안고 있던 커다란 장미꽃다발을 차디찬 눈밭 위로 거칠게 내던졌다.

툭-

꽃은 바닥에 부딪히며 터졌고, 유하는 발로 꽃다발을 힘주어 밟았다.

장밋빛 꽃잎이 짓이겨져 눈 위에 흩어졌다. 하얀 세상 속, 붉은 파편들은 마치 터진 핏방울처럼 선명하고 잔인하게 번졌다.

유하는 느리게 차에 올라탔다.

차 안의 히터가 꽁꽁 얼었던 몸을 서서히 녹여주었지만, 얼어붙은 마음까지는 데우지 못했다.

‘사랑했던 날들, 믿었던 순간들... 이제 와서 무슨 의미가 있지?’

창밖엔 여전히 눈이 내리고 있었다.

유하는 알고 있었다.

승현이 자신과 결혼한 이유가 사랑이 아니라는 걸.

그날 밤의 혼란, 그리고 예기치 않은 임신, 시어머니의 강한 압박.

결혼은 결국 책임과 체면을 위한 선택일 뿐이었다.

승현은 유하를 사랑하지 않았다.

어쩌면 미워했을지도 모른다.

그는 믿었다. 자신과 연우 사이, 아름다웠던 인연을 유하가 끊어버렸다고.

그리고 유하는 비열했고, 자신이 원하는 것을 얻기 위해 수단과 방법을 가리지 않는 여자라고 생각했다.

그래서 미워했고, 피했고, 차갑게 거리를 두었다.

‘그땐... 정말 몰랐어. 그 사람이 내게 이렇게 차가울 줄은...’

그때의 유하는, 너무도 어렸다.

달빛처럼 찬란한 사람을 보고 마음을 빼앗겼고, 그 눈부심에 취해 그저 조금이라도 가까워지고 싶었던 마음이 전부였다.

조금만 더 다가가면 닿을 수 있을 줄 알았다.

‘그 사람한테 잘하면... 조용히, 얌전히 곁을 지키면...’

‘언젠가는 나에게 마음을 줄 거라고 믿었어. 내가 잘하면 괜찮을 거라고.’

그렇게 믿으며 달려온 시간.

하지만 유하의 손에 받아 든 건... 복수처럼 차가운 침묵뿐이었다.

7년간의 결혼 생활은.

말 대신 건네진 건, 복수처럼 쌓여가는 냉담한 침묵과 외면.

그 차가움은 아들에게도 전염되어, 준서 역시 점점 유하를 밀어냈다.

준서는 엄마를 싫어했고, 거부했다.

이 집에서의 유하는... 그저 투명 인간 같은 ‘도구’에 불과했다.

아무도 유하의 존재를 신경 쓰지 않았고, 누구도 유하를 ‘가족’으로 보지 않았다.

존재감 없는 아내,

감정 없는 엄마,

불필요한 존재.

이제야 유하는 깨달았다. 승현의 마음은... 아무리 데워도 녹지 않는 얼음이라는 걸.

이제... 끝내야 할 때다.

...

차량 전조등의 따스한 노란빛이 유하의 창백한 얼굴을 비추었다.

곧게 뻗은 콧대와 작고 단정한 입매, 그리고 차가운 공기에 살짝 언 벚꽃 빛 코끝이 돋보였다.

유하는 아직 완전히 풀리지 않은 손가락을 천천히 움직이며, 고리대학교 시절부터 알고 지낸 변호사 친구에게 메시지를 보냈다.

내일 시간을 잡아서 이혼 상담과 재산 정리에 대한 논의를 위해 만나자고 했다.

