35

เขาอยากเลิกกับเธอ แต่เพราะเธอมีคลิปที่เขาไปมีสัมพันธ์สวาทด้วยทำให้เขาเลิกกับเธอไม่ได้สักที แถมเขายังโดนเธอข่มขู่ให้รับผิดชอบลูกในท้องของเธอด้วย

การไปเที่ยวกับลูกน้องในวันนั้นและคิดว่าแค่ครั้งเดียวทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงในวันนี้ ไม่ต้องพูดถึงบิดามารดาของเขา ขนาดเขาเองยังรับไม่ได้กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ยิ่งไม่ได้รักดารารัตน์ด้วยแล้วยิ่งไม่อยากเห็นหน้าเธอแม้แต่วินาทีเดียว

“อย่ามายุ่งกับผม”

“ไม่ให้ยุ่งได้ไงคะ ก็คุณปลัดน่ะเป็นผัวดาว”

“เลิกพูดแบบนี้สักที”

“ลูกในท้องก็ลูกของคุณ” ดารารัตน์เอาเรื่องลูกมาขู่ เธอปล่อยให้ท้องเพราะจะจับพจน์ แต่รู้ดีว่าลูกในท้องเป็นลูกของพจน์จริง ๆ

พจน์เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลโยธินกุลอันแสนร่ำรวยในละแวกนี้ ยิ่งเป็นลูกของช่อทิพย์กับบัลลังก์ผู้มีอันจะกินที่ดูถูกคนอื่นเหมือนหมูหมากาไก่ด้วยแล้ว เธอยิ่งต้องทำให้ครอบครัวนี้วิบัติฉิบหายตายตกไปตามกัน

เธอโดนสองผัวเมียดูถูกเหยียดหยามมานาน ยายของเธอเป็นหนี้สินจึงเอาที่ดินไปจำนอง โดนสองผัวเมียขูดเลือดขูดเนื้อ เอาเปรียบสารพัดยึดที่ดินไปจนหมด จนยายต้องตรอมใจตาย และเธอก็ไม่ได้เรียนหนังสือ กลายเป็นผู้หญิงกลางคืน เธอวางแผนนี้มานาน ตอบแทนลูกน้องของพจน์อย่างดีที่หลอกล่อให้เขามาเที่ยวในคืนนั้นและทำทุกอย่างตามแผนการจนสำเร็จ รอวันที่ร่างกายพร้อมที่จะตั้งครรภ์และไม่คิดว่าปลัดหนุ่มที่แสนสุภาพอ่อนโยนจะแรงดีไม่มีตก ทำให้เธอท้องได้เพียงแค่มีอะไรกันครั้งเดียว

“เลิกขู่ผมสักทีเถอะ”

“พี่ไม่ได้ขู่คุณนะคะ ก็คุณน่ะทำพี่ท้องจริง ๆ นี่ไงคะ ลูกของเราไง”

ดารารัตน์ดึงมือคนเมามาลูบที่หน้าท้องนูนของตัวเอง ตอนนี้เธอไม่ได้ทำงานที่ร้านคาราโอเกะอีกแล้ว แต่ให้พจน์ส่งเสียเลี้ยงดูแทนเพราะเธอกำลังตั้งท้อง

“อย่ามายุ่ง รำคาญจริงเชียว” พจน์สะบัดมือหนี แต่ดารารัตน์ไม่ได้แยแส เธอขอแค่เขารับผิดชอบและไม่ทิ้งเธอก็เพียงพอแล้ว

“พี่ขอให้คุณไปบอกเลิกกุลยา คุณทำแล้วใช่ไหมคะ”

“เขาเป็นคนบอกเลิกผมเอง ผมยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรเลยสักคำ”

“คุณก็เลยเมาเหมือนหมาแบบนี้”

“แต่ผมไม่ยอมเลิกกับผู้หญิงดี ๆ แบบกุลยาแล้วมาเอากับผู้หญิงขายตัวแบบพี่หรอก”

“ฮ่า ๆ ๆ” ดารารัตน์หัวเราะ เธอไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรที่โดนด่าแบบนี้เพราะเธอก็ขายตัวจริง ๆ

“หัวเราะอะไร ประสาท” พจน์เกลียดเสียงหัวเราะของดารารัตน์นัก

“หัวเราะคุณไงคะ ดีแล้วที่กุลยาเลิกกับคุณซะได้ ถึงคบกับคุณไปก็ไม่มีความสุขหรอก เขาโดนพ่อแม่ของคุณรังเกียจเสียขนาดนั้น” เธอรู้จักกุลยาและรู้ด้วยว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีแค่ไหน ยายหลานคู่นี้มีน้ำใจ ไม่น่าต้องมาเจอกับครอบครัวชั่ว ๆ ของพจน์เลยจริง ๆ

“แล้วพี่เสือกอะไรด้วย”

“พี่แค่ไม่อยากให้ผู้หญิงดี ๆ คนหนึ่งต้องเสียใจก็แค่นั้นเอง”

คนพูดเดินกลับเข้าห้องไปนอนพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์ พจน์ไม่เอาเธอก็ไม่เป็นไร แต่พ่อแม่ของพจน์ต้องรับผิดชอบลูกในท้องของเธอในฐานะหลาน ถ้าไม่รับผิดชอบละก็ เธอพร้อมแฉและจะทำให้ครอบครัวโยธินกุล        ฉิบหายเหมือนที่ไอ้สองคนผัวเมียใจดำอำมหิตนั่นทำกับครอบครัวของเธอ

ทางด้านกุลยา หลังจากบอกเลิกพจน์ไปแล้ว เธอก็เอาแต่เศร้าซึมเสียใจกับเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้น หญิงสาวกินไม่ได้นอนไม่หลับ ทำให้กุมภ์นึกเป็นห่วงไม่น้อย

“เลิกกับหมอนั่นก็ดีแล้ว คนไม่ดีไม่คู่ควรกับคุณหรอก” น้ำเสียงของกุมภ์นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่กุลยาคิดไปว่าเขากำลังสะใจที่เธอเลิกกับพจน์ได้

“พี่พจน์เป็นคนดี อย่ามาใส่ร้ายว่าเขาเป็นคนไม่ดี”

“ผมให้ลูกน้องไปสืบมาแล้ว อดีตคู่หมั้นที่คุณรักนักหนาน่ะแอบซุกเมียกับลูกในท้องเอาไว้”

“นี่คุณไม่มีอะไรจะใส่ความพี่พจน์แล้วใช่ไหม ถึงต้องกุเรื่องนี้ขึ้นมา”

“ผมเปล่าใส่ความ เรื่องที่ผมพูดมันคือเรื่องจริง” เขามองพระจันทร์ดวงเดียวกันกับเธอ ใจอยากโอบกอดร่างน้อยนี้สุดหัวใจ แต่ทำได้แค่มองเธอด้วยความห่วงใย ตลอดระยะเวลาที่อยู่บ้านหลังเดียวกัน เขาเห็นว่ากุลยานั้นเป็นคนกตัญญูแค่ไหน ทุกวันจะตื่นมาทำกับข้าวอร่อย ๆ ให้ยายของเธอกิน รวมถึงทำขนมไปส่งขายที่ร้านประจำของเธอ เธอน่ารัก เรียบร้อย อ่อนหวานและเป็นคนดี ในขณะที่ไอ้ปลัดนั่นนอกใจเธอไปมีอะไรกับผู้หญิงกลางคืนจนทำอีกฝ่ายตั้งท้อง

“ถึงคุณจะใส่ร้ายใครต่อใครให้ฉันฟัง ฉันก็ไม่มีทางรักคนอย่างคุณได้หรอก”

“จริงอะ” กุมภ์ขยับใบหน้าเข้าไปหา จ้องตาเธอนิ่ง ๆ กุลยาใจสั่นรีบหลบสายตาในทันที เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้ใจสั่นสะท้านแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ควรหวั่นไหวกับคนใจร้ายแบบกุมภ์ แต่เขาเข้ามาในชีวิตของเธอแบบไม่ทันตั้งตัว เขาเข้ามาดูแลเธอกับยายของเธอเป็นอย่างดี เขาแตกต่างจากพจน์โดยสิ้นเชิง

กุมภ์สามารถลุยงานในสวนกับยายของเธอได้ เขาทำให้ยายของเธอหัวเราะและยิ้มได้ทุกวัน เขาทำให้ยายของเธอหายเหงา เขาสามารถทำงานได้ทุกอย่างที่พจน์ทำไม่ได้ พจน์ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีไม่เคยให้ทำงานอะไร บิดามารดารักเสียยิ่งกว่าอะไร เขาจึงเป็นแค่ปลัดอำเภอที่หน้าตาดี สะอาดสะอ้านแต่ทำอะไรไม่เป็น ในขณะที่กุมภ์ทำได้ทุกอย่างแม้แต่หาปลาในคลอง ตัดหญ้าในสวน ผ่าฟืนและช่วยยายตักน้ำ ตอนนี้มีอะไรยายของเธอก็เรียกหาแต่กุมภ์ เอ่ยชมเขาให้ฟังทุกวัน ถ้าวันไหนกุมภ์ต้องกลับประจวบฯ เพราะต้องไปจัดการงานของตัวเอง หายไปครั้งละหลายๆ วันยายก็จะบ่นถึง ชะเง้อคอมองว่าเขาจะมาวันไหน

“หลบตาผมทำไม”

“ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว”

“จะรีบไปไหนล่ะ คืนนี้พระจันทร์สวยนะ ไม่มองพระจันทร์ด้วยกันก่อนเหรอ” เขาใช้แขนกั้นเอาไว้ไม่ให้เธอหนี ก่อนจะดึงมานั่งตักกอดรัดร่างหอมกรุ่นเอาไว้ด้วยความคิดถึง

“นี่คุณ! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ”

“อย่าเสียงดังไปสิ อยากให้คุณยายมาเห็นหรือไง”

“ก็ปล่อยสิ”

“ผมขอแค่กอดคุณแค่นี้เท่านั้น ไม่ทำอะไรเกินเลยแน่นอน”

เขากอดเธอเอาไว้หลวม ๆ วางคางที่ไหล่ละมุน แล้วแนบใบหน้าเข้ากับใบหน้าของเธอ กุลยาหัวใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอรู้สึกเขินอายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ผมให้เกียรติคุณและยายของคุณ ผมไม่คิดจะทำอะไรเกินเลยแน่นอน ถ้าคุณไม่ยินยอม” ประโยคของเขาทำให้กุลยาหยุดดิ้น เงยหน้ามองพระจันทร์ตามเขาไปด้วย

“บ้านของผมใกล้เสร็จแล้วนะ ต่อไปเราจะได้มองพระจันทร์ชัดกว่านี้อีก”

เขาใช้คำว่าเรา แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ปฏิเสธอะไรออกไป มองบ้านทรงสี่เหลี่ยมแปลกตาของเขาที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านของเธอนิ่ง เพราะที่ดินมันน้อยเขาเลยสร้างบ้านทรงสี่เหลี่ยมที่ด้านล่างเป็นห้องเล็ก ๆ เอาไว้เป็นห้องนั่งเล่นและรับแขกไปในตัว ชั้นสองเป็นห้องครัว ส่วนชั้นสามเป็นห้องนอน ชั้นบนสุดเป็นดาดฟ้าเอาไว้ดูดาวหรือชมจันทร์ เธอไม่ได้อยากรู้หรอกนะ แต่เขาน่ะอธิบายให้คุณยายของเธอฟังว่าสร้างบ้านแบบไหน นั่นทำให้เธอเผลอฟังเพลินตามไปด้วย

“ใครอยากรู้ อุ๊ย!” เธอพูดแบบนั้นเลยโดนหอมแก้มเสียฟอดใหญ่

“ผมอยากบอกเมียของผมไง”

“ใครเป็นเมียคุณไม่ทราบ”

“คุณไง” เขาหอมแก้มเธออีก คราวนี้กุลยายกมือขึ้นปิดแก้มตัวเองเอาไว้ ทำให้เขาหอมหลังมือของเธอแทน กุมภ์เลยขยี้ปากแรง ๆ คล้ายแกล้งเธอ