ตอนที่ 2 โชคชะตาที่เลวร้าย

[คฤหาสน์หรู]

          “พ่อของลูกไม่สบาย แม่พาไปหาหมอแล้ว หมอให้ยามากินตอนนี้นอนพักผ่อนอยู่ข้างบน เนย์เอาของไปเก็บก่อนลูก แล้วลงมากินข้าว แม่ทำกับข้าวไว้ให้ ก่อนลงมาเรียกน้องลงมาด้วยนะ”

ใบหน้าอันซีดเซียวของผู้เป็นแม่ ที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก มองไปที่บุตรสาวอันเป็นที่รักของเธอ หลังจากนี้ลูกๆ ของ ‘กุลทิพย์’ จะอยู่อย่างไร

          “ค่ะแม่...”

          ลัลน์ลลิตเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นแม่ได้เป็นอย่างดี ความเจ็บปวดที่เกินกว่าจะหาคำอธิบายใดมาพรรณนาได้ คงไม่มีอีกแล้ว จากนี้ชีวิตของลัลน์ลลิตต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง คงมีสภาพแค่ คุณหนูตกอับเท่านั้น

          “ดนย์...ลูกยื่นเอกสารย้ายโรงเรียนไปหรือยัง”

กุลทิพย์เอ่ยถามบุตรชายคนเล็ก ซึ่งห่างจากบุตรสาวคนโตสองปี ตอนนี้ลูกชายของเธออยู่ชั้นมัธยมตอนปลายปีที่สี่ โรงเรียนดังระดับอินเตอร์เช่นกัน

          “ยื่นแล้วครับแม่...และดนย์ก็ได้ที่เรียนแล้วนะครับ โรงเรียนรัฐไม่ไกลจากบ้านเช่าของเราครับแม่”

‘พัทธดนย์’ หรือ ‘ดนย์’ หนุ่มน้อยวัยสิบห้าย่างสิบหกปีเอ่ยกับผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในใจกลับแฝงด้วยความทุกข์ระทม ที่ไม่อาจเผยให้ผู้เป็นแม่รู้ได้

          “แล้วเนย์ล่ะลูก...หนูบอกกับเพื่อนๆ ยังไงบ้าง”

          “บอกแล้วค่ะแม่ เนย์เหลือแค่สอบอาทิตย์นี้ อีกแค่อาทิตย์เดียวก็จะจบแล้วค่ะ เนย์บอกกับกันต์เอาไว้แล้วค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ เนย์จะหางานทำค่ะแม่”

ลัลน์ลลิตไม่อยากให้แม่ของเธอต้องเครียดหนักไปมากกว่านี้ ลำพังแค่พ่อของเธอล้มป่วยไป ก็หนักหน่วงพอสมควรแล้ว ลัลน์ลลิตไม่คิดที่จะโทษผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่นิด เธอเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ในตอนแรกก็อาจจะมีบ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ลัลน์ลลิตก็ทำใจได้แล้วในระดับหนึ่ง

          “ขอบใจเนย์มากนะลูก...ที่เข้าใจพ่อกับแม่...ดนย์ด้วยนะ”

          “ครับแม่...ดนย์ไม่เป็นไรเลยครับแม่ โรงเรียนไหนๆ ก็เหมือนกันแหละครับ ดนย์จะตั้งใจเรียนครับแม่”

          “ใช่ค่ะแม่...เนย์เอง ก็จะหางานทำช่วยพ่อกับแม่เองนะคะ”

          “ขอบใจลูกทั้งสองมากนะ...ขอบใจลูก”

อย่างน้อยกุลทิพย์ก็ยังมีลูกที่น่ารักทั้งสองคน เธอจะต้องเข้มแข็งและผ่านจุดนี้ไปให้ได้ มีอีกเรื่องหนึ่งที่หนักหนาอย่างที่สุด ที่กุลทิพย์ยังไม่ได้บอกกับลูกน้อยของเธอเลยก็คือ วันนี้เธอได้รับทราบข่าวร้ายซ้ำสองอีกครั้ง ‘สามีของคุณเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ ต้องทำการรักษาขยายหลอดเลือดด้วยบอลลูน ซึ่งต้องมีค่าใช้จ่ายพอสมควร เธอจะทำอย่างไรดี’

[ห้องอาหารโรงเรียนนานาชาติอินเตอร์]

          “แกจะไม่เรียนต่อจริงๆ เหรอเนย์...”

‘นิชาภัทร’ ถามซ้ำอีกครั้งหลังจากคำบอกเล่าของลัลน์ลลิต ที่อยู่ดีๆ ก็เปลี่ยนใจไม่เรียนต่อซะงั้น

          “มีอะไรหรือเปล่าเนย์...ตอนแรกเนย์เลือกสาขากราฟิกดีไซน์แล้วนี่ ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ”

‘ชรินทร์ทิพย์’ หรือ ‘พราวมุก’ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของ ลัลน์ลลิตเอ่ยถาม พร้อมกับปรายตามองไปที่กันต์ธีร์อีกครั้ง ราวกับต้องการทราบปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ที่ถือว่าสนิทกับลัลน์ลลิตมากที่สุด ‘ซึ่งจริงๆ แล้ว ชรินทร์ทิพย์ก็อยากให้เป็นเธอมากกว่า’

          “นี่เธอคง...ไม่พอใจฉันที่ไปจีบสาวคนใหม่ใช่มั้ย...เนย์”

‘นราวิชญ์’ หรือ ‘เรย์’ เด็กหนุ่มเพลย์บอยประจำโรงเรียน ฉายาแบดบอยตัวร้าย

          “ไม่หรอก...เหตุผลที่ฉันไม่ได้เรียน คือ ฉันไม่มีเงินที่จะเรียนต่อแล้ว ฉันต้องทำงาน”

ลัลน์ลลิตบอกออกไปตรงๆ เธอไม่ต้องการปิดบังเพื่อนของเธอ ถึงปิด พวกเพื่อนๆ ของเธอก็คงจะรู้ได้ ในสักวัน

          “หมายความว่ายังไงเนย์ ไม่มีเงิน ก็พ่อของเนย์ ก็มีเงินนี่”

ชรินทร์ทิพย์ทราบข้อมูลของลัลน์ลลิตมาพอสมควร แต่ว่าเธอก็แกล้งถามไปอย่างนั้นเอง จี้ให้ตรงจุด เพื่อลากออกมาขยี้อีกที ชรินทร์ทิพย์เกลียดลัลน์ลลิตที่สุด เธอต้องการเหยียบลัลน์ลลิตให้จมธรณีเมื่อมีโอกาส

          “นั่นสิเนย์...แกมีอะไรหรือเปล่า”

          “พ่อฉันล้มละลาย ฉันไม่มีเงินเรียนต่อแล้ว”

น้ำเสียงอันแผ่วเบาเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจอย่างที่สุด ถ้าลัลน์ลลิตไม่บอกไป พวกเพื่อนของเธอ ก็คงจะต้องขุดคุ้ยเรื่องนี้อย่างแน่นอน

          “เฮ้ย...เชี้ย! เป็นไปได้ไงเนี่ย!”

นราวิชญ์สบถออกมาอย่างทันที เมื่อได้ยินประโยคจาก ลัลน์ลลิต ‘จะเป็นไปได้ยังไง’

          “อุ้ย...เนย์...จริงเหรอ พ่อของเนย์ล้มละลาย งั้นก็แสดงว่า นอกจากเนย์จะไม่ได้เรียนต่อแล้ว เนย์ก็คงต้องลำบากสิ”

ชรินทร์ทิพย์พร้อมบดขยี้เอาคืนอย่างทันที ‘สะใจเธอจริงๆ’ ชรินทร์ทิพย์หมดเสี้ยนหนามตำใจของเธอแล้วสินะ

          “อือ”

          “เสียใจด้วยนะเนย์...ฉันไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับแกเลย”

          “ขอบใจมากหลิว อาทิตย์หน้าฉันก็ไม่ได้เจอพวกแกแล้ว ยังไงก็ขอให้พวกแกโชคดีกันนะ”

          “เฮ้ย! กันต์ นายจะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ นายช่วยเนย์ได้นี่ ออกค่าเทอมให้ก็ได้ หรือให้เนย์ไปทำงานที่บ้านนายก็ได้”

          “...” กันต์ธีร์ไม่ตอบ ได้แต่มองใบหน้านวลเนียนใสอยู่แบบนั้น ไม่มีอะไรที่จะโน้มน้าวผู้หญิงคนนี้ได้เลยจริงๆ

          “นั่นสิ...พราวมุกคิดว่า พ่อของกันต์น่าจะช่วยเนย์ได้นะคะ”

ชรินทิพย์ทำคะแนนให้กับตัวเองทันที ถ้าไม่มีลัลน์ลลิตแล้ว กันต์ธีร์จะต้องหันมาชอบชรินทร์ทิพย์แน่นอน

          “กันต์เสนอจะช่วยฉันแล้ว แต่ว่าฉันไม่อยากให้ใครช่วยฉันหรอกนะ ปัญหาของฉัน มันไม่ใช่ปัญหาเล็กๆ เพราะฉะนั้น เรื่องนี้ฉันก็ต้องแก้ด้วยตัวเอง”

          “แล้วแกจะไปอยู่ที่ไหนล่ะเนย์”

นิชาภัทรรู้สึกใจหายเป็นอย่างมาก ลัลน์ลลิตคือเพื่อนสนิทของเธอ ที่มักจะรับฟังเรื่องราวของนิชาภัทรอยู่เสมอ ไม่มีเพื่อนคนนี้แล้ว นิชาภัทรจะหันไปปรึกษาใครได้ล่ะทีนี้

          “อยู่บ้านเช่าไง”

          “เธอมาทำงานที่คลับพ่อของฉันมั้ยเนย์...คืนหนึ่งได้เงินเยอะเลยนะ...”

นราวิชญ์รู้สึกเสียดายลัลน์ลลิตอย่างบอกไม่ถูก เขารู้ว่าเพื่อนคนนี้ชอบเขา และเขาเองก็ชอบเธอเช่นกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ลัลน์ลลิตให้เขาไม่ได้ ก็คือการเข้าถึงตัว แม้กระทั่งกอดจูบ เธอเป็นคนหวงตัว นราวิชญ์เองไม่ต้องการความรักใสๆ แบบหนุ่มสาวหรอกนะ เขาชอบการมีสัมพันธ์แบบถึงเนื้อถึงตัวมากกว่า

          “ขอบใจนายมากนะเรย์ ฉันทำไม่ได้หรอก อายุยังไม่ถึง”

          “งั้น...บ้านพราวมุกต้องการแม่บ้านพอดีเลย เนย์ไปทำงานที่บ้านพราวมุกมั้ยล่ะ เดี๋ยวพราวมุกจะคุยกับคุณแม่ให้”

ชรินทร์ทิพย์ด้อยค่าลัลน์ลลิตอีกครั้ง เธอต้องทำให้ลัลน์ลลิตตกต่ำ และต้องการให้กันต์ธีร์ได้เห็นถึงความน่าเวทนาของลัลน์ลลิตให้มากที่สุด

          “ขอบใจมากนะพราวมุก เนย์กำลังหางานอยู่”

          “ทำไมล่ะ งานแม่บ้านก็ได้เงินนะ เนย์ไปทำงานที่คลับของเรย์ไม่ได้เพราะอายุไม่ถึง แต่งานแม่บ้านที่บ้านของพราวมุก แค่ปัดกวาดเช็ดถูนะ อีกอย่างพราวมุกจะบอกที่บ้านให้ปิดเป็นความลับ เรื่องอายุของเนย์ก็ได้นะ”

          “ถ้าแกจะไปทำงานเป็นแม่บ้านที่บ้านของพราวมุก งั้นแกมาทำงานที่บ้านฉันดีกว่าเนย์...”

กันต์ธีร์พูดแทรกขึ้นมาอย่างเหลืออด เขาไม่รู้ว่าทำไม ลัลน์ลลิตถึงคนยอมให้คนอื่นจิกกัดตัวเองได้ขนาดนี้