29

“ไม่ต้องบอกก็ได้ คุณกุมภ์ได้ยินเสียงนายแม่กับคุณน้าเต็ม ๆ เลย”

เสียงของหญิงสูงวัยทั้งสองแทรกมาทางโทรศัพท์บ่นว่าไม่ให้นุชรีคุยโทรศัพท์ไปขับรถไป ถ้าจะคุยให้จอดคุยกันให้เสร็จเสียก่อน ไม่งั้นจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้

“กูบอกน้องกูแล้ว มึงก็รออยู่นี่แหละ”

“น้องมึงจะเชื่อกูเหรอไอ้กุมภ์”

“เดี๋ยวกูช่วยพูดอีกแรง”

“มึงช่วยพูดแล้วนุชรีจะเชื่อมึงเหรอ อย่างกับมึงเป็นพ่อเขาแน่ะ”

“มึงเชื่อกู” กุมภ์รับคำอย่างมั่นเหมาะ

“ทำไมมึงถึงมั่นใจนัก ขนาดกูยังไม่มั่นใจเลยว่าจะง้อน้องมึงได้สำเร็จ”

“เอาน่า ถือว่ากูช่วยมึงตอบแทนที่มึงช่วยกูแล้วกัน”

“มึงนี่เป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ เลยว่ะ เหมือนกูจะมองคนอย่างมึงผิดไปมาก” ชัยชนะยิ้มออก รู้สึกว่าการได้เจอกันอีกครั้ง ได้ปรับความเข้าใจกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

“มึงอย่าเพิ่งชมกูเลย กูชั่วกว่าที่มึงพูดเอาไว้เยอะ”

“ใครชั่วเหรอคะคุณกุมภ์”

เสียงของนุชรีดังขึ้นหลังจากประตูเปิดเข้ามา ทำเอาสองหนุ่มถึงกับสะดุ้ง

“มาทำไม นี่คุณกุมภ์ยังคบกับไอ้เพื่อนชั่วคนนี้อยู่อีกเหรอ”

นุชรีตาขวางใส่อดีตแฟนหนุ่มที่เลิกรากันไปแล้ว

“คุณนุชอย่าเพิ่งไป คุณนุชไม่ใช่คนหนีปัญหาไม่ใช่เหรอ”

กุมภ์รีบเรียกญาติผู้น้องเอาไว้ ทำให้นุชรีชะงักที่จะเดินต่อ

“คุณนุชเปล่าหนีแต่นุชปวดท้องฉี่ จะให้ยืนคุยไปฉี่ไปตรงนี้เหรอคุณกุมภ์”

“ไม่จ้ะ” กุมภ์ตอบเสียงอ่อย

“คนอย่างคุณนุชเคยกลัวอะไรเหรอ หมัดเข่าศอก ก็เคยมาแล้ว”

กุมภ์แทบตกเตียงเมื่อได้ยินญาติผู้น้องพูดเช่นนั้น ในขณะที่นุชรีรีบเข้าห้องน้ำโดยเร็ว

คนปากดีเข้ามาหลบในห้องน้ำก่อนจะยกมือกุมหัวใจที่สั่นระริก การได้เจอกับอดีตแฟนหนุ่มหรือจะพูดให้ถูกคือคนรักที่เคยคิดจะลงหลักปักฐานแต่งงานด้วยกัน ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขาอีกหลังจากวันนั้น

นุชรีทำใจอยู่ในห้องน้ำนานหลายนาที สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แรง ๆ ก่อนจะกดน้ำที่ชักโครกเบา ๆ ไม่ให้ข้างนอกสงสัยว่าเธอไม่ได้เข้ามาฉี่จริงแต่อยากหลบหน้าใครบางคน

“เอาไงเอากัน เราจะหนีหน้าหมอนั่นทำไม คนที่ผิดคือหมอนั่นไม่ใช่เราเสียหน่อย” นุชรีเปิดประตูออกมาหลังจากทำใจเรียบร้อยแล้ว

“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกไปก็เจอเข้ากับชัยชนะ

“หลีกไป มายืนทำอะไรของคุณตรงนี้” สรรพนามที่ห่างเหินทำให้ชัยชนะหน้าหงอยไปเลยทีเดียว

“คุณนุชมาหาคุณกุมภ์หน่อย” กุมภ์เรียกน้องสาวมาหา

“มีอะไรคะ อยากได้อะไรหรือว่าหิวน้ำ” นุชรีเดินไปหาพี่ชายทำเป็นไม่สนใจคนที่มองเธออยู่ไม่วางตา

“คือนายนะอยากจะอธิบายเรื่องวันนั้น”

“อธิบายอะไรไม่ทราบ ก็เห็นอยู่ว่าอะไรเป็นอะไร เพื่อนคุณกุมภ์อยู่กับผู้หญิงคนอื่นในห้องสองต่อสอง ทำเรื่องน่าอายต่อกัน” เธอเห็นว่าชัยชนะอยู่ในห้องพักสองต่อสองกับเด็กผู้หญิงที่ชื่อแคท แล้วจะให้เธอคิดอย่างไรได้อีก อีกทั้งกุมภ์ก็ยังยืนยันว่าเห็นคนทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

“แคทเป็นแค่สายของพี่เท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” ชัยชนะพยายามอธิบาย เพราะเขาไม่ได้อธิบายอะไรเลย หลังจากโดนเธอต่อยจนเลือดกำเดาไหล

“สายตำรวจอย่างนั้นเหรอ ไม่เห็นพี่เคยบอก” นุชรีเอ่ยถามพลางเลิกคิ้ว

“พี่ไม่อยากให้แคทมีอันตรายเลยไม่ได้บอกใคร ขอโทษที่ไม่ได้บอกนุช แต่มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับงาน บางอย่างมันเลยต้องเป็นความลับ”

“หึ! นึกว่าจะเชื่อหรือไง หายหัวไปเป็นเดือน ไม่ยอมมาอธิบายอะไรเลย จะให้นุชคิดยังไง นอกจากดีใจที่เราต้องเลิกกัน จะได้ไปอี๋อ๋อกับเด็กนั่น วันนั้นนุชเห็นกับตาว่าพี่อยู่กับเด็กนั่นในห้องพัก”

“มันเป็นอุบัติเหตุนุชถึงได้เห็นว่าเราอยู่ด้วยกันในลักษณะนั้น แล้วพี่ก็ตามไปง้อนุชถึงที่บ้านแต่โดนจับโยนออกมา”

“ใครหน้าไหนจะกล้าจับพี่โยนออกมา อย่าพูดจาใส่ร้ายคนอื่นเลย”

“คุณกุมภ์เองแหละ”

คนเจ็บบนเตียงแทรกขึ้นมา ทำให้คนทั้งสองที่ทะเลาะกันอย่างเอาเป็นเอาตายอุทานออกมาเสียงดังลั่น

“ห้ะ!” ชัยชนะกับนุชรีมองคนที่นอนทำตาปริบ ๆ อยู่บนเตียงเขม็ง รู้สึกทะแม่ง ๆ ยังไงก็ไม่รู้

“แกเองเหรอเป็นคนขัดขวางไม่ให้ฉันปรับความเข้าใจกับนุช ให้ลูกน้องจับฉันโยนออกมา แถมยังบอกว่านุชไม่อยากคุยด้วย”

“อืม... ฉันเอง ก็บอกแล้วไงว่าแกอย่าเพิ่งชมว่าฉันดีเลย ฉันมีอะไร      ดาร์ก ๆ อีกเยอะ” กุมภ์พูดแล้วทำหน้าเหยเกใส่เพื่อน ชัยชนะอยากขยี้หัวตัวเองแรง ๆ เท้าสะเอวมองเพื่อนอย่างเอาเรื่อง

“แล้วไงต่อวะ มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกบ้าง นอกจากที่แกพานุชไปเจอฉันกับแคทแล้วก็หาว่าฉันนอกใจนุช”

“เด็กที่ชื่อแคทมาหานุช เจอฉันเข้าพอดี อธิบายให้ฉันฟังทุกอย่าง แต่ฉันคิดว่านายจ้างมา ฉันไม่อยากให้น้องสาวเสียใจก็เลยไล่ไป โอ๊ย!”

เสียงร้องของกุมภ์ดังขึ้นสนั่นห้องพักผู้ป่วย ชัยชนะอ้าปากค้างในขณะที่นุชรีกระโดดขึ้นบนเตียงจัดการพี่ชายอย่างสาสม

“นุช อย่า! เดี๋ยวไอ้กุมภ์ตาย”

“คุณกุมภ์ทำอะไรลงไป ตายเสียเถิด”

“อย่า!!!!!!!!!!” เสียงร้องของกุมภ์ดังขึ้นพร้อมกับชัยชนะที่ยกมือขึ้นปิดตาแทบไม่ทัน

เขาไม่ควรมองภาพหวาดเสียวมากจนเกินไป เพราะเดี๋ยวคืนนี้จะฝันร้ายเอาได้!!!

จากเหตุการณ์วันนั้นทำให้กุมภ์ต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ที่โรงพยาบาลต่ออีกหลายวันและไร้คนเหลียวแล จากที่กุลยาจะมาเยี่ยมนุชรีก็ห้ามไม่ให้มา จนอังคารหายเป็นปกติแต่เจ้านายยังต้องนอนเดี้ยงอยู่บนเตียง

“ไอ้อังคาร”

“ครับเจ้านาย”

“กูผิดมากเหรอวะที่เป็นห่วงน้องสาวคนเดียวขนาดนี้” กุมภ์ปรับทุกข์กับลูกน้องคนสนิท

“ก็ไม่ผิดนะครับถ้าเจ้านายจะไม่ขัดขวางผู้กองนะกับคุณนุชขนาดนี้ ถ้านายหัวปล่อยให้พวกเขาปรับความเข้าใจกัน ก็คงไม่โดนคุณนุชซ้อมแบบนี้หรอกครับ”

“เมียก็ไม่ยอมมาเยี่ยม ไอ้อังคารมึงไปบอกเมียกูหน่อยว่ากูใกล้ตายแล้ว”

“แค่ก ๆ ๆ” อังคารถึงกับสำลักกับประโยคของเจ้านายหนุ่ม

“จะ... จะดีเหรอครับนายหัว”

“ไปบอกเขาที่ว่ากูกำลังตรอมใจ กินไม่ได้นอนไม่หลับ มึงไปทำยังไงก็ได้ให้เมียกูมาเยี่ยม แล้วมึงอยากได้อะไรกูจะให้ทุกอย่าง”

“ทุกอย่างเลยเหรอครับ”

“ใช่” กุมภ์ครางเบา ๆ อย่างหมดอาลัยตายอยาก

“นายหัวสัญญาแล้วนะครับ”

“อืม... สัญญา คนแบบกูพูดคำไหนเป็นคำนั้น”

“โอเคครับ เอาเป็นว่าผมจะไปพานายหญิงมาเยี่ยมเจ้านายให้ได้ ผมสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย”

“ดีแล้ว มึงไปเถอะ กูจะนอนรออยู่ตรงนี้”

น้ำเสียงหมดอาลัยตายอยากของเจ้านายทำให้อังคารต้องล่าถอยออกมาอย่างเวทนา และขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านสวนของกุลยาในทันที

“คุณกุลคะ มีแขกมาหาค่ะ” สายบัวรีบเข้ามาบอกเจ้านายสาวเมื่อมีแขกคนหนึ่งมาหาด้วยท่าทีร้อนใจ

“ใครกันจ๊ะป้าสายบัว” สายบัวจะเรียกว่าเป็นแม่บ้านของที่นี่ก็ไม่เชิง อยู่ด้วยกันตั้งแต่คุณยายยังสาวเพราะไม่มีที่อยู่เลยเหมือนคนในครอบครัว ช่วยคุณยายทำมาหากินและลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่เคยทำตัวเสมอ คิดว่าตนเป็นเพียงผู้อาศัยเท่านั้น ช่วยทำสวน ปลูกผักปลูกหญ้าและทำงานบ้านทุกอย่าง เรียกว่าเป็นคนซื่อสัตย์คนหนึ่ง

“เห็นบอกว่าชื่ออังคารค่ะ เป็นคนของนายหัวกุมภ์”

“เหรอคะ เดี๋ยวกุลออกไปหาค่ะ” กุลยารับคำก่อนจะออกไปหาแขกที่มีท่าทีร้อนใจอยู่ข้างนอก