그리고 결단을 내린 이 순간, 유하의 손끝은... 누구보다 단단했다.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
89
Intro
พรหมลิขิตแห่งรักTrue Loveกรภัทร์ (ญาดาพัชร์) เมื่อพรหมลิขิตนำเธอให้มาพบกับผู้ชายที่แสนดีอย่างเขาทำให้คืนวันที่เคยเดียวดายกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง---------------------------------------------------------------------------------------------------------ส่วนอีกคนที่พบความผิดหวังมาไม่แตกต่างจากกันกลับมีผู้ชายที่น่ารักและแสนดีไม่แพ้กันคอยเข้ามาในชีวิต และคอยดูแลไม่ห่างแล้วงานนี้สองสาวพี่น้องที่หัวใจด้านชาไม่แพ้กันจะผ่านเรื่องราวความรัก ความสนุก ความทุกข์และงานไปได้หรือไมจะลงเอยอย่างไร ฝากติดตามเรื่อง True Love พรหมลิขิตแห่งรักด้วยนะคะบทนำ ( Intro )ณ ร้านกาแฟ coffer chu ร้านกาแฟที่ถูกตกแต่งอย่างสายงาม มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งหันหลังดื่มกาแฟอยู่กับเพื่อนของเธอ และมีหญิงสาวอีกสองคนนั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะของเธอที่นั่งหันหลังอยู่นั้น คือ อีแฮอันเดินเข้ามาภายในร้านพร้อมส่งเสียงทักทายหญิงสาวสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะตามนิสัยของตน โดยมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเดินตามหลังมา หลังจากนั้นแฮอันปลายตาไปเห็นนักแสดงรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะตรงข้าม จึงเดินเข้าไปทักทาย“สวัสดีครับรุ่นพี่ ซองซอนซา ยูเยจี”
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 1.1
กองถ่าย เพียงสายลมที่รักคุณ ซึ่งเป็นกองถ่ายของลีโอซองพระเอกรุ่นพี่ของซองแทฮยองและซองซอนซานางเอกที่สวยที่สุดในเกาหลี ซึ่งนางเอกสาวคนนี้มีผู้ชายรูปหล่ออย่าง ซองแทฮยอง แอบปลื้มและติดตามผลงานของเธอมานาน และอีกหนึ่งคนแฮอันเพื่อนของซองแทฮยองณ วันที่อากาศที่อบอุ่นในกองถ่าย เพียงสายลมที่รักคุณ ในช่วงที่กำลังพักกองถ่าย ได้มีรถกาแฟที่ถูกส่งมาสนับสนุนทีมงานภายในกองถ่าย โดยที่เขาส่งรถกาแฟมมาแล้วนั้น ยังคงมีชายหนุ่มเดินถือกล่องเค้กที่ซื้อมาโดยเฉพาะไว้ให้คนพิเศษของเขา ชายหนุ่มเดินมาทักรุ่นพี่จีโอซองและเพื่อนรักของเขา“สวัสดีครับรุ่นพี่ วันนี้ผมเอา coffer truck มาสนับสนุนกองถ่ายครับ”“ดีมากเลยๆ ฉันกำลังหิวพอดีเลย” เสียงฝีเท้าก้าวเดินเข้ามา “ อ้าวนายมาพอดีเลย เดี่ยวฉันจะพาไปทักทายผู้กำกับ”“ครับพี่” ตอบอย่างง่ายๆและสั้นๆ รุ่นพี่พาชายหนุ่มไปหาผู้กำกับแล้วทักทาย “ฉันพานายไปหาผู้กำกับแล้ว นายมีอะไรอีกมั้ย”“รุ่นพี่พาผมไปหาคนคนหนึ่งได้มั้ย” ชายหนุ่มสองคนมองหน้าอย่างรู้กัน ส่วนคนถามนั้น ก็รอคำตอบ ใจชายหนุ่มเต้นแรงแบบไม่เป็นจังหวะ“ได้สิ เดี๋ยวฉันพาไป” พอชายหนุ่มได้คำตอบที่ออกมาจากปากรุ่นพี่ทำให้ชายหนุ
