ตอนที่ 11 หลบหน้า

สองวันต่อมา

ช่วงสองวันมานี้ชะเอมเอาแต่หลบหน้าอีกคนตลอด จะไปไหนมาไหนหรือแม้แต่อยู่บ้านถ้าไม่ตัวติดเจ้าขาเธอก็จะตัวติดน้าขวัญของเธอ ไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่คนเดียวเพื่อเปิดโอกาสให้อีกคนที่จ้องแต่จะเข้าหาเธออยู่ตลอด ซึ่งในตอนที่เขาเข้าสวนเธอก็อยู่บ้านอย่างสบายใจเพราะไม่ต้องคอยหลบๆซ่อนๆ แต่เวลาเขากลับบ้านมาก็ต้องเหนื่อยคอยหลบเขาอีก หากถามว่าหลบทำไมเธอเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน รู้แค่ว่าตั้งแต่ที่โดนเขาหอมแก้มไปวันนั้นทุกอย่างมันก็เริ่มเปลี่ยนไป

“พี่เจ้าขาก็ไปทำงาน น้าขวัญกับลุงทัพก็ไปงานแต่ง แล้วเราจะได้ออกจากห้องเมื่อไหร่เนี่ย เฮ้อ~ หิวจะตายอยู่แล้ว" ชะเอมเอาแต่บ่นอยู่คนเดียวในห้องเนื่องจากวันนี้คนอื่นไม่อยู่บ้าน แต่คนที่เธอคอยหลบหน้าวันนี้กลับไม่เข้าสวนเหมือนจงใจไม่ออกจากบ้าน ซึ่งตั้งแต่เช้าเธอกินข้าวไปแค่มื้อเดียวก็ตอนมื้อเช้าที่คนในบ้านยังอยู่กันครบ ทว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่นอกจากเขา เธอจึงไม่กล้าออกไปกินข้าว เอาแต่หลบเขาอยู่ในห้องเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ จนเมื่อท้องหิวก็ทำได้แค่บ่นไปเรื่อยเพราะไม่กล้าออกจากห้อง กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มของคนด้านนอก

ก๊อกๆ!

“เอม เปิดประตู”

“เฮ้อ~ มาจนได้” เพราะคิดเอาไว้แล้วว่าเขาต้องมาแน่ และเขาก็มาจริงๆ

“ถ้าไม่เปิดพี่จะพังเข้าไป!”

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเริ่มจะมีน้ำโหแล้ว ทว่าเธอก็ทำใจดีสู้เสือพูดกลับไป

“พี่มีอะไรก็พูดมาสิ ทำไมต้องให้เอมเปิดประตูด้วย”

“อย่าให้พี่ต้องพูดเป็นครั้งที่สามนะชะเอม!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นชะเอมก็ไม่กล้าที่จะต่อต้านอีก แม้จะไม่อยากเปิดประตูให้อีกคนทว่าก็กลัวเขาจะพังประตูเข้ามาจริงๆ แต่ก่อนจะเปิดประตูก็ไม่วายบ่นเขา

“ก็ได้ๆ จะเสียงดังทำไมเล่า คนอะไรไม่ได้ดั่งใจก็ชอบดุตลอด”

แกรก!

พรึ่บ!

หมับ!

ทว่าทันทีที่เธอเปิดประตู อีกคนก็รีบแทรกตัวเข้ามาในห้องของเธอแล้วจับเธออุ้มขึ้นพาดบ่าแกร่งของเขาอย่างเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เธอจึงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ว๊าย! พี่ขุน พี่ทำอะไรเนี่ยปล่อยเอมนะ ปล่อยเอม” เธอโวยวายพร้อมกับดิ้นรนขัดขืนขณะที่อีกคนอุ้มเธอเดินไปที่เตียงนอน

และเมื่อเขาวางเธอลงบนเตียงแล้วกักตัวเธอไว้ด้วยสองแขนแกร่งของเขา สองมือเล็กจึงผลักดันอกแกร่งออกห่างทันที เธอพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ทั้งที่ในใจกลัวเขาในตอนนี้มากแต่ก็ไม่ยอมให้เขามารังแกกันง่ายๆ 

“อย่าขยับ! นั่งนิ่งๆ”

กระทั่งได้ยินเขาพูดขึ้นน้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างเป็นคำสั่ง เธอจึงหยุดชะงักนิ่งไม่กล้าขยับหรือดิ้นรนอีกต่อไป ยิ่งยามที่มองสบตาคมของเขาที่มองกันด้วยแววตาแข็งกร้าว อีกทั้งใบหน้าเข็มดุของเขาในตอนนี้ยิ่งพาให้ใจดวงน้อยสั่นระรัวด้วยความหวั่นกลัว เธอจึงใช้ความกล้าทั้งหมดที่มีในตอนนี้พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

“พี่ขุน พี่กำลังทำให้เอมกลัว”

เมื่อร่างสูงได้ยินเช่นนั้นแววตาแข็งกร้าวก็แปรเปลี่ยนเป็นวูบไหวทันที ก่อนจะเอ่ยพูดกับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“เวลาดื้อก็ดื้อเก่ง เวลาเถียงก็เถียงเก่ง แต่แค่นี้ก็กลัวแล้วเหรอ”

“...”

เมื่อเห็นคนตัวเล็กเอาแต่เงียบ อีกทั้งดวงตากลมโตของเธอที่มองเขาสั่นระริกก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ เขาจึงเอ่ยพูดกับเธอต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอีก

“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เรากลัว แต่เราหลบหน้าพี่ก่อนทำไม”

“ใครหลบหน้าพี่กัน เอมไม่ได้หลบซะหน่อย”

...เด็กดื้อก็ยังเถียงเก่งอยู่วันยังค่ำ ทั้งที่ความจริงอยู่ตรงหน้าแต่เธอกลับปฏิเสธออกมาหน้าซื่อตาใส

“เห็นๆอยู่ว่าหลบยังจะเถียงอีก ถ้าไม่ยอมรับพี่จะจับจูบให้ปากเปื่อยจนกว่าเราจะยอมรับ”

“...” เขาบอกคนอื่นว่าเธอเป็นน้อง แต่กลับขู่จะจูบปากเธอซึ่งมันบ้ามากๆ แค่หอมแก้มเธอมันก็ไม่ควรแล้ว นี่ยังคิดจะจูบอีก ซึ่งมันไม่มีพี่ที่ไหนเขาจูบน้องตัวเองหรอก

“อย่าเงียบ หรือที่เงียบนี่อยากโดนพี่จูบ”

“พี่ขุน พี่ต้องการอะไรจากเอมกันแน่“ ในเมื่อไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำก็ถามไปตรงๆซะเลย

“พี่แค่อยากรู้ว่าเราจะหลบหน้าพี่ไปถึงไหน”

ทว่าคำตอบของเขาก็เหมือนไม่ได้ความกระจ่างอะไรกลับมาเลย

“แค่นี้เหรอคะ”

ร่างสูงถึงกับเงียบไปครู่หนึ่งขณะมองคนตัวเล็กด้วยสายตาที่ยากเกินจะคาดเดาความคิดของเขาในตอนนี้ได้ จากนั้นจึงเอ่ยตอบเธอไปเพียงคำเดียวสั้นๆ

“ใช่”

“ถ้าแค่นี้จริงๆแล้วทำไมถึงขั้นขู่จะจูบกันด้วย”

“ก็เราดื้อ ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้เราจะกลัวเหรอ”

“คือถ้าเอมไม่ยอมรับว่ากำลังหลบหน้าพี่อยู่หรือจะหลบไปถึงเมื่อไหร่ พี่ก็จะจูบเอมจริงๆงั้นเหรอ”

“ใช่”

สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยตอบ ชะเอมก็เงียบไปขณะมองสบตาเขาไม่ละสายตา โดยที่ในหัวของเธอกำลังคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ก็ตระหนักได้ว่าระหว่างเธอกับเขาสุดท้ายแล้วก็ยังอยู่ในสถานะพี่น้อง แต่จะมีพี่น้องที่ไหนถึงขั้นจะจูบกันอย่างที่เขาคิดจะทำกับเธอ และหลังจากที่เงียบอยู่นานในขณะที่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลยเช่นกัน เธอก็ตัดสินใจพูดออกไปขณะที่มองเขาด้วยแววตาสับสน

“พี่ขุน เอมไม่เข้าใจค่ะ เอมไม่เข้าใจพี่เลยจริงๆ”

ด้านร่างสูงเมื่อจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติของคนตัวเล็ก เขาจึงเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“เป็นอะไรไปอีก”

“เปล่าค่ะ เอาเป็นว่าต่อไปเอมจะไม่หลบหน้าพี่อีก และถ้าพี่ยังเห็นเอมเป็นน้องก็ช่วยรักษาระยะห่างกันด้วย เพราะไม่มีพี่น้องที่ไหนเขาขู่จะจูบกันหรอกนะคะ”

เมื่อสิ้นคำพูดของคนตัวเล็กขณะที่ร่างสูงไม่ทันจะได้พูดอะไรกลับไปก็ได้ยินเสียงรถของพ่อแม่ที่กลับมาจากงานแต่งของคนรู้จัก

“น้าขวัญกับลุงทัพคงกลับมาแล้ว พี่รีบออกไปเถอะ”

สิ้นเสียงของคนตัวเล็ก ร่างสูงก็ยังคงนิ่งไม่ยอมขยับตัวออก ดวงตาคู่คมที่ใช้มองเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่สื่อผ่านออกมาทางแววตา แต่กลับพูดออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ มันเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่ลำคอจึงทำให้เขาไม่สามารถพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาให้เธอได้รู้

จากนั้นไม่นานเขาก็ขยับกายออกห่างจากคนตัวเล็ก ก่อนจะยอมหันหลังแล้วเดินออกไปจากห้องของเธอทั้งที่ยังรู้สึกอึดอัดใจอยู่อย่างนั้น...