23

“มึงรีบติดต่อเพื่อนกูที่โรงพักเลย กูไม่ไว้ใจมัน ถ้าขืนกูเชื่อมึงได้ไปนอนในคุกอีกคนแน่”

“นายหัวจะทำอะไรครับ”

“มึงยังจะถามอีก เร็วสิวะ”

“นี่ครับ ผมต่อสายผู้กองชัยชนะให้แล้วครับ”

“กูไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ากูต้องโทร. หาไอ้ชัยชนะ”

“ผู้กองกับนายหัวเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอครับ”

“ก็เพราะอย่างนี้ไงกูถึงไม่อยากโทร. มึงหุบปากก่อน อย่าเพิ่งพูด ฮัลโหล นะเหรอวะ เออ ๆ กูเอง คิดถึง ๆ ไอ้นะกูมีเรื่องให้มึงช่วยหน่อยว่ะ”

“อะไรของมึง” ชัยชนะเอ่ยถาม

“คืองี้... เรื่องมันยาว” กุมภ์กลอกตาไปมา พลางถลึงตาใส่ลูกน้อง

“ยาวแค่ไหนมึงก็เล่ามาเถอะ กูพร้อมตั้งเตารอมึง”

“คืองี้มึง... คือกูจะง้อเมียไง แล้วเมียไม่ยอมคืนดีด้วย”

“มึงมีเมียตอนไหนวะ กูไม่เห็นรู้เลย” ชัยชนะหูผึ่งในทันที

“ทำไมเจ้านายไม่บอกไปล่ะครับว่าไม่ใช่เมีย แต่เป็นเชลยที่เจ้านายจับไปผิดตัว” อังคารเอ่ยถาม

“แป๊บนะมึง กูขอคุยกับลูกน้องแป๊บ”

“ได้ ๆ” ชัยชนะรับคำ รอสายเพื่อนว่าเพื่อนจะเล่าอะไรเด็ด ๆ ให้เขาฟัง เขารู้ว่ามันต้องมีเรื่องด่วน ไม่อย่างนั้นคงไม่โทร. มา เพราะตั้งแต่เขาเลิกกับ     นุชรีไปก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เขายังโกรธมันอยู่เลยที่มันทำให้นุชรีเห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นในห้องพักสองต่อสอง จนทำให้เขาต้องเลิกกับนุชรี แถมยังโดนเธอต่อยจนเลือดกำเดาไหลอีกด้วย

สาเหตุทุกอย่างเป็นเพราะไอ้เพื่อนรักอย่างกุมภ์ ถ้าเขารู้ว่ามันพลาดอะไรสักอย่าง

คอยดูเถอะ! เขาจะเหยียบมันให้จมดิน

“มึงจะพูดแทรกให้ไอ้นะได้ยินทำไมวะว่ากูจับตัวเมียกูมากักขังหน่วงเหนี่ยว มันเป็นตำรวจ ถ้ามันรู้ มันก็จับกูเข้าคุกสิวะ”

“ผมนึกว่าเจ้านายตื่นเต้นเล่าไม่ถูก ผมเลยช่วยเสริมน่ะครับ เจ้านายจะได้พูดทุกอย่างให้เคลียร์ ๆ ไปเลยตั้งแต่ต้น ผู้กองนะจะได้เข้าใจ”

“มึงเงียบ รูดซิปปากเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะเตะมึงลงจากรถ” อังคารรีบเอามืดปิดปากในทันที

“กูมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือมึงหน่อยไอ้นะ มึงอยากได้อะไรกูจะให้ทุกอย่าง” แทนที่จะเล่า กุมภ์กลับเสนอทุกอย่างที่ชัยชนะอยากได้

“ตกลง มึงมีอะไรให้กูช่วย มึงพูดมาเลย กูยินดีช่วยมึงทุกอย่าง” ชัยชนะรับคำแทบจะทันทีเช่นกัน

“เดี๋ยวตำรวจจะพาผู้ต้องหาที่เป็นโจรขึ้นบ้านไปที่โรงพัก มึงให้กูคุยกับมันก็แค่นั้นเอง”

“มันเป็นใครวะ”

“เรื่องมันยาวเดี๋ยวกูจะเล่าให้มึงฟังทีหลัง มึงรับปากแล้ว มึงต้องทำให้ได้ตามที่พูด”

“มึงไม่มีสิทธิ์มาข่มขู่กูซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ ไม่อย่างนั้นกูไม่ช่วย” ชัยชนะพูดอย่างเป็นต่อ ยิ้มร่าที่ได้เอาคืนเพื่อนรัก เป้าหมายของเขาไม่มีอะไรมาก แค่อยากคืนดีกับนุชรีเท่านั้น ยอมรับว่าตอนเลิกกันเขาทำใจไม่ได้ เขายังรักเธอสุดหัวใจ ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเขาก็ยังรัก แต่นุชรีใจแข็งมาก ไม่ยอมคุยกับเขาเลย สักนิดก็ไม่ยอมคุย

“โอเค กูขอแค่นี้แหละ มึงโอเคกูก็โอเคกับมึงทุกอย่าง”

“ได้ เดี๋ยวกูจัดการให้” ชัยชนะรับคำก่อนจะกดวางสาย โจรที่ขึ้นบ้าน    คุณยายพิตรก็โดนลากขึ้นมาบนโรงพักพอดี

“เจ้านายต้องยอมทำทุกอย่างเลยเหรอครับ” อังคารเอ่ยถามเจ้านายหนุ่ม

“ใช่น่ะสิ กูต้องรักษาภาพพจน์ตัวเองเอาไว้ ถ้าคุณยายของเมียกูรู้ว่ากูให้คนขึ้นไปขโมยของบนบ้าน มึงจะให้กูเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะ แล้วคุณยายจะยอมยกหลานสาวให้กูเหรอ”

“นายหัวคิดไกลไปนะครับ นายหญิงยังไม่ยอมรับนายหัวเป็นผัวเลย” ยังไม่ทันได้เขกกะโหลกลูกน้องคู่ใจ ชัยชนะก็โทร. เข้ามาเสียก่อน

“เอาสิ นายจะคุยอะไรกับหมอนี่” ชัยชนะจัดการยื่นโทรศัพท์ให้นายม่วง กุมภ์จึงรีบพูดกลับไปในทันที

“ไอ้ม่วง”

“ครับนายหัว”

“มึงโดนจับได้ไงวะ”

“เอ่อ... คือเมื่อคืนผมทำรองเท้าหลุดเอาไว้น่ะครับ เลยกลับไปเอา”

“มึงคิดว่ามึงเป็นซินเดอเรลล่าหรือไงวะไอ้ม่วง!!!”

อังคารทะลุกลางปล้องขึ้นมาในทันที เพราะแอบแนบหูฟังว่าลูกน้องคู่ใจจะพูดอะไร เขาอุตส่าห์โม้เสียดิบดีว่ามีลูกน้องดี พับผ่าสิ!!!

“มึงด่าได้ถึงใจกูมากไอ้อังคาร” กุมภ์ยกนิ้วให้ก่อนจะตบกะโหลกลูกน้องเต็มแรง

“โอ๊ย! เจ้านายตบกะโหลกผมทำไมครับ”

“เดี๋ยวกูจะคิดบัญชีกับมึงไอ้อังคาร แล้วไงต่อไอ้ม่วง” กุมภ์ถามลูกน้องด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย

“ตำรวจไปที่นั่นพอดี ผมเลยโดนจับครับเพราะว่าผมเป็นผู้ต้องสงสัย”

“งั้นมึงฟังกูให้ดี มึงฟังให้แม่น ๆ ถ้ามึงทำไม่สำเร็จกูจะฆ่าล้างโคตรมึงซะ” ไอ้ม่วงแทบทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้นเมื่อได้ยินเจ้านายพูดเช่นนั้น

“นายหัวสั่งมาเลยครับ ผมจะทำตามนายหัวทุกอย่าง”

“ก่อนเมียกูจะมา มึงฟังกู ฟังกูให้ดี รอบเดียวจบ”

“ไม่ทันแล้วครับนายหญิงมาแล้วครับ”

“งั้นมึงดราม่ายังไงก็ได้ให้เมียกูเห็นใจ แค่นี้แหละ!”

อังคารมองเจ้านายตาค้างก่อนจะยกนิ้วให้ โยกโย้อยู่ตั้งนาน คือจะสั่งความแค่นี้นี่นะ!!!

“คือเจ้านายจะพูดแค่นี้เหรอครับ ทำไมไม่พูดไปตั้งแต่แรกล่ะครับ”

“มึงเงียบก่อนไอ้อังคาร ไอ้ม่วง ๆ มึงไม่ต้องปิดโทรศัพท์ กูอยากอยู่ในเหตุการณ์เป็นเพื่อนมึง” กุมภ์เรียกลูกน้องอีกคนที่โดนจับด้วยหัวใจลุ้นระทึก

“ฮือ ๆ ๆ อย่าจับผมเข้าคุกเลยนะครับ ผมมีลูกเมียที่ต้องดูแล ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน ผมไม่ได้อยากมาเป็นโจรเลยนะครับ แต่เพราะความจำเป็นบีบบังคับ” ม่วงคุกเข่าลงตรงหน้าของคุณยายพิตรและกุลยา สองยายหลานได้ฟังก็นึกเห็นใจในชะตากรรมของคนตรงหน้ายิ่งนัก

“ผมเองก็ไม่ได้กินข้าวหลายวันแล้วครับ ลูกเมียก็อดอยาก ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว ผมแค่เข้าไปหาข้าวปลาอาหารมาประทังชีวิตครอบครัวจริง ๆ ครับ ไม่ได้คิดที่จะลักขโมยของมีค่าอะไรไปเลย” ม่วงน้ำตาไหลพรากอาบแก้มเหมือนสั่งได้ ชัยชนะถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ

อืม... รางวัลตุ๊กตาทองยอดเยี่ยมสาขานักแสดงสมทบชายปีนี้คงไม่พ้นไอ้ม่วงลูกน้องของเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของเขาแน่ ๆ

“คุณตำรวจคะ ที่บ้านของเราก็ไม่ได้มีของมีค่าอะไรหายไปนะคะ นอกจากเอกสารกับอัลบั้มรูปถ่าย เขาเองก็น่าสงสาร พวกเราไม่อยากเอาความน่ะค่ะ” กุลยาเห็นสภาพของม่วงแล้วให้นึกเวทนายิ่งนัก เนื้อตัวมอมแมม ร้องไห้น้ำตาไหลพราก ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน ไหว้เธอกับยายปลก ๆ มองแล้วรู้สึกสงสารไม่น้อย

“คดีลักทรัพย์ยอมความกันไม่ได้นะครับ” ชัยชนะพูดขึ้น

“ไอ้นะมึงพูดแบบนั้นได้ยังไง” กุมภ์ที่อยู่ปลายสายกัดฟันกรอด ๆ เอ่ยถามออกไป

“แต่ถ้าจำเลยนำสิ่งของที่ลักขโมยมาคืนก็อนุญาตให้ประกันตัวได้ครับ” ชัยชนะพูดต่อ

“เออ... ดีมากสมกับที่มึงเป็นเพื่อนกู” กุมภ์ที่อยู่ปลายสายยิ้มออก

“ฮือ ๆ ๆ ข้าวของทุกอย่างผมทิ้งไว้ตรงชายป่าข้างบ้านครับ ข้างบ้านนะครับ ข้างบ้าน!” นายม่วงตะโกนออกไปดัง ๆ คล้ายบอกคนปลายสายให้ได้ยิน

“ไอ้อังคารมึงได้ยินหรือยัง”

“ได้ยินว่าอะไรครับ”

“ไอ้ห่านี่ มึงรีบเอาของที่ขโมยมาทั้งหมดไปทิ้งไว้ที่ชายป่าข้างบ้านให้ไว ไม่อย่างนั้นกูไล่มึงออก”

“แล้วนั่นเจ้านายจะทำอะไรครับ”

“รูปนี้น่ารัก กูจะเก็บเอาไว้” รูปกุลยาในชุดนักเรียนถักเปียสองข้างกำลังยิ้มยิงฟันสู้กล้องอยู่ มองแล้วน่ารักเหลือเกิน ทำให้เขาอดใจไม่ไหว ต้องจิ๊กเก็บเอาไว้หนึ่งใบ

“รูปนั้นนายหญิงน่าจะอายุประมาณห้าหกขวบนะครับ”