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 1.2
"ก็ต้องอยู่สิครับ รุ่นพี่ชวนดูทั้งที" หญิงสาวเอ่ยทักชายหนุ่มหลังจากที่เดินตามมา"คุณซองแทฮยองยังดูเราถ่ายอยู่เหรอคะ ฉันคิดว่าคุณกลับไปแล้วซะอีกค่ะ"พร้อมส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม ชายหนุ่มก็ยิ้มรับอย่างว่าง่าย หญิงสาวกล่าวออกมา"ฉันขอตัวไปพักก่อนะคะ"ชายหนุ่ม"เชิญฮะรุ่นพี่ รุ่นพี่อย่าลืมทานเค้กที่ผมซื้อมาฝากรุ่นพี่นะฮะ""ได้ ฉันจะไม่ลืมที่จะทานมันแน่นอน""รุ่นพี่ฮะ ถ้ามีโอกาสหวังว่าเราคงได้พบกันอีกเร็วๆนี้นะฮะรุ่นพี่" หญิงสาวไม่ตอบ ได้แต่ส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม และเดินกลับไปที่รถตู้ส่วนตัวของเธอ ไม่นานนักอีแฮอันก็เดินเข้ามาหาทั้งสองคน แฮอันบอก"ให้ฉันไปบอกคโยชิให้มั้ย"“ตกลงนายจะเอายังไง ชอบเขาก็จีบสิ รออะไร" ลีโอซองถามชายหนุ่ม"ผมแค่รอเวลาที่เหมาะสมฮะ เออออ รุ่นพี่ครับ ผมขอเบอร์โทรของนางฟ้าของผมหน่อย" ลีโอซองที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ถึงกับเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมา พร้อมกันกับแฮอันที่อุทานพร้อมกัน"ฮะว่าไงนะ ขออีกรอบดิ""เบา ๆ สิ อย่าดังไป เดี๋ยวก็รู้กันทั้งกอง ผมบอกว่าขอเบอร์นางฟ้าของผมหน่อย""ได้สิ" ลีโอซองตอบกลับ หลังากนั้นแฮอันจึงถามขึ้นมา"แล้วนายจะเอาเบอร์รุ่นพี่ไปทำอะไร""เดี๋ยวก็รู้" ทั
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 2.1
ก่อนวันเข้ากรม 1 อาทิตย์ที่กองถ่าย TWTWB นักแสดงหลายคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง บางคนก็อ่านบท ทำงานของตน และแล้วก็มีรถอาหารแล่นเข้ามาจอดบริเวนกองถาย โดยที่มีคนส่งมาที่กองถ่ายนี้เมื่อคราวก่อน ผู้คนต่างสงสัยว่ารถคันนี้ใครส่งมา แต่พอสังเกตรูปที่อยู่ที่รถแล้วเป็นของใครไปไม่ได้ ของพระเอกหนุ่มที่กำลังจะเข้ากรมในอีกไม่กี่วันนี้เอง คนที่ส่งรถคันนี้มาก็เดินเข้ามาที่กองถ่ายมาทักทายคนในกองอย่างสนิทสนมเป็นกันเอง"แทฮยองชิ ส่งรถอาหารมาซัพพรอตที่กองๆอีกแล้วนะครับ" ชายหนุมตอบกลับไป"ใช่ครับ ผมอยากสนับสนุนคนที่กองนี้ครับ แล้วก็แวะมาหาเฮียลีด้วยครับ""อ่ออครับ ๆ เชิญครับ ๆ " ปากของชายหนุ่มตอบออกไปแบบนั้นแต่ในใจของเขากลับไม่ได้ตั้งใจที่จะมาหารุ่นพี่ของเขาเลยๆ ชายหนุ่มยืนยิมแล้วมองไปที่รถตู้คันคุ้นเคย แล้วจึงเดินตามไปทางเพื่อไปยังรถตู้คันดังกล่าวแต่ที่แถวนี้ไม่ค่อยมีคนพลุดพล่านสักเท่าไร ชายหนุ่มเดินลัดเลาะมาตามทางที่รถตู้คันดังกล่าวจอดอยู่ แต่แล้วคนที่ถูกกล่าวถึงเมื่อสักครู่นี้ เดินเข้ามาถามคนที่ชายหนุ่มคุยด้วยเมื่อสักครู่นี้"พี่ครับ รถอาหารนี่ของใครครับ" ลีโอซองถามทีมงานที่อยู่แถวนั้น"ของคุณซองแทฮยอง
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 2.2
“คุณซองแทฮยอง อีกไม่กี่วันก็จะเข้ากรมไปเป็นทหารแล้วสินะคะ คุณพร้อมที่จะไปเป็นทหารมั้ยคะ""ผมพร้อมนะครับๆ พร้อมมาก การรับใช้ชาติเป็นเรื่องที่ดีนะครับ" ทั้งสองคนก็คุยกันไปตามประสาคนที่พึ่งจะรู้จักกัน สักพักใหญ่ๆก็มีคนเปิดประตูรถออ ทั้งสองหันออกไปทางประตูก็ตกใจกับผู้มาใหม่อีกหลายคน........ทั้งผู้จัดการสส่วนตัวขอชายหนุ่ม มีสจี มีสพัค ลีโอซอง ชายหนุ่มจึงถามผู้จัดการของเขา"พี่ พี่มาได้ไง พี่มาทำไมฮะ""เดี๋ยวนะเดี๋ยวๆ คำถามมนี้ฉันควรถามนาย ไม่ใช่นายถามฉัน""ผมก็เอาอาหารมาซับพรอตกองนี้แล้วก็แวะมาหาเฮียลีด้วยๆ เพราะผมไกล้จะเข้ากรมแล้ว" ชายหนุ่มผู้ที่ถูกอ้างชื้อๆ"เหรอ นายมาหาฉันจริง ๆ เหรอ ๆ ตั้งแต่รถอาการเข้ามาฉันยังไม่เห็นนายแวบไปหาฉันเลยนะ""ก็ผมแวะมานี้ก่อนแล้วค่อยไปหารุ่นพี่ไง" คนถามถึงกับยิ้มอ่อน"แวะมาหา มาตั้งแต่เที่ยงและนี้ก็เย็นแล้ว ถ้าฉันไม่แอบขับรถตามมาคงจะไม่รู้นะว่านายมาอยู่ที่กองนี้" ผู้จัดหารส่วนตัวของชายหนุ่มกล่าว"ตอนที่คโยชิมีถ่ายนี้คุณอยู่ไหนค่ะ ทำไมไม่เห็นเลย" มีสพัคถามๆ"ผมก็อยู่แถวๆนี้แหละครับๆ" ผู้มาใหม่ทั้งสี่คนถึงกับหันมองหน้ากันแล้วยิ้มอ่อนๆ เหมือนจะไม่เชื่อในสิ่งท
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 3.1
กลางปี2014เป็นช่วงเวลาที่ทางกรมทหารให้ทหารที่เข้ามาประจำการกลับบ้านไปหาครอบครัวได้ ชายหนุ่มเลยจัดการติดต่อให้ผู้จัดการส่วนตัวของเขามารับกลับไปพักผ่อนที่บ้าน เป็นเวลา 1 สัปดาห์สองเดือนหลังจากนั้นตอนนี้ชายหนุ่มกำลังฝึกอยู่ แต่แล้วมีใครคนหนึ่งเข้าเยี่ยมชายหนุ่ม บังเอิญเดินมาเวลาเดียวกับที่ครบครัวของชายหนุ่มมาเยี่ยมพอดี หญิงสาวที่สวยปานนางฟ้า แต่งตัวธรรมดา ใส่แว่นกันแดดณ สวนหย่อมของกรมทหารหญิงสาวที่สวยปานนางฟ้า แต่งตัวธรรมดา ใส่แว่นกันแดด กลัวคนจะจำได้ว่าเธอเป็นใคร เธอนำของมาเยียมชายหนุ่ม เธอเห็นครอบครัวของชายหนุ่ม หญิงสาวชั่งใจอยู่สักครู่หนึ่งว่าจะเดินเข้าไปหรือรอให้พ่อแม่ของชายหนุ่มกลับกันไปก่อน หญิงสาวเลยตัดสินใจเดินเข้าไปหาครอบครัวของเขา พ่อแม่พี่ชายน้องสาวรวมทั้งชายหนุ่ม ถึงกับตกใจที่เห็นเธอ ซองซอนซากล่าวคำทักทาย“อันนยองฮาเซโย อาบอจี อามอนี่ โอปา ยอดงเซง อันยองซองแทฮยอง”“อันยอง ซองซอนซา ” ทุกคนพูดพร้อมกันยกเว้นชายหนุ่ม“อันยอง ซอนเบ รุ่นพี่มาทำอะไรที่นี่คนเดียวฮะ”“ฉันมาเยี่ยมคุณค่ะ เพราะตอนเข้ากรมฉันไม่ได้มาส่ง นี้ค่ะ” หญิงสาวยื่นของที่อยู่ในมือให้ชายหนุ่ม ทุกคนต่างนั่งมองเขา
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 3.2
วันนี้แฮอันทำหน้าแทนซองแทฮยอง แทนลูกชายคนรองของบ้านนี้ที่ยังติดภารกิจอยู่ในกรมทหาร โดยที่อีแฮอันถ่ายรูปกับแขกภายในงานๆ รวมทั้งถ่ายกับหญิงสาวที่ถูกชวนมาด้วย หญิงสาวแต่งตัวสบายๆมาร่วมงาน แม่ของชายหนุ่มบอกทำตัวตามสบายๆนะลูกๆ ถึงเวลาถ่ายรูป...หญิงสาวก็ถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวและครอบครัวของชายหนุ่มในรอบแรก และรอบที่สองกับรอบครัวชายหนุ่มพร้อมกับเพื่อนสไตลิสต์ของเธอที่เธอพามาด้วย เธอนำของมาร่วมยินดีด้วย ภายในงานมีคนสนใจเธอมากมายๆ ซึ่งยากนักที่เธอจะออกมาร่วมงานแบบนี้ เช่น งานแต่งงาน หญิงสาวและเพื่อนๆของเธออยู่จนจบงานจนแขกในงานเริ่มทยอยกลับกันไปหมดหญิงสาวจะช่วยจับโน่นนี่แต่คนอบครัวของชายหนุ่มไม่ให้หญิงสาวทำอะไรเลย แต่หญิงสาวก็หาโอกาสช่วยเสมอๆ แต่แม่ของชายหนุ่ม"ไม่ต้องทำหรอกลูก""ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากช่วยๆ""พวกเราอยากช่วยค่ะ" เพื่อนสไตลิสต์ของหญิงสาวกล่าว"งั้นแม่ไม่ห้ามแล้วกันนะ แต่อย่าทำอะไรเกินตัว แม่เกรงใจ" เสร็จจากงานแต่งงาน ครอบครัวของชายหนุ่มได้จัดงาน อาฟเตอร์ปาร์ตี้โดยที่เชิญแค่คนสนิทเท่านั้น รวมทั้งหญิงสาวและเพื่อนๆด้วยสามวันต่อมาผู้จัดการส่วนตัวของชายหนุ่มไปที่กรมทหารเพื่อที่จะมาฟ
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 3.3
“ ฮ่อล มีคนมาตามแล้ว โน่นๆ” พร้อมชี้ไปทางชายหนุ่ม แล้วหญิงสาวหันไปทางที่ชี้“รุ่นพี่ครับ ทุกคนถามหารุ่นพี่แล้วครับ”“ไปสิทุกคนเขาถามหาเธอกันใหญ่แล้ว” ผู้จัดการส่วนตัวของเธอกล่าวหญิงสาวลุกขึ้นพร้อมที่จะเดินไป ชายหนุ่มยื่นแก้วไวน์ให้เธอก่อนหญิงสาวจะเดินเข้าไปงานก็หันกลับมาบอกคนที่โต๊ะ“ถ้าอยากจะกลับก็ให้ซอนมินไปเรียกฉันนะคะ”“โอเค๊” ซองซอนมินรับปากเสียงสูงพร้อมทำท่า แล้วหญิงสาวก็เดินกลับเข้าไปในงาน“ขอโทษนะคะ ที่หายไปไม่ได้บอกทุกคน”“ไม่เป็นไรคับ”“งั้นเรามาถ่ายรูปกันเถอะค่ะ” ทุกคนต่างพากันถ่ายรูปรวมกันเสร็จและนั้นฉลองกันต่อนิด ชายหนุ่มกับหญิงสาวมานั่งที่โต๊ะเดิม และขอหญิงสาวถ่ายรูปคู่รูปแรกของเธอกับเขา ภาพนี้ถูกถ่ายโดยผู้จัดการส่วนตัวของชายหนุ่ม ภาพนี้เขาได้เก็บไว้ในมือถือส่วนตัวของเขาโดยที่ไม่อยากจะให้ใครดูรูปภาพนี้ ถ่ายรูปเสร็จก็นั่งคุยกันไปเรื่อย ๆ จน ผู้จัดการส่วนตัวของเขา รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินของคนทั้งสองจึงเดินออกมา เพื่อไปของนั่งร่วมโต๊ะกับเพื่อนของหญิงสาว“ขอโทษนะครับ ผมขอนั่งด้วยคนสิครับ” ทุกคนที่นั่งอยู่ก่อนมองหน้ากันก่อนที่จะยิ้มออกไป มีสพัค“เชิญนั่งสิค่ะ” ผู้จัดการ
อ่านเพิ่มเติม
Chapter 4.1
ณ สนามกอล์ฟ จังหวัดกยองกิ ในประเทศเกาหลีเช้าวันใหม่ของเดือนมิถุนายนถัดมา หลังจากงานเลี้ยงสังสรรค์แล้วๆ ชายหนุ่มและผองเพื่อนได้นัดกันว่าจะไปพักผ่อนที่ประเทศไทย ก่อนที่ชายหนุ่มจะมาที่ประเทศไทยนั้น ซองแทฮยองกับลีโอซองและผองเพื่อน ได้พากันแวะมาหาเพื่อนอีกหนึ่งคนอย่างพ่อยีราฟสุดหล่อของเราที่กองถ่ายเรียลลิตี้ อย่างรายการรันนิ่งแมน รายการรันนิ่งแมนดำเนินการถ่ายทำไปอย่างปกติ ชายหนุ่มกับเฮียลีแอบแฮอันอยู่ข้างหน้ารถตรงหลังทีมงานโดยที่พยายามไม่ใช้แฮอันและคนที่กำลังดำเนินรายการเห็น เพราะจะมาทำเซอรไพรส์ ให้กับเพื่อนของชายหนุ่มที่ว่าจะไปเที่ยวเมืองไทยกัน ในส่วนของรายการในวันนี้ เป็นตรีมคู่รัก โดยที่จะมีคู่รัก (จริงและหลอก) ของแต่ละคนจะอยู่ในกล่องและทำการจับคู่ คู่แรกที่เป็นผู้หญิง คือซงจีฮโย คู่ที่สองภรรยาคนสวยของฮาฮ่าชิ คู่ที่สามนี่คู่ชายชาย หลังจากที่จับคู่ที่สามไปแล้วนั้น เสียงเชียร์ของคู่ที่สี่ก็มา คู่ของจีซอกจินคู่กับอีแฮอันหลังจากที่ได้คู่แล้ว คนที่อยู่ในกล่องทั้งสองคนคนที่เป็นคู่รักกันจริงก็ปรากฏตัว ในรายการก็แนะนำตัวกันเป็นคู่ ๆว่าใครคู่กับใคร ทั้งสามคนที่แอบมานั้นมีคนกำลังจองมองพวกเขาอยู่
อ่านเพิ่มเติม
chapter 4.2
“สวัสดีครับ ผมซองแทฮยองนะครับ เราไม่ได้พบกันนานแล้ว รายการนี้เหมือนเป็นบ้านหลังที่สองของผมเลยครับ ไม่ได้เจอทีมงานและอีกหลายๆคน ที่ผมมาในวันนี้ผมอยากจะมาทักทายทุกคนครับ แล้วครั้งหน้าผมจะมากับพี่โอซองครับ เพราะเขาว่างงานอะนะ” โอซองถึงกับขำเมื่อชายหนุ่มพูดไป“เราต้องเชิญลีโอซองมาที่รายการให้ได้เลย”“ถ้าเขาไม่มาก็ลักพาตัวมาได้เลย” ชายหนุ่มบอก“ผมรู้รหัสบ้านพี่เขาครับ” แฮอันพูดตามหลัง พิธีกรกล่าว คราวนี้ให้โอซองพูดบ้าง“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบทุกคนนะครับ” มีเสียงของฮาฮ่าชิ“นี่มันเทวดาชัดๆ”“ผมจะมาที่เอสบีเอสบ้างในช่วงที่ผมมีถ่ายซีรีย์ แต่ผมไม่เคยได้ออกรายการวาไรตี้เลยครับ ต้องขอบคุณแทฮยองกับแฮอันผมดีใจมากเลยครับที่ผมได้มาในวันนี้”ลีโอซองกล่าว จงกุกก็แซวโอซอง“ถึงแม้ว่าตารางงานจะรัดตัวผมจะพาเขามาถ้าเราเชิญซองแทฮยองมาด้วย ถ้าเขามาผมจะทำให้เขาเป็นลมใน 3 วิ เลย”“งั้นผมจะเรียกตำตรวจเลยล่ะกันครับ” ลีโอซองตอนนี้ก็ถึงคราวของยูเยจีกล่าวขอบคุณบ้างแล้วแต่พิธีกรรายการก็แซวกระเป๋าที่เขาเอามาด้วย เป็นกระเป๋าใบสีชมพูๆเหมาะกันมากเลยนะ55555แฮอันเลยถามว่าในกระเป๋านั้นมีอะไรเหรอ“กาแฟกับขนม เวลาไปไหนมาไ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status