22

จึงค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากรถ ดีที่รถจอดซุ่มเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น ไม่เช่นนั้นคงโดนข้อหาอะไรสักอย่างจากตำรวจเป็นแน่แท้

“มึงเป็นลูกน้องที่รักและซื่อสัตย์กับกูมากนะไอ้อังคาร” กุมภ์แดกดันลูกน้องที่วิ่งหนีหางจุกตูดไม่รอเขาเลย

“ครับ” อังคารรับคำเสียงอ่อย

“วิ่งหนีคนแรก ทิ้งให้กูเกือบโดนหมากัดไข่”

“เจ้านายเคยได้ยินประโยคนี้ไหมครับ”

“ประโยคอะไรของมึง”

“เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก”

“กูปวดกบาลกับมึง”

“เจ้านายลงมาได้แล้วครับ แต่พูดก็พูดเถอะครับ เจ้านายนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะครับ ในเวลาอันรวดเร็ว เจ้านายสามารถปีนต้นไม้ได้สูงขนาดนี้”

“ไอ้อังคารกูไม่ได้เก่ง กูกลัวไอ้นั่นของกูโดนกัดแล้วใช้งานไม่ได้ ที่กูยังไม่ลงเพราะกูกำลังกลัวความสูง”

“อ้าว... ผมก็อุตส่าห์ชม” อังคารเกาหัวแกรกๆ

“มึงไม่ต้องพูดมาก มึงรับกูด้วย”

“ได้ครับๆ เจ้านายกระโดดลงมาเลยครับ ผมรับเอง”

“โอ๊ย!” กุมภ์ร้องเสียงหลง

“เจ้านายเป็นยังไงบ้างครับ” อังคารรีบเขาไปประคองเจ้านายหนุ่มเอาไว้

“ทำไมมึงไม่รับกู”

“เจ้านายควรจะให้ผมตั้งตัวก่อนนะครับ เล่นกระโดดลงมาแบบนี้ ผมตกใจหมดเลย” อังคารประคองเจ้านายขึ้นจากพื้น

“มึงนี่เป็นลูกน้องที่คบได้จริงๆ ทิ้งกูตลอดรอดฝั่ง” กุมภ์ตบกบาลลูกน้องด้วยความโมโห

“โอ๊ย!”

“มึงรีบพากูไปที่รถเลย ก่อนที่ไอ้หมาตัวนั้นจะวิ่งออกมาไล่กัดกูอีก”

“ผมว่าเจ้านายต้องซื้อตัวมันแล้วละครับ”

“ยังไง”

“หนังไก่ทอด ไก่ย่าง หมูทอดกระเทียมพริกไทยก็ได้ครับ รับรองว่าสักวันมันต้องเป็นพวกของเจ้านายแน่ๆ”

“มึงจะให้กูเอาของกินไปฟาดหัวมันเหรอ”

“ไม่ใช่ครับ เรียกว่าเอาของกินไปหลอกล่อให้เป็นพวกเราครับ ถ้าเอาไปฟาดหัว อันนั้นเงินแล้วครับ”

“ความคิดมึงดี ดีกับผีสิ มันจะได้หลอกกินของกูฟรี พอกินหมด มันก็งับกูต่อ มึงจะเอาแบบนั้นเหรอ”

“ไม่ลองไม่รู้นะครับ”

“มึงรีบไปทำตามที่กูบอกเร็วๆ เรื่องหมาแมวบ้านนี้เดี๋ยวกูคิดแผนการแจ่มๆ เอามาเป็นพวกเอง” กุมภ์ขึ้นไปนั่งบนรถก่อนจะครางออกมาเสียงดัง ใบหน้าเหยเก ในขณะที่อังคารรีบขับรถออกจากจุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็ว เพราะต้องรีบไปทำตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม

กุมภ์มองเอกสารมากมายตรงหน้าแล้วเผยยิ้ม อังคารมองเจ้านายอย่างลุ้น ๆ ว่าอีกฝ่ายจะพึงพอใจกับข้อมูลที่เขาเร่งให้ลูกน้องไปหามาให้หรือไม่

“นายหัวครับ นายหัว”

“อือ...” กุมภ์ครางรับ

“นายหัวยิ้มอะไรครับ”

“มึงว่าเมียกูน่ารักไหม” กุมภ์ยกรูปถ่ายของเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาให้ลูกน้องดู

“น่ารักครับ นี่ผมให้ลูกน้อยขโมย เอ๊ย! จิ๊กมาให้เจ้านายโดยเฉพาะเลยนะครับ”

“ไอ้เวรตะไลมึงเล่นไปขโมยรูปเมียกูมาทั้งอัลบั้ม เอาแม้กระทั่งรูปตอนเพิ่งคลอด ป่านนี้เขาไม่แจ้งความข้อหาบุกรุกไปแล้วเหรอวะ ไอ้อังคาร ไอ้! ไอ้! ไอ้!” กุมภ์ชี้หน้าลูกน้องนิ้วสั่นระริก

“ก็เจ้านายบอกว่าให้เอาข้อมูลมาอย่างละเอียด ผมไม่มั่นใจว่าเจ้านายต้องการละเอียดแค่ไหน ไอ้ม่วงลูกน้องของผมเลยหยิบมาหมดเลยครับ”

“มึงไม่ยกเค้าเอาทรัพย์สมบัติบ้านเขามาด้วยล่ะ” กุมภ์แดกดันลูกน้อง

“ต้องเอามาด้วยเหรอครับเจ้านาย งั้นผมไปสั่งไอ้ม่วงใหม่”

“ไอ้อังคาร กูไม่น่าใช้มึงเลยตั้งแต่ไปจับมาผิดตัวแล้ว” กุมภ์อยากจะขยี้ผมตัวเองแรง ๆ

“เอ่อ... ผมผิดเหรอครับ” อังคารทำเสียงหงอยเรียกร้องความสนใจ

“มึงไสหัวไปเลย จะไปไหนก็ไปเลย”

“ก่อนไปผมต้องบอกเรื่องสำคัญกับเจ้านายก่อนครับ”

“คือว่า... เอ่อคือ... ผมไม่รู้จะบอกเจ้านายยังไงดีครับ” อังคารมองเจ้านายอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ หลบสายตาดุๆ เป็นพัลวัน

“มึงก็พูดมาสิวะ ตอนนี้กูรับได้ทุกอย่าง ตั้งแต่กูรับมึงมาเป็นลูกน้องก็ไม่มีอะไรที่กูจะรับไม่ได้อีกแล้ว”

“คือว่า คือเอ่อ... เจ้านายลืมรูดซิปกางเกงน่ะครับ” อังคารหลับตาชี้ไปยังเป้ากางเกงของเจ้านายหนุ่ม

กุมภ์ก้มลงไปมอง ก่อนจะหันไปรอบกายด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก เพิ่งสำนึกว่ายืนเถียงกับลูกน้องอยู่กลางตลาดในชุมชนที่กุลยาอาศัยอยู่ ทุกคนหันมามองที่เขา ชี้แล้วขำ ๆ ผู้หญิงหลายคนทำท่าทางเขินอาย

ตอนแรกนึกว่าตัวเองหล่อลากไส้จนสาว ๆ ต้องหยุดมอง แต่ที่ไหนได้!!!

“เฮ้ย! แล้วทำไมมึงไม่รีบบอกกู มึงเสือกโทร. มาบอกให้กูออกมาดูตอนที่กูกำลังฉี่อยู่ในห้องน้ำ กูรีบจนลืมรูดซิปกางเกงเลยเห็นไหม” กุมภ์รีบรูดซิปกางเกงก่อนจะร้องเสียงหลง

“โอ๊ย!”

“เจ้านายเป็นอะไรครับ”

“ซิปกางเกงกินกางเกงในของกู ก่อนจะเบียดไปโดนไข่กูเข้า” คนพูดหน้าเขียวหน้าเหลืองเพราะรีบรูดซิปเลยไม่ทันได้ระวัง

“เจ้านายเป็นยังไงบ้างครับ”

“เจ็บนะสิวะถามได้!” กุมภ์กระซิบกระซาบกับลูกน้องเสียงเข้ม เหลือบไปมองคนที่กำลังมองมาที่เขาด้วยความอับอาย

“แล้วนั่นเจ้านายจะไปไหนครับ”

“ไปขึ้นรถไง มึงจะให้กูยืนโชว์เป้ากางเกงตึง ๆ อยู่ตรงนี้เหรอ เดี๋ยวใคร ๆ ก็รู้หรอกว่าของกูใหญ่” กุมภ์ถลึงตาใส่ลูกน้อง

“อ้อ... ครับนายหัว ใหญ่ก็ใหญ่ครับ”

“ทำไมมึงไม่ให้กูขึ้นรถก่อนค่อยเอาเอกสารให้กูดู”

“ก็ผมเห็นว่านายหัวรีบ”

“ไอ้นี่ ไม่ได้อย่างใจอะไรสักอย่าง” กุมภ์ยังบ่นไม่หยุด

“นายหัวครับนั่นรถตำรวจนี่ครับ” ยังไม่ทันได้ขึ้นรถอังคารก็เห็นรถตำรวจขับผ่านหน้าไป เขารีบชี้ให้เจ้านายดู

“เห็นว่าบ้านของคุณยายพิตรน่ะถูกโจรขึ้น”

“ตายแล้ว มีอะไรหายบ้าง”

“ก็มีของหายนะ ไม่แน่ใจว่าอะไรหายบ้าง” เสียงของคนในตลาดคุยกัน

“ไอ้อังคาร มึงรีบขับรถไปที่บ้านเมียกูด่วนเลย”

“ไปทำไมครับ” อังคารเอ่ยถามอย่างงุนงง

“มึงไม่ได้ยินหรือไงว่าบ้านเมียกูถูกโจรขึ้น กูต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเมียกูไม่ได้เป็นอะไร กูเป็นห่วงเขา” กุมภ์พูดอย่างร้อนใจ

“เอ่อ... โจรที่ขึ้นบ้านนายหญิงก็ผมไงครับ ลูกน้องผมด้วย” อังคารชี้มายังตัวเอง

“อ้าว... แล้วมึงไปขึ้นบ้านเขาทำไม”

“ก็เจ้านายอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับนายหญิงด่วน ๆ และละเอียดยิบด้วย ถ้าไม่เข้าไปหาในบ้านนายหญิงแล้วเจ้านายจะให้ผมไปหาที่ไหนครับ”

“ที่ไหนก็ได้ ที่มึงสามารถหาได้ นี่มึงเล่นไปปีนบ้านเขา ถ้าเมียกูเป็นอะไรขึ้นมา กูเอามึงตายแน่ มึงกับกูเจอกัน” กุมภ์ชี้มาที่ตัวเอง

“ผมไม่สู้คนครับนายหัว แล้วนายหัวยังจะไปบ้านของนายหญิงอีกไหมครับ” อังคารเอ่ยถามเจ้านายเพราะไม่แน่ใจ

“ไปให้ตำรวจจับเหรอ มึงทิ้งร่องรอยอะไรเอาไว้บ้างไอ้อังคาร” กุมภ์ขึ้นมานั่งบนรถพลางเอ่ยถามลูกน้อง

“ไม่นะครับ ผมและลูกน้องใส่ถุงมือเรียบร้อย ลูกน้องก็ใส่ ไอ้ม่วงมันมือชั้นไหนแล้วครับ

เอี๊ยดดดดด!!!

เสียงเบรกรถดังสนั่น อังคารตาเบิกโพลง!

“มึงเบรกรถทำส้นตีนอะไรวะไอ้อังคาร ดีที่หัวกูไม่ไปกระแทกกับอะไรจนบาดเจ็บ”

“เจ้านายครับ ผมว่าคนที่ใส่กุญแจมือนั่งอยู่บนรถตำรวจนั่นคือไอ้ม่วงครับ”

“ห้ะ! มึง มึงว่าอะไรนะ” กุมภ์แทบตกจากเบาะรถทางด้านหลัง ชะโงกหน้าผ่านเบาะรถมองผ่านกระจกหน้ารถออกไปที่รถตำรวจ ก่อนจะอ้าปากค้าง

“ลูกน้องมึงโดนจับ ไหนมึงบอกว่าลูกน้องมึงใส่ถุงมือยังไงล่ะ ไหนมึงคุยโวโอ้อวดนักหนาว่าลูกน้องมึงเหนือชั้นแค่ไหน แล้วนั่นอะไร ๆ” กุมภ์โวยวายเสียงดังลั่นรถ

“เจ้านายใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ คือเจ้านายกลัวคนเขาไม่รู้เหรอครับว่าเราเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด”

“กูกำลังเครียด”

“คือมันก็ใส่นะครับ ถุงมือน่ะ แต่มันโดนจับได้ยังไงผมไม่แน่ใจ แต่นายหัวไม่ต้องกลัวนะครับ ถึงมันจะโดนจับ ยังไงไอ้ม่วงก็ไม่มีวันยอมซัดทอดพวกเราแน่นอนครับ โอ๊ย! เจ้านายตบกบาลผมทำไมครับ”