กลรักกับดักเสน่หา

“JAZZ ARANAS—wala ka pa rin bang maalala? Tatlong araw ka na rito sa ospital. Kailangan nang pumunta rito ng pamilya mo para masettle ang iyong bill sa billing station. Wala ni isa mang kamag anak na naghahanap sayo, kaya kailangan, ikaw na mismo ang magpaalam sa kanila na naaksidente ka.”

Si Jazz, na may mga benda sa ulo, ay very apologetic ngumiti sa nurse na nagpaalala sa kanya na may kailangan pala siyang bayaran doon. “Pasensya na po… hindi ko talaga maalala ang password ng phone ko.”

“May emergency contact ka ba?”

“Ako—”

Bago pa man siya makatapos ng pagsasalita, biglang bumukas ang pinto ng ward. Isang guwapong lalaki ang pumasok, bakas sa mukha ang pagkairita. Parang handa itong manakit anumang oras.

“Ilang beses na bang nangyari ito, Jazz? Ano na namang pakulo ito?” bulyaw niya. “Idinamay mo pa si Angelyn sa palabas mo, tapos naaksidente pa kayo. Kung hindi lang sinwerte si Angelyn, baka nasira na ang mukha niya dahil sa iyo! Jazz, lilinawin ko lang—tapos na ang engagement natin. Huwag mo na akong subukang amuin pa. Kahit maghubad ka pa sa harapan ko, hinding-hindi kita magugustuhan!”

Sa likod ni Damon ay may isang babaeng mukhang mahinhin, na dahan-dahang humihila sa manggas niya. Parang pinapakalma ang nag aalburutong lalaki.

“Damon, ayos lang talaga ako,” malambing niyang sabi. “Hindi naman sinasadya ni Ate. Magaling na rin ang mga sugat ko. Huwag mo na siyang pagsabihan nang ganyan. Mabuti na lang, noong mabasag ang windshield, hindi tumama sa mukha ko… kundi…”

Bakas ang pagkalito sa mga mata ni Jazz habang hinahawakan ang benda sa kanyang ulo.

Kagigising lang niya kaninang umaga. Sabi ng nurse, muntik na siyang mamatay, at hindi nila makontak ang pamilya niya.

Kumunot ang noo ni Damon. Hindi maikakailang guwapo siya, suot ang isang mamahaling suit. Puno ng pagmamahal, humarap siya sa babae sa kanyang likuran. Mahigpit niya itong niyakap.

“Jazz, si Angelyn ang mahal ko. Kahit magkasama tayong lumaki, wala akong naramdamang pagmamahal sa iyo. Limang taon mo na akong hinahabol na parang tanga—hindi ka ba nandidiri sa sarili mo?” Malamig ang kanyang boses na itinuon ang tingin kay Jazz. “Pinigilan ni Angelyn ang nararamdaman niya nang matagal na panahon dahil sa iyo at hindi siya kailanman naglakas-loob na umamin. Ngayon, lilinawin ko na ang lahat. Nakakahiya ang mga ginagawa mo. May nangyari na sa amin ni Angelyn. Hindi ko siya pababayaan.”

Namula ang mukha ni Angelyn sa emosyon. Kumapit siya sa braso ng lalaki, habang may bakas ng tagumpay na kumislap sa kanyang mukha. Alam niya, sa pagkakataong iyon, nagwagi siya.

“Damon…”

Ibinaba ni Jazz ang kanyang paningin habang pinagmamasdan ang chemistry ng dalawa. Parang kinakagat ng mga langgam ang kanyang puso sa tindi ng sakit, hanggang sa nahirapan na siyang huminga. Ang lahat ng kinimkim niyang hinanakit ay biglang nag-alburuto at nagpahapdi sa kanyang mga mata, pinigilan niyang maluha. Hindi siya iiyak sa harapan ng dalawang ito. Kahit hindi niya maalala kung sino ang dalawang ito, alam niya sa kanyang sarili na may koneksiyon sila.

Magkagayunman, kailangan na niyang putulin ang pagsisintemiyento ni Damon.

“Pasensya na, hindi kita masyadong maalala,” mahina niyang sabi. “Ikaw ba ang– boyfriend ko, o ex ko?”

Bahagyang nagulat si Damon sa kanyang narinig. Kumislap ang pagdududa sa kanyang mga mata, saka nagpakawala ng malamig na tawa. ‘Ano na naman ba ang pakulo ng babaeng ito?’

Eksakto namang nagsimulang magpalabas ng balita ang TV na nakasabit sa dingding tungkol sa financial news: Si Malachi Robles, ang pinakabatang Head ngayon ng Robles Group, ay nakabalik na sa bansa. 

Ayon sa sabi-sabi, dalawang taon na ang nakakararaan, naparalyze ang dalawang binti si Malachi at ang kalahati ng kanyang mukha ay nadamage dahil sa isang aksidente, at mula noon ay tumanggi na siyang magpakita sa publiko.

Itinuro ni Damon ang screen. “Iyan ang tito ko—si Malachi Robles. Siya ang boyfriend mo. Ibibigay ko sa iyo ang numero niya. Hanapin mo siya, para naman matulungan ka niya dito.”

Kinuha niya ang cellphone ni Jazz, mabilis na inilagay ang password para ma-unlock ito, at nag-save ng isang numero bago padaskol na ibinalik ang phone sa babae.

Nakatayo sa gilid si Angelyn habang nakatakip ang kamay sa bibig, hindi siya makapaniwala sa ginawa ng lalaki, saka bahagyang gumuhit ang mapangutyang ngiti sa kanyang labi. Bumulong siya, “Damon, ayos lang ba talaga ito? Alam mo namang hindi sila okay di ba? Dalawang taon na ang nakakaraan, ang tito mo ay—”

Hinila siya ng lalaki patungo sa bisig nito, puno ng paghamak ang mga mata. “Wag kang maingay.”

Paano niya bibitawan ang isang taong naging masunuring aso niya sa loob ng limang taon? Para sa kanya, nagpapakipot lang si Jazz at masyadong nagpapa VIP. Pinakamainam na disisyon na ituro ang tito niya, bilang nobyo nito, para kung sakaling gustuhin niyang pabalikin ang babae sa kanya, madali niya itong mababawi.

Kung may katotohanan man na hindi nito maalala ang lahat, mas mabuting ipain niya ito sa taong kinasusuklaman niya ng labis– si Malachi.

Sa kanyang isipan, alam niyang hindi magkakasundo ang dalawa, at darating ang araw, na muli na naman siyang hahabulin ni Jazz na kulang na lang ay himudin ang kanyang puwet kapag wala siyang panghugas matapos niyang tumae.

“Heto na ang contact niya, Jazz,” malamig niyang sabi. “Siguraduhin mong mapapanindigan mo ang pag-iinarte mong iyan nang kahit isang linggo lang. Dahil kung hindi, kahit lumuhod ka pa sa harap ko, hinding-hindi na kita tatapunan pa ng tingin.”