24

“เมียกูสวยตั้งแต่เด็ก มึงว่าจริงไหม”

“จริงครับ”

“นี่ถ้ากูมีลูกกับกุลยา ลูกกูต้องหน้าตาดีที่สุดในซอย มึงว่าไหม”

“ใช่ครับ” อังคารรับคำยิ้มแฉ่งอย่างประจบประแจง

“มึงรีบเลย ให้ไว”

“เจ้านายอ่านเอกสารครบแล้วใช่ไหมครับ”

“ครบแล้ว เดี๋ยวกูจะไปหาเมียกูวันนี้แหละ” กุมภ์ยิ้มกริ่ม

“เห็นเจ้านายยิ้มแบบนี้ผมหลอนทุกทีเลยครับ”

“ให้ไวไอ้อังคาร กูขอสั่งให้มึงไปตรงชายป่าข้างบ้านเมียกูให้เร็วที่สุดเท่าที่มึงจะทำได้ โอ๊ย! มึงจะกระชากรถห่าเหวทำไมวะ”

“ผมต้องไปให้ไวครับ” อังคารขับรถไปยังจุดที่ไอ้ม่วงบอกโดยเร็ว

“เจ้านายครับ” อังคารเรียกเจ้านายที่แอบมองข้าวของทุกอย่างด้วยความอาลัยอาวรณ์

“อะไร”

“อย่าอาลัยอาวรณ์อัลบั้มรูปของนายหญิงนักเลยครับ เอาไว้มีลูกกับนายหญิงค่อยถ่ายคู่กันสักร้อยรูปพันรูปยังได้เลย”

“กูรู้จักมึงมาสามสิบกว่าปี วันนี้มึงโคตรพูดจาดีเหลือเชื่อ”

“ถ้าเจ้านายไม่ไปผมไปนะครับ นั่นรถตำรวจมาแล้ว” อังคารพูดเสร็จก็ขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นว่าเจ้านายโผล่หน้ามาข้าง ๆ เบาะคนขับ

“เฮ้ย! เจ้านายขึ้นมาตอนไหนครับ”

“กูขอสั่งให้มึงเหยียบให้มิด”

“ครับ...”

โครม!!!

กุมภ์ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงสีขาวในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เขากะพริบตาปริบ ๆ ก็เจอเข้ากับชัยชนะเพื่อนรักที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานนับเดือน

“ไงวะเพื่อน มึงกับไอ้อังคารขับรถไปทำอะไรแถวนั้น”

“กูยังไม่ตายเหรอวะ”

“กูก็ยังงงว่ามึงรอดมาได้ไง มึงกับลูกน้องขับรถไปจูบต้นไม้รถพังแทบไม่มีชิ้นดี แต่มึงดันรอด”

“ไอ้อังคารล่ะเป็นไงบ้าง”

“ผมอยู่นี่ครับเจ้านาย” อังคารเดินกะเผลก ๆ ถือไม้เท้าเข้ามาเยี่ยมเจ้านาย มีผ้าก๊อซพันไปตามแขนขาและใบหน้า

“เฮ้ย! มึงอาการหนักขนาดนี้เลยเหรอวะ” กุมภ์อุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายหนุ่ม

“ก่อนที่มึงจะถามไอ้อังคาร มึงดูสภาพตัวเองก่อนไหม”

ชัยชนะพูดแล้วส่ายหน้า กุมภ์เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองนั้นถูกพันด้วยผ้าก๊อซเอาไว้ทั้งตัวเหมือนมัมมี่ ขาข้างหนึ่งถูกดามเอาไว้ คอก็ถูกดามเอาไว้ จะเรียกให้ถูกคือมีแผลทั้งตัว

หนักกว่าไอ้อังคารเป็นร้อยเท่าพันเท่า!!!

“กู...” กุมภ์เอ่ยออกมาแค่นั้น ก่อนทำตาปริบ ๆ กับสภาพของตัวเอง

“ช็อกไปแล้วครับผู้กอง” อังคารหันไปคุยกับชัยชนะ

“กูไม่ยอมตายง่าย ๆ หรอก กูยังง้อเมียไม่สำเร็จ”

“เออ ๆ เดี๋ยวเขามาเยี่ยมมึง” ชัยชนะพูดกลั้วหัวเราะ

“ใครมาเยี่ยม”

“เมียมึงไง ที่มึงง้ออยู่”

“มึงไปรู้อะไรมา” กุมภ์เอ่ยถาม เขาขยับได้แค่ปากเท่านั้น ส่วนอื่นเคลื่อนไหวไม่ได้เลย ชัยชนะอมยิ้มก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยให้คนถามสามารถเห็นคนที่หลบอยู่ทางด้านหลังได้ อังคารค่อย ๆ ยกมือขึ้นอย่างหวาด ๆ สีหน้าบ่งบอกว่าไม่ได้ตั้งใจเล่า

“มึงเล่าอะไรไปบ้างแล้วไอ้อังคาร มึง มึง” ได้แต่ด่าเพราะขยับตัวแทบไม่ได้ แม้กระทั่งคอ ถ้าขยับได้มันโดนเตะก้นโด่งไปแล้ว

“มันก็เล่าทั้งหมดนั่นแหละ กูเป็นใคร.. ตำรวจ กูสามารถเค้นความจริงจากผู้ต้องหาได้แน่นอน แต่มึงไม่ต้องกลัว กูจะไม่จับมึงเข้าคุกแน่นอน เพียงแค่มึงทำตามที่กูบอก”

“ทำอะไรวะ” กุมภ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหลอน ๆ

“โทร. เรียกน้องสาวมึงมาเลย เพราะมึงทำให้กูกับนุชต้องเข้าใจผิดกัน กูไม่สงสัยเลยจริง ๆ ที่ไอ้อังคารเล่าว่ามึงให้ลูกน้องไปจับมาผิดตัว วันนั้นกูไม่ได้มีอะไรกับแคท แคทเป็นสายให้ตำรวจ มึงสงสัยกูซึ่งเป็นเพื่อนรักกับมึง ทำให้กูต้องเลิกกับนุช เพราะมึงเลยไอ้หอกหัก”

“กูขอโทษ”

“มึงเอาคำขอโทษของมึงกองไว้ตรงนั้นแหละ” ชัยชนะพูดอย่างโกรธ ๆ

“ก็กูไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า”

“ถ้ามึงช่วยให้กูคืนดีกับนุชได้ กูจะไม่เอาเรื่องที่มึงสั่งให้ลูกน้องไปขโมยอัลบั้มรูปตอนเด็กของเมียมึง”

“ไอ้อังคาร! ไอ้เวรตะไล มึงไม่ต้องเล่าละเอียดยิบทุกรูขุมขนก็ได้ไหมวะ มึงจะเล่าทำห่าอะไรของมึง” กุมภ์โวยวาย แต่เสียงของเขาก็ไม่ระคายผิวใครเลยสักคนในห้อง

“เจ้านายใจเย็น ๆ เอาไว้นะครับ เดี๋ยวความดันขึ้น” อังคารเดินเขยก ๆ เข้ามายืนข้างเตียงเจ้านาย มองอย่างเป็นห่วงเป็นใย

“กูจะฆ่ามึง”

“ตอนนี้เจ้านายต้องรักษาตัวให้รอดก่อนนะครับ เพราะแค่ขยับมือกับขายังไม่ได้เลย ขยับได้แค่ปาก”

“พวกมึงสองตัวจะรุมกูเหรอ” เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้ทุกคนยุติบทสนทนา เพียงแค่เห็นหน้าเมีย กุมภ์ก็ถึงกับตาลอย

“เป็นยังไงบ้างนายหัวกุมภ์ อาการหนักมากเลยนะนี่ เพิ่งวิดีโอคอลคุยกับยายอยู่หยก ๆ ไม่น่าเลย แต่ถือว่าฟาดเคราะห์นะลูกนะ” คุณยายทักทายกุมภ์เหมือนกับรู้จักกันมาก่อน

“ผู้กอง... ผู้กองครับ ยายของเมียเจ้านายผมโคตรไฮเทคเลยครับ วิดีโอคอลหาเจ้านายผมก็เป็นด้วย แต่สองคนนี่ไปวิดีโอคอลหากันตอนไหนเหรอครับ ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย” อังคารกระซิบกระซาบกับผู้กองชัยชนะ

“กูจะไปรู้กับเจ้านายมึงเหรอ”

“แหม... ผู้กองก็”

“ขอบคุณคุณยายมาก ๆ เลยนะครับที่มาเยี่ยมผม เรื่องที่ดินคุณยายโอเคใช่ไหมครับ” กุมภ์เอ่ยถามอย่างมีความหวัง

“ยายจะขายที่ให้ผู้ชายคนนี้เหรอคะ” กุลยาถามอย่างตกใจไม่น้อย เธอกับผู้กองชัยชนะและทุกคนได้ยินเสียงโครมของรถที่ขับไปชนเลยรู้ว่าเป็นอุบัติเหตุ พอได้เห็นว่าข้างในรถเป็นกุมภ์กับอังคาร เธอก็เป็นห่วงเขาแทบแย่ แม้เขาจะเคยทำไม่ดีเอาไว้กับเธอ แต่คนกำลังจะตายอยู่ตรงหน้า เธอก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำพอจะปล่อยให้เขาตาย เลยรีบประสานกู้ภัยให้ช่วยพาเขามาส่งโรงพยาบาล คุณยายบอกว่าอยากมาเยี่ยมเขา เธอเลยไม่ได้ปฏิเสธเพราะอยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง จะได้หายห่วง ไม่คิดว่าคุณยายมาเยี่ยมเขาเพราะจะขายที่

“แต่ยายรับปากว่าจะขายให้เขาแล้วนะลูก ยายจะผิดคำพูดได้อย่างไรกัน”

“ยายไปตกลงกับเขาตอนไหนคะ”

“ก็ตอนที่กุลไปบ้านพ่อไง”

“คะ?/ห้ะ!” คนที่อุทานคือกุลยากับอังคาร อังคารมองเจ้านายตาปริบ ๆ เจ้านายของเขาไปเจรจากับคุณยายพิตรตอนไหนกัน

“เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมยายถึงขายที่ดินให้นายหัวกุมภ์ไม่ได้ล่ะลูก”

“เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไร กุลแค่คิดว่าเราไม่จำเป็นต้องรีบขายเลยนี่คะ กุลเองก็ยังทำขนมขายได้เงินมาผ่อนหนี้ให้คุณยายอยู่นะคะ” ประโยคนั้นทำให้กุมภ์หูผึ่ง คิดแผนการชั่วร้ายในหัวทันที

“ไอ้อังคาร” กุมภ์เรียกลูกน้องคนสนิทที่ยังปักหลักอยู่ที่เดิมด้วยน้ำเสียงมีเลศนัยหลังจากที่กุลยาพาคุณยายพิตรกลับไปแล้ว

“เจ้านายเรียกผมแบบนี้ มีแผนการอะไรเหรอครับ”

“ทำเป็นแสนรู้นะมึง”

“มึงสองคนทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องจะคิดแผนอะไรก็คิดไปกูไม่ขวาง แต่มึงช่วยโทร. ไปเรียกน้องมึงมาก่อน”

“เออ ๆ เร่งกูจัง มึงได้เจอหน้าน้องกูแน่ ๆ แต่มึงถือโทรศัพท์ให้กูคุยหน่อย เดี๋ยวจะกูวิดีโอคอลหาน้องกูให้”

“ก่อนโทร. เจ้านายบอกผมก่อนเถอะครับว่าไปตกลงเจรจาซื้อขายที่ดินกับคุณยายพิตรตอนไหน” อังคารเอ่ยถามอย่างสงสัย

“กูเป็นใคร” กุมภ์เอ่ยถาม

“เจ้านายไม่รู้ว่าเจ้านายเป็นใครแล้วผมจะรู้ไหมครับ”

“ไอ้นี่กวนส้นตีน”

“ลูกน้องมึงก็พูดถูก มึงไม่รู้แล้วพวกกูจะรู้ไหมวะ” ชัยชนะแกล้งว่า

“มึงนี่ก็เสี้ยมจัง เจ้านายกับลูกน้องจะคุยกัน”

“โอเคกูหุบปากก็ได้”

“กูนี่เจ้านายมึง กูคือเจ้านายมึง กูต้องฉลาดกว่ามึง เหนือชั้นกว่ามึง คิดล้ำหน้ากว่ามึง ถูกไหม