30

“นายหญิงครับ”

“คะ?” กุลยาอุทานกับประโยคเรียกขานของอังคาร

“นายหัวให้มาบอกนายหญิงว่านายหัวใกล้ตายแล้วครับ”

“คะ?” กุลยาหลุดอุทานออกมาอีกครั้งเมื่อได้ฟังประโยคของอังคาร

“ผมอยากให้คุณกุลไปเยี่ยมนายหัวหน่อยครับ” กุลยากะพริบตาปริบ ๆ กับประโยคของอังคาร เดี๋ยวก็เรียกเธอว่านายหญิง เดี๋ยวก็เรียกเธอว่าคุณกุล นั่นทำให้เธอนึกย้อนไปถึงตอนที่อังคารเรียกขานเจ้านายตัวเอง

อารมณ์อยากเรียกอะไรก็คงเรียกกระมัง…

“เขาบอกมาแบบนั้นเหรอคะ” กุลยาเผลอยิ้มแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้ยิ้มกว้างเสียขนาดนี้ แต่ทุกวันนี้แขกประจำบ้านของเธอคือนุชรี ด้วยว่านุชรีมาพักอยู่ละแวกนี้และเธอเพิ่งรู้ว่านุชรีกับชัยชนะเป็นแฟนกัน

นุชรีเลยมาหาเธอบ่อย มาเล่าเรื่องตลก ๆ ของกุมภ์ให้ฟังทุกวัน เธอเลยซึมซับชีวิตส่วนตัวของเขาตั้งแต่เล็กจนโต แถมนุชรียังเอารูปตอนเด็ก ๆ มาให้เธอดูด้วย เธอไม่ได้อยากดูหรอกนะ แต่ก็อดแอบดูไม่ได้ ดูแล้วก็ขำ ตอนแรกคุณยายจะให้ไปดูแลกุมภ์ แต่นุชรีบอกว่าให้พยาบาลพิเศษเฝ้าแล้ว ไม่ต้องไปดูแลก็ได้ คุณยายเลยไม่เซ้าซี้อะไรอีก เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมนุชรีถึงพูดเช่นนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกนุชรีอยากจะให้เธอไปดูแลกุมภ์ผู้เป็นพี่ชายมากมายขนาดไหน

คุยกันไปคุยกันมา นุชรีจึงไขข้อข้องใจว่าไม่ชอบใจที่กุมภ์ทำกับเธอเช่นนั้น เคยทำไม่ดีเอาไว้แล้วจะมาเรียกร้องเอากับเธออีก มันไม่แฟร์เอาเสียเลย เธอเป็นผู้หญิงด้วยกัน ไม่ชอบให้ผู้หญิงด้วยกันโดนรังแก จึงอยากช่วยเอาคืนให้ นั่นทำให้เธอกับนุชรีเป็นเพื่อนกันอย่างรวดเร็วเพราะคุยกันถูกคอ ด้วยว่านุชรีนั้นเป็นคนตรงไปตรงมา จริงใจและตลกเฮฮาอยู่ด้วยแล้วมีความสุข

“ครับ ไปเถอะครับ ถือว่าผมขอร้อง เกิดมาผมยังไม่เคยคุกเข่าขอร้องหรืออ้อนวอนใครแบบนี้เลยนะครับ” อังคารลงทุนคุกเข่าขอร้องถึงขนาดคำนับเลยทีเดียว

“อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ” กุลยาเองก็ไม่คิดว่ากุมภ์จะมีลูกน้องที่แสนดีแบบนี้ ถึงขนาดลงทุนคุกเข่าให้เธอไปเยี่ยมเจ้านายของตัวเอง

“ผมจะไม่ลุกขึ้นครับ ถ้าคุณกุลไม่ยอมไปเยี่ยมเจ้านายของผม ผมจะขอนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหนครับ”

“กุลไม่เคยเห็นลูกน้องคนไหนที่รักเจ้านายขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ เอาเป็นว่ากุลจะไปเยี่ยมนายหัวกุมภ์ก็แล้วกันนะคะ” เธอทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวในสวนเพราะพยายามดึงร่างของอังคารขึ้นมาแต่อีกฝ่ายไม่ยอมลุก ดึงจนเหนื่อยเลยต้องยอมรับปากเพราะซาบซึ้งใจที่เขาเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ขนาดนี้

โชคดีที่กุมภ์มีลูกน้องดี ถ้าไม่เพราะอังคารยอมคุกเข่าขอร้อง เธอคงไม่ใจอ่อนแบบนี้

“ผมขอบคุณคุณกุลมากๆ เลยนะครับ ที่ยอมไปเยี่ยมเจ้านายของผม คุณกุลเชื่อไหมครับว่าเจ้านายของผมน่ะไม่เคยบอกว่าจะให้อะไรผมทุกอย่างตามที่ขอเลยครับ”

“ให้... ให้อะไรทุกอย่างหมายความว่ายังไงคะ” กุลยาเลิกคิ้วขึ้นถามอย่างสงสัย

“ก็เจ้านายบอกว่าถ้าผมพาคุณกุลไปเยี่ยมได้ เจ้านายจะให้ทุกอย่างตามที่ผมขอน่ะครับ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตผมเลยนะครับที่จะได้ในสิ่งที่ปรารถนาจากเจ้านายที่ผมรักที่สุดในชีวิต” อังคารก้มศีรษะให้กุลยาประหนึ่งว่าเธอคือผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิต

กุลยาแทบตกเก้าอี้เมื่อได้ยินเช่นนั้น!!!

เธออุตส่าห์ซาบซึ้งใจแล้วเชียว!!!

กุลธิดาเดินถือกระเช้าผลไม้เดินเข้าไปยังโรงพยาบาลประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เธอสวมแว่นดำ สวมหมวกและเสื้อคลุมตัวใหญ่เพื่ออำพรางตัวเองไม่ให้ใครจำได้ ก่อนจะเดินเร็ว ๆ ไปยังห้องพักผู้ป่วยที่ต้องการ

หญิงสาวเคาะประตูห้องพักก่อนจะเปิดเข้าไป ด้านในคือนายหัวหนุ่มเจ้าของเกาะผู้แสนร่ำรวยของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นเธอไปหาพี่สาวที่บ้านสวนของคุณยายพิตร และเผอิญได้ยินทุกประโยคที่อังคารพูดกับพี่สาวของเธอ ในเมื่อพี่สาวของเธอไม่อยากมาเยี่ยมกุมภ์ และกุมภ์แค่ต้องการให้พี่สาวของเธอมาเยี่ยม เธอก็สามารถมาแทนกุลยาได้เหมือนกัน เพราะหน้าตาเหมือนกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร กุมภ์ไม่มีวันรู้หรอกว่าคนมาเยี่ยมไม่ใช่กุลยา

อังคารนั้นลังเลอยู่ครู่ใหญ่แต่ในเมื่อเธอได้คุยกับพี่สาวและขอให้อีกฝ่ายช่วยพูดให้ อังคารจึงจำใจพาเธอมาแทนพี่สาวในที่สุด

กุลธิดาไม่ได้พูดอะไร แต่เธอถอดแว่นกันแดดออกจากใบหน้า พร้อมด้วยหมวกและเสื้อตัวใหญ่ เผยให้เป็นใบหน้าสวยหวาน กุมภ์ยิ้มไม่หุบเมื่อเห็นว่าใครมาเยี่ยม

“เป็นยังไงบ้างคะ” ประโยคคำถามของอีกฝ่ายทำให้กุมภ์ยิ่งยิ้มเข้าไปใหญ่

“ไม่เป็นอะไรแล้วครับคุณธิดา ขอบคุณนะครับที่อุตส่าห์มาเยี่ยมผม” กุมภ์กล่าวขอบคุณ

“อ้าว... นายหัวจำธิดาได้ด้วยเหรอคะ ประหลาดใจจัง” กุลธิดามีสีหน้าประหลาดใจก่อนที่จะยิ้มกว้างเมื่อกุมภ์จำเธอได้

“จำได้สิครับ คุณธิดาน่าจดจำจะตายไป” ถึงแม้ว่าฝาแฝดทั้งสองจะหน้าเหมือนกันราวกับแกะ แต่เขาจดจำกิริยาท่าทางและสายตาของคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี มันต่างกันจนแยกออกได้ง่าย ๆ ด้วยว่าสายตาของกุลยานั้นจริงใจและใสซื่อไร้เดียงสา ไม่มีพิษภัยอะไรกับใคร ในขณะที่กุลธิดานั้นทั้งยั่วยวนและเต็มไปด้วยเสน่ห์แพรวพราว

“แหม... นายหัวนี่ปากหวานจังเลยนะคะ”

“ขอบคุณนะครับที่มาเยี่ยม”

“ธิดาได้ข่าวว่านายหัวประสบอุบัติเหตุเลยมาเยี่ยมน่ะค่ะ พี่กุลน่ะเขาไม่มาหรอกค่ะ เขาไม่อยากมาเยี่ยมนายหัว เขาบอกธิดาเอง”

“เหรอครับ” กุมภ์ครางออกมา เขารู้สึกน้อยใจนิด ๆ ที่ได้ยินเช่นนั้น แต่ก็เข้าใจกุลยาดีว่าเขาทำไม่ดีกับเธอเอาไว้

“ไม่ต้องน้อยใจหรือเสียใจไปนะคะ ธิดามาเยี่ยมก็ดูแลนายหัวได้เหมือนกัน” กุลธิดายิ้มหวาน ทอดสายตามองคนป่วยบนเตียงด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์

“ผมขอบคุณคุณธิดามากนะครับ คนอื่นไม่มาก็ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แต่คุณธิดามาก็ทำให้ผมรู้สึกขอบคุณมาก ๆ ครับ”

“พูดแบบนี้ ธิดาก็ดีใจแย่สิคะ” กุลธิดาอยู่ดูแลกุมภ์อีกพักใหญ่ก่อนจะขอตัวกลับ เธอไม่ชอบดูแลคนป่วยหรอกนะ ถึงแม้จะเป็นผู้ชายที่หมายปอง แต่ที่ยอมทนอยู่เพราะอยากทำคะแนนให้ตัวเองเท่านั้น ถ้าเธอได้แต่งงานกับกุมภ์ เธอจะได้ย้ายไปอยู่กับกุมภ์ที่ประจวบคีรีขันธ์ และมีเงินมากยิ่งขึ้น

กุลธิดาออกไปจากห้องพักครู่หนึ่ง อังคารก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเจ้านายหนุ่มพร้อมกับยิ้มแฉ่ง

“นายหัวอารมณ์ดีใช่ไหมครับที่มีสาวมาเยี่ยม” คนทักลูบมือไปมาเหมือนกำลังจะเริ่มต้นขอสิ่งที่อยากได้

“อารมณ์ดีบ้านป้ามึงเหรอไอ้อังคาร”

“อ้าว... ทำไมแบบนั้นล่ะครับ ก็ผมพาคนที่นายหัวอยากเจอมาเยี่ยมแล้วไงครับ”

“มึงแน่ใจเหรอ”

“เอ่อ... ทำไมผมถึงจะไม่แน่ใจล่ะครับ”

“มึงอยู่กับกูมากี่ปีแล้วไอ้อังคาร”

“ก็ตั้งแต่เด็กครับ”

“เวลามึงโกหกมึงจะมีอาการยังไง”

“ผมจะไปรู้เหรอครับ”

“มึงก็มีอาการเหมือนตอนนี้ไง หลบตากูทำไม มึงมองตากูนี่ มองตากู มึงลูกน้องกู มึงมองตากู แม่งเอ๊ย” กุมภ์จ้องลูกน้องตาไม่กะพริบ

“คือผม...”

“กูบอกมึงว่าไง อยากเจอใคร บอกมึงว่าไงตอบกูมา” กุมภ์เสียงดังใส่ลูกน้อง ทำเอาอังคารหัวหด

“อยากให้คุณกุลยามาเยี่ยมครับ”

“แล้วมึงเสือกพาใครมา”

“คุณกุลธิดาครับ” อังคารตอบเสียงอ่อย

“มึงนี่เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ เลย”

“ก็คุณกุลยาไม่ยอมมา ผมเลยต้องพาคุณกุลธิดามาแทน”

“แล้วมันแทนกันได้ไหม”

“ไม่ได้ครับ” อังคารเสียงอ่อยหนักกว่าเดิม ทำท่าสำนึกผิด

“แล้วมึงยังจะตีมึนมาหลอกกู”