11

ผมให้คนเตรียมอาหารเช้าอร่อย ๆ เอาไว้ให้เยอะแยะเลยนะครับ” กุมภ์เอ่ยชวน ไม่สนใจว่ากุลยาจะดิ้นหนีสักแค่ไหน เขารวบแขนของเธอมาหนีบเอาไว้ใต้รักแร้ ไม่ให้เธอหนีจากเขาไปไหนได้

“หิวแล้วค่ะ นายหัวอุตส่าห์ให้คนจัดเตรียมอาหารให้ขนาดนี้ คงต้องอร่อยแน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ” กุลธิดาพูดคุยกับกุมภ์ด้วยรอยยิ้ม แต่แอบมองพี่สาวอย่างขัดเคืองใจ เธอมองว่ากุลยากำลังเรียกร้องความสนใจจากกุมภ์อยู่

“ใช่ครับ รับรองว่าคุณธิดาต้องติดใจจนอยากกลับมาที่เกาะแห่งนี้อีก     แน่ ๆ ครับ” กุมภ์ยิ้มให้หญิงสาว

“น้องสาวของฉันไม่มีทางกลับมาที่เกาะแห่งนี้อีกแน่นอน” กุลยาพูดแทรกบทสนทนาของคนทั้งคู่

“ใครบอกกันคะพี่กุล พี่น่ะชอบคิดเองเออเอง” กุลธิดาหันไปพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับพี่สาว แต่รู้สึกไม่ชอบใจพี่สาวยิ่งนักที่ชอบพูดจาขัดเธอกับกุมภ์แบบนี้

“พี่สาวของคุณธิดาไม่เหมือนกับคุณธิดาเลยนะครับ ขนาดว่าเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน”

“ไม่เหมือนหรอกค่ะ พี่กุลน่ะชอบแต่งตัวเฉิ่มเชย ไร้รสนิยม” กุลธิดามองพี่สาวตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“จริงด้วยครับ” กุมภ์รับคำ ที่เขาตอบว่าจริงคือสองพี่น้องนิสัยไม่เหมือนกันเลย กุลยาพยายามปกป้องน้องสาวอย่างกุลธิดา ในขณะที่กุลธิดานั้นไม่ได้มีท่าทีรักพี่สาวเอาเสียเลย

“นายหัวก็เห็นด้วยกับธิดาใช่ไหมคะ พี่สาวของธิดาน่ะชอบทำงานอยู่ก้นครัว ทำขนมงก ๆ หน้ามันเยิ้ม ไม่แต่งเนื้อแต่งตัว ปล่อยตัวจนดูไม่ได้เลยค่ะ”

กุลธิดามองพี่สาวแล้วยิ้มอ่อน ทำให้กุลยาต้องก้มมองตัวเอง ถามว่าเธออายไหม ก็ไม่นะ เพราะปกติเธอไม่เคยสนใจปากใครอยู่แล้ว แต่โดนวิจารณ์ตรง ๆ แบบนี้ก็ทำให้เธอเก้ ๆ กัง ๆ ขาดความมั่นใจไปเหมือนกัน เนื่องจากชุดที่สวมใส่ติดกายอยู่คือผ้าถุงและเสื้อแขนยาวตัวโคร่งเก่า ๆ

ผิดกับกุมภ์ เขาชอบใบหน้าไร้เครื่องสำอางและผิวสวยใสของกุลยามากกว่าผู้เป็นน้องสาวที่แต่งหน้าแต่งตาจนมองหาผิวเนื้อแท้จริงแทบไม่เจอ

“จะไปไหน” กุมภ์ก้มลงไปกระซิบถามหญิงสาวที่เขาหนีบเอาไว้ไม่ยอมห่าง เธอดิ้นรนจนคนหันมามองเลยต้องเลิกดิ้น ปล่อยให้เขาพาเดินไปเรื่อย ๆ เพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจ

“ฉันจะกลับกระท่อม”

“จำทางกลับได้เหรอ” เขาแหย่แล้วยกยิ้มมุมปาก

“ไม่ได้” กุลยาตอบด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด ทำให้กุมภ์หลุดหัวเราะเสียงดังออกมา

“นายหัวอารมณ์ดีจังเลยนะคะ หัวเราะเสียงดังเชียว” กุลธิดาเอ่ยถาม หลังจากที่ทั้งหมดเดินมายังซุ้มอาหารที่ทางเกาะจัดเตรียมเอาไว้ให้ โดยมีนุชรีเป็นแม่งานทั้งหมด

“ผมได้ยินอะไรระรื่นหูเลยหลุดหัวเราะออกมาน่ะครับ ต้องขอโทษด้วยนะครับที่เสียมารยาทแบบนี้”

“เสียมารยาทอะไรกันคะ แค่หัวเราะเอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” กุลธิดายิ้มหวานให้กุมภ์ เขาเพียงยิ้มรับบาง ๆ ตอบรับเท่านั้น

“จำทางไม่ได้แล้วจะเดินกลับกระท่อมได้ยังไงกัน” กุมภ์ก้มลงไปกระซิบกระซาบกับคนที่เขาหนีบแขนเล็ก ๆ เอาไว้กับรักแร้ไม่ให้ห่างตัว กิริยาอาการของคนทั้งคู่อยู่ในสายตาของกุลธิดาและใครอีกหลายคนโดยตลอด กุมภ์แสดงออกชัดเจนว่ากุลยาเป็นผู้หญิงคนสำคัญ มีอาการพ่อแง่แม่งอนออกมาให้ใคร ๆ ได้อมยิ้ม

“ฉันเกลียดขี้หน้าคุณ ไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

“ระวังนะคุณ เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น”

“นี่คุณ ปล่อยได้แล้ว คนมองกันใหญ่แล้ว”

“ที่อยากกลับกระท่อมเพราะคิดถึงกระท่อมหลังนั้นเหรอ”

“ทำไมฉันต้องคิดถึงด้วย” กุลยากระซิบถามกลับไป ก่อนจะเผลอหน้าแดงเสียเอง

“ก็คิดถึงเจ้าของกระท่อมไง”

“คุณนี่โคตรหลงตัวเอง”

“คุณก็อย่ามาหลงผมก็แล้วกัน”

“ไม่มีทาง ไม่มีวันนั้นเด็ดขาด”

“คุณกุมภ์ทางนี้ค่ะ” นุชรีโบกมือให้พี่ชาย ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นคนหน้าเหมือนนางเอกดัง คนที่มาเลี้ยงปิดกล้องละครก็มองอย่างสงสัยระคนสนใจ

“นี่ใครกันคะคุณกุมภ์ หน้าเหมือนคุณธิดามาก ๆ เลยนะคะ ถ้าบอกว่าเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน คุณนุชเชื่อเลยนะคะนี่”

“เขาเป็นพี่สาวฝาแฝดของคุณกุลธิดาน่ะ” กุมภ์ตอบน้องสาว

“จริงเหรอคะ นุชไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยนะคะนี่ว่าคุณธิดามีพี่สาว        ฝาแฝดด้วย” นุชรีมองกุลยาแล้วยิ้ม แต่แปลกใจกับการแต่งตัวของอีกฝ่ายนัก

“พอดีพี่กุลน่ะไม่ค่อยชอบให้บอกใครน่ะค่ะว่าเป็นพี่สาวของธิดา คงไม่อยากให้ใครไปยุ่งวุ่นวายหรือสัมภาษณ์โน่นนั่นนี่น่ะค่ะ” กุลธิดารีบอธิบาย

กุลยานั้นเลือกที่จะเงียบ ไม่ใช่เธอหรอกที่ไม่อยากบอกใครๆ แต่กุลธิดาเองไม่เคยให้ข่าวและไม่เคยบอกเรื่องของเธอกับใคร ซึ่งเธอเองก็คิดว่าดีแล้วเพราะไม่ชอบวุ่นวายมีข่าวเหมือนอย่างที่น้องสาวพูดจริง ๆ

“งั้นมารับประทานอาหารพร้อมกันนะคะ” นุชรียิ้มให้กุลยาอย่างเป็นมิตร เนื่องด้วยเธอเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี แถมยังทำธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวอีก ครอบครัวจึงสอนมารยาทในการพูดคุยสนทนา รวมถึงการรับรองลูกค้าเป็นอย่างดี

“คุณกุมภ์ขอไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัวมาก ๆ เลย ฝากคุณนุชดูแลแขกด้วยนะ” กุมภ์พูดกับน้องสาวก่อนจะหนีบแขนของคนที่เอาแต่ดิ้นหนีให้เดินตามเข้าไปในรีสอร์ตซึ่งมีห้องพักและห้องอาบน้ำอยู่ภายใน

“จ้ะคุณกุมภ์ งั้นคุณธิดาเชิญรับอาหารทางด้านนี้ค่ะ” นุชรีรับคำพี่ชาย ก่อนจะหันมาสนทนากับกุลธิดาแทน ในขณะที่ดาราสาวกำลังชะเง้อคอมองตามพี่สาวไปอย่างสงสัย

“คุณธิดาคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” นุชรีเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นกุลธิดาเอาแต่มองตามคนทั้งคู่ที่เดินลับหายเข้าไปในตัวรีสอร์ต

“ธิดาถามอะไรหน่อยสิคะ” กุลธิดาหันมาหานุชรี ก่อนจะเปิดประเด็นสนทนา

“ถามอะไรเหรอคะ ถ้านุชพอจะตอบได้ก็ยินดีค่ะ” นุชรียิ้มหวานให้ดาราสาวคนดัง

“พี่ชายของคุณนุชรู้จักกับพี่สาวของธิดานานแล้วเหรอคะ”

“อันนี้ไม่รู้เลยค่ะ เอาตรง ๆ นะคะคุณธิดา นุชก็เพิ่งเห็นพี่สาวของคุณธิดาเมื่อกี้นี้เองค่ะ” นุชรีตอบแล้วยิ้ม ผายมือไปยังอาหารเช้าแสนอร่อยมากมายที่วางเรียงรายอยู่ตรงซุ้มหน้ารีสอร์ต อย่าว่าแต่กุลธิดาเลย เธอเองก็สงสัยถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เหมือนกัน พูดกันตรง ๆ เติบโตมากับกุมภ์ เธอไม่เคยเห็นเขาให้ความสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน ทั้ง ๆ ที่มีผู้หญิงทอดสะพานให้พี่ชายของเธอออกมากมาย แต่สาว ๆ ก็สนใจเงินพี่ชายของเธอมากกว่าสิ่งอื่นใด จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีสาวน้อยสาวใหญ่ทอดสะพานให้พี่ชายของเธอไม่เว้นแต่ละวัน

“เหรอคะ” กุลธิดากัดริมฝีปากด้วยความสงสัยใคร่รู้ในความสัมพันธ์ของนายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะแห่งรักผู้แสนร่ำรวยกับพี่สาวที่ชอบเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ในสวนอย่างกุลยา ที่สำคัญไปกว่านั้นพี่สาวของเธอมีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว แต่ทำไมกลับมาข้องแวะกับชายอื่นจนถึงขึ้นถึงเนื้อถึงตัวกันแบบนี้

“ใช่ค่ะ เชิญคุณธิดาตามสบายเลยนะคะ คุณกุมภ์น่ะสั่งให้นุชจัดเตรียมอาหารเป็นอย่างดีสำหรับเลี้ยงคุณธิดาและทีมงานเลยบค่ะ” นุชรียิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยขอตัว เธอเองก็อยากรู้ความเป็นมาเป็นไปของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องกับพี่สาวของกุลธิดาเหมือนกัน

ทางด้านกุมภ์ที่ลากตัวกุลยาเข้ามาในห้องพักเรียบร้อยแล้ว เขาก็จัดการล็อกประตูห้องอย่างแน่นหนา

“คุณจะทำอะไร” เธอก้าวถอยหนีไม่ไว้ใจเขา

“ผมอยากอาบน้ำ คุณไม่ได้ยินหรือไง” เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน

“คุณปลดกระดุมเสื้อทำไม”

“ผมบอกแล้วไงว่าจะอาบน้ำ ไม่ให้ผมแก้ผ้าแล้วจะให้ผมอาบทั้งชุดนี้หรือไง”

“ถ้าคุณจะอาบน้ำ ฉันจะออกไปข้างนอกก่อน” เธอรีบเดินหนี รู้สึกว่าในตอนนี้ไม่ค่อยปลอดภัยเอาเสียเลย