36

“อุ๊ย! คุณ” กุลยาเบี่ยงหน้าหนีเมื่อรู้ตัวว่าเขาแกล้งหอมแก้มเธอแรง ๆ

“แก้มเมียใครโคตรหอม”

“ขี้ตู่ ฉันยังไม่ได้รับคุณเป็นสามีเสียหน่อย”

“ผมหน้าด้าน รับคุณเป็นเมียแล้ว ยัดเยียดตัวเองเป็นสามีของคุณแล้วด้วย”

“หน้าด้านจริง ๆ นั่นแหละ”

“คุณง่วงหรือยัง” เขาเอ่ยถาม

“ง่วงแล้ว”

“งั้นผมอุ้มไปนอน”

“ว้าย! นี่คุณปล่อยเลยนะ” กุลยาร้องเสียงหลงเมื่อโดนเขาอุ้มไปส่งที่ห้องนอน

“อย่าโวยวายเสียงดังสิ เดี๋ยวยายของคุณตื่นขึ้นมาผมไม่รู้ด้วยนะ”

เขาวางเธอลงบนเตียงหนานุ่ม ก่อนจุมพิตหน้าผากของเธอเบา ๆ กุลยาหลับตาหนี

“ฝันดีนะ” หลังจากประโยคนั้นพอเธอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนคนเดียว กุลยายกมือขึ้นลูบหน้าผากของตัวเองเบา ๆ ความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นทำให้เธอเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว

คุณยายที่ยืนแอบมองอยู่นานแล้วยิ้มกว้าง ค่อย ๆ เดินเข้าห้องของตัวเองอย่างเงียบเชียบ

คุณยายพิตรสวดมนต์ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน ท่านขอให้หลานสาวทั้งสองคนจงปลอดภัย มีความสุข เพราะท่านเองก็คงมีอายุอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว คนเราเกิดมาต้องตายทุกคน แต่ก่อนตายการได้เห็นคนที่รักมีความสุข ก็จะได้นอนตายตาหลับ

กุลยาได้ยินเสียงหัวเราะของคุณยายดังมาจากในสวนหลังบ้านทำให้เธอต้องชะเง้อไปมองแล้วก็เห็นว่าคุณยายกำลังหัวเราะมีความสุขอยู่กับกุมภ์

กุมภ์เป็นคนจริงจังกับงาน หลายครั้งที่เธอเห็นเขาสั่งงานลูกน้องรวมถึงการรีบลงไปจัดการงานทุกอย่างด้วยตัวเอง สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าเขามีความพยายามค่อนข้างสูงเพราะต้องขับรถขึ้นลงอยุธยากับประจวบฯ อยู่บ่อยครั้ง

นายหัวหนุ่มแดนใต้ทะลึ่งพรวดขึ้นมาจากน้ำและจับปลาช่อนตัวใหญ่ขึ้นมาด้วย

“ผมจับได้แล้วครับคุณยาย”

“เก่ง ๆ วันนี้ยายจะทำห่อหมกปลาช่อนให้กิน” ด้วยว่าหลังบ้านของคุณยายนั้นเป็นแม่น้ำลำคลองที่เต็มไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ ในน้ำมีปลาในนามีข้าว อากาศก็เย็นสบาย จึงไม่ยากนักที่จะหาปลาจากในลำคลองมาประกอบอาหาร นอกจากปลาช่อนตัวใหญ่ๆ แล้วก็ยังมีกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ๆ อีกด้วย

“ได้กุ้งเยอะแยะเลย เดี๋ยวให้แม่กุลเขาย่างทำน้ำจิ้มสามรส เราอยากกินไหมพ่อกุมภ์” คุณยายสนิทกับกุมภ์ในเวลาอันรวดเร็ว แถมท่านยังเอ็นดูชายหนุ่มเหมือนลูกหลาน คุณกันยาเองก็หมั่นแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนคุณยายอยู่เสมอ แถมยังนำของฝากติดไม้ติดมือมาให้คุณยายพิตรอยู่เสมอ นั่นยิ่งทำให้สองครอบครัวสนิทสนมกันในเวลาอันรวดเร็ว

คุณยายพิตรเองก็ไม่น้อยหน้า กันยามาเยี่ยมทีไรก็จะได้รับของฝากทั้งผลหมากรากไม้ อาหารคาวหวานกลับไปรับประทานที่ประจวบคีรีขันธ์เช่นเดียวกัน

“อยากกินต้มกะทิสายบัวจังเลยครับ” กุมภ์เห็นกุลยาเดินมาหาคุณยายก็รีบตะโกนบอกคุณยาย แต่เผื่อแผ่ไปให้หลานสาวของคุณยายได้ยินด้วย

“ได้สิจ๊ะ เดี๋ยวให้แม่กุลเขาทำให้กิน รสมือของแม่กุลไม่แพ้ยายเลยนะ” คุณยายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ยินดีที่จะตอบแทนน้ำใจของกุมภ์เช่นเดียวกัน

กุลยาได้ยินเช่นนั้นก็เผลอค้อนให้กับคนที่อยู่ในน้ำ รู้ดีว่าเขาตั้งใจให้เธอได้ยิน

“แม่กุลมาพอดีเลย พ่อกุมภ์เขาจับปลาช่อนตัวใหญ่ได้ วันนี้เราทำห่อหมอปลาช่อนกินกันนะลูกนะ” คุณยายยิ้มอย่างมีความสุข สาเหตุที่ท่านนึกนิยมชมชอบกุมภ์เพราะว่าอีกฝ่ายไม่ถือตัวและทำงานบ้านงานสวนได้ทุกอย่างไม่เกี่ยงว่าเป็นงานผู้หญิง ทั้งซักผ้า ตากผ้า รีดผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน แม้แต่ทำอาหาร งานในสวนพวกตัดหญ้า ตัดกิ่งต้นไม้ ขุดหลุม พรวนดิน ดายหญ้า ทำได้หมด ขนาดว่าเขารู้จักต้นไม้เกือบทุกชนิด รวมถึงวิธีการปลูกต้นไม้พวกนั้นด้วย ในสายตาของคุณยายกุมภ์คือผู้ชายที่พึ่งพาได้ เหมาะจะเป็นคู่ชีวิตของผู้หญิงสักคน ใช่ว่าเขาจะเป็นแค่ผู้ชายทั่วไปที่ทำงานได้ทุกอย่างเหมือนคนงานในสวนในไร่ แต่เขาเป็นถึงนายหัวผู้แสนร่ำรวยแต่กลับติดดินและไม่ดูถูกคนอื่น นี่คือเสน่ห์ของกุมภ์ และคุณยายก็เห็นว่าเขาเป็นผู้ชายที่ใช้ได้คนหนึ่ง

“งั้นกุลจะไปตัดใบยอกับใบตองเตรียมเอาไว้นะคะคุณยาย” กุลยาพูดกับคุณยายด้วยรอยยิ้ม เธอเองก็เห็นว่ากุมภ์เป็นผู้ชายที่ขยันขันแข็ง หนักเอาเบาสู้ไม่เคยเกี่ยงงาน ตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่บ้านสวน เธอกับคุณยายก็สะดวกสบายมากขึ้น เพราะเขาคอยช่วยเหลือทุกอย่าง ทั้งเรื่องการเอาขนมไปส่งขาย ไปช่วยถือของให้เวลาเธอไปจ่