12

“จะรีบไปไหนล่ะคุณ ผมอยากให้คุณช่วยอาบน้ำให้ผมด้วย” เขารีบโอบกอดร่างบอบบางของหญิงสาวเอาไว้

“นี่คุณปล่อยเลยนะ คุณไปบอกน้องสาวของฉันแบบนั้นได้ยังไง”

“บอกว่า?” เขาเอ่ยถามเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้ากวน ๆ

“ก็ไปบอกว่าฉันเป็นอะไรกับคุณไง ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณเสียหน่อย”

“ไม่เป็นจริง ๆ เหรอ สงสัยคุณจะความจำเสื่อมนะนี่” เขาหมุนร่างของเธอมาหา ก่อนจะมองสบตาของเธออย่างมีนัย กุลยาหน้าแดงอย่างปัจจุบันทันด่วน เธอหลบสายตาเป็นพัลวัน ไม่กล้ามองสบตาของเขา ยิ่งแผงอกกว้างที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเพราะเขาปลดกระดุมเสื้อออกจนหมดยิ่งทำให้เธอหน้าแดงหนักขึ้นไปอีก

“ฉันจะออกไปรอข้างนอกและฉันก็ไม่อาบน้ำกับคุณเด็ดขาด”

“อาบเถอะ ผมหิวแล้ว จะได้กินข้าวพร้อมกัน” กุมภ์ทำเสียงออดอ้อน

“ว้าย! คนบ้า” เธอกรีดร้องเมื่อเขาจับเธออุ้มขึ้นพาดบ่า มือน้อยรัวกำปั้นใส่แผ่นหลังของเขาไม่ยั้ง จนเธอได้รับฝ่ามือพิฆาตจากเขาฟาดลงมาที่ก้นหนึ่งครั้งเพื่อสงบศึกหย่อม ๆ ที่เกิดขึ้น

“โอ๊ย!” กุลยาร้องครางเบา ๆ รู้สึกมึนงงศีรษะไปหมดเพราะโดนจับพาดบ่า ห้อยหัวอยู่แบบนี้

“คนป่าเถื่อน”

“คุณพูดอะไรกับน้องสาวของคุณเหรอ” เขาถอดเสื้อออกจากตัว เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนที่แข็งแกร่ง

“ฉันก็บอกความจริงทุกอย่างกับน้องสาวของฉันไงว่าคุณเป็นตัวอันตราย”

“อ้อ... เหรอ แต่ผมเห็นน้องสาวของคุณไม่ได้กลัวอะไรผมเลยนะ ยังส่งสายตายั่วยวนผมอยู่เลย”

“ห้ามยุ่งกับน้องสาวของฉันเด็ดขาด”

“ดูคุณจะเป็นห่วงเป็นใยน้องสาวของคุณมากจริง ๆ นะ แต่ผมไม่เห็นว่าน้องสาวของคุณจะเป็นห่วงเป็นใยอะไรคุณเลย” เขาดูออกว่าใครเป็นยังไง

“กุลธิดาต้องแยกจากฉันและแม่ตั้งแต่เด็ก เธอขาดความอบอุ่น สิ่งที่น้องสาวของฉันได้ทำผิดพลาดไป คุณก็ให้อภัยเธอไม่ได้เหรอคะ การให้อภัยเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าคนที่ตายเป็นเพื่อนรักของคุณ คุณจะพูดแบบนี้ไหม”

“คุณก็ทำลายฉันไปแล้ว ปล่อยกุลธิดาไปเถอะ”

“แต่ถ้าเขาอยากยุ่งกับผม ผมก็คงทำอะไรไม่ได้”

“เขาไม่ยุ่งกับคุณแน่ ๆ ถ้าคุณไม่ทอดสะพานให้เขา”

“ทอดสะพาน” กุมภ์เท้าสะเอว ก่อนจะหัวเราะลงลูกคอกับประโยคของหญิงสาวตรงหน้า

“ผมไปทอดสะพานให้น้องสาวของคุณตอนไหน”

“ไม่รู้ละ ฉันขอร้องคุณแล้ว คุณควรปล่อยความแค้นทุกอย่างไป เลิกจองเวรจองกรรมต่อกัน ฉันว่าเพื่อนของคุณก็ไม่อยากให้คุณต้องทุกข์ทรมานใจอยู่กับการแก้แค้นนักหรอกนะ”

“อาบน้ำกันดีกว่า ผมหิวข้าวแล้ว” เขาตัดบท ไม่อยากจะเถียงกับเธอเรื่องนี้อีก

“กรี๊ด!! คนบ้า คุณถอดกางเกงทำไม”

“ก็ผมกำลังจะอาบน้ำกันไง คุณจะให้ผมอาบน้ำทั้งกางเกงหรือไง” เขากอดเธอเอาไว้ทั้งตัว กุลยาก็พยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนของเขา

“ปล่อยนะ”

“ไม่ถอดเสื้อผ้าหรือไงคุณ” เขาเอ่ยถามสีหน้าแลดูเจ้าเล่ห์นักในความรู้สึกของกุลยา

“ฉันบอกว่าไม่อาบไง”

“อาบไม่อาบคุณก็เปียกไปหมดทั้งตัวแล้วนะ ไม่ต้องอายหรอก เพราะว่าตอนนี้ผมก็เห็นว่าคุณแบนเป็นไม้กระดานแค่ไหน” ประโยคของเขาทำให้เธอก้มมองตัวเองทันควัน

“ว้าย!” เรือนร่างของเธอเปียกปอนจริงดังเขาว่า เสื้อผ้าแนบไปกับผิวเนื้อเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน พอหันหลังให้คนเจ้าเล่ห์ เขาก็ตามมากอดรัด หอมแก้มเธอแรง ๆ คล้ายกับมันเขี้ยว ก่อนจะปลดเสื้อผ้าของเธอออกจากตัว กุลยาดิ้นรนไปมาเพียงไม่นานก็เปลือยเปล่า

“นี่คุณ... อื้อ” เธอร้องประท้วงเมื่อถูกกดไปกับผนังห้องน้ำ รสจูบของเขาดุเดือดเลือดพล่าน ทำเอาเธอหอบหายใจสะท้าน มือน้อยดันอกกว้างของเขาให้ถอยห่างแต่ดูเหมือนกับว่ามันจะไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลยสักนิด

“แรงเท่ามด” กุมภ์ยั่วแหย่หญิงสาว เธอหน้าแดงหอบหายใจระรัว ก่อนที่ปากน้อยจะถูกบดจูบอย่างดูดดื่มอีกครั้ง

“คนบ้า คนผีทะเล ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”

“ปล่อยแน่แต่หลังจากนี้” กุมภ์จับขาของกุลยาแยกออกจากกัน เขาสอดมือเข้าใต้ข้อพับขา ทำให้กลีบกายสาวของเธอแยกแย้มออกจากกัน หญิงสาวตาโตยามที่นิ้วแกร่งเสียดสีกับปุ่มกระสันสวาท

“อ๊า... คนลามก” กุมภ์ไม่ได้โต้ตอบกับเจ้าหล่อน แต่สอดแทรกนิ้วแกร่งเข้าภายในร่องชุ่มฉ่ำของเธอก่อนจะเริ่มขยับเพื่อเล้าโลม

“ฉันไม่ยินยอม”

“คุณยิ่งกว่ายินยอมเสียอีก” เขายิ้มใส่ตาเธอยามที่ซอกกายสาวตอดรัดนิ้วแกร่งของเขาทุกทิศทาง กุลยาส่ายหน้าไปมา ผมนุ่มสะบัดจนยุ่งเหยิงล้อมกรอบดวงหน้าหวานเอาไว้

กุมภ์ช้อนสะโพกผายของเธอขึ้น ก่อนจะแทรกกายเข้าตรงหว่างขาเนียนละเอียดสอดแทรกเสียบกายเข้าไปพักพิงอิงแอบในความอบอุ่นนุ่มละมุน

“อ๊า...” เขาครางยาวยามที่ร่างกายได้ฝากฝังเข้าไปในร่องชุ่มฉ่ำของเธอ กุลยาหอบหายใจสะท้านยามที่เนื้อกายของเขาหลอมรวมเข้ามาเป็นหนึ่งเดียว

เธอเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อหอบหายใจ ดวงตาของเธอปรือปรอยไปด้วยความเสน่หา สะโพกสอบของกุมภ์กำลังเบียดอัดเข้าในร่องสวาทอย่างต่อเนื่อง ทำให้รู้สึกได้ถึงเนื้อแนบเนื้ออันเป็นศูนย์รวมของความเสียวซ่านทุกจังหวะรัก

มือน้อยเกาะกอดบ่ากว้างของเขาเอาไว้ด้วยความรู้สึกรัญจวนใจปะปนไปกับความรู้สึกกระสันซ่านยามที่ร่างกายของเขาเสียดสีเข้าหาผนังอ่อนนุ่ม

กุลยาร้องครางเสียงหลงยามที่เธอใกล้เสร็จสมอารมณ์หมาย ปากน้อยกัดบ่ากว้างของเขาเอาไว้อย่างสุดกลั้น ก่อนที่จะเกร็งกระตุกตอดรัดแก่นกายของเขาทุกทิศทาง

กุมภ์เร่งเร้าโดยการกระแทกกายเข้าหาครั้งแล้วครั้งเล่า เขาขยุ้มสะโพกหนั่นแน่นของเธอเอาไว้ ยกขึ้นมาให้หยัดรับการสอดเสียบที่สุดแสนล้ำลึกมิดเม้น กุลยาหวีดร้องอย่างต่อเนื่องยามที่บทรักของเขาโหมเข้าหาไม่ยอมผ่อนแรง ส่งให้เธอไปถึงจุดหมายปลายทางอีกครั้งติด ๆ กัน

ลมหายใจหอบ ๆ ของเธอถูกกลืนกินด้วยรสจูบอันแสนดูดดื่มของเขา     กุลยาอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เป็นอันว่าเธอพ่ายแพ้ต่อเขาอีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็ยอมให้เขาอุ้มออกไปจากห้องน้ำเพื่อแต่งตัวไปรับประทานอาหารด้านนอกด้วยกัน

เสื้อผ้าของเขาที่เธอจำต้องสวมใส่ติดกาย ทำให้เธอหน้าแดงเมื่อถูกสายตาหลายคู่มองอย่างสนใจ เขาจะขอเสื้อผ้าของนุชรีหรือคนอื่นมาให้ก็ได้ แต่เขาไม่ทำ

“คุณกุมภ์” เสียงของน้องสาวทำให้กุมภ์ต้องหันไปมอง

“ว่า” เขาเอ่ยถามกลับมาด้วยคำสั้น ๆ แต่เข้าใจในความหมาย

“อะไรยังไง คุณกุมภ์ควรเล่าให้คุณนุชฟัง”

“เล่าอะไร”

“ก็พี่สาวของคุณกุลธิดามาโผล่บนเกาะของเราได้ยังไงกัน”

“เรื่องมันยาว”

“ยาวแค่ไหน เป็นกิโลเหรอ” นุชรีย้อนพี่ชาย เดินมาดักหน้า ท่าทางไม่ยอมให้เรื่องนี้ผ่านไปได้ง่าย ๆ

“อยากรู้ไปทำไม รู้แล้วทำให้เราหาผัวได้เหรอ” กุมภ์จิ้มหน้าผากน้องสาว

“ปากแบบนี้ไง ปากแบบนี้ไง” นุชรีค้อนพี่ชาย ปัดนิ้วที่จิ้มหน้าผากของเธอออก

“ปากแบบนี้ยังไง”

“อย่ามาชวนทะเลาะเพื่อเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง” นุชรีพูดอย่างรู้ทัน

“ทำไมต้องแสนรู้ทุกเรื่อง”

“อ้อ... นี่ใคร” นุชรีชี้นิ้วที่หน้าอกของตัวเอง

“เธอยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร แล้วพี่จะรู้ไหม”

“โอ๊ย!” กุมภ์ร้องเสียงหลงเมื่อญาติผู้น้องกระโดดตบหน้าผากเข้าให้เต็มแรง เพราะเติบโตมาด้วยกัน หยอกล้อกันฉันพี่น้องแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ที่สำคัญก็คือนุชรีไม่ใช่เด็กสาวอ่อนแอให้ใครรังแกได้ง่าย ๆ ตอนเด็ก ๆ เขาจำได้ว่านุชรีต่อยเพื่อนชายในห้องที่แกล้งเปิดกระโปรงเธอจนเลือดกำเดาไหล ถลกแขนเสื้อกระโดดถีบยอดอกจนหมอนั่นร้องไห้โฮไปฟ้องคุณครูประจำชั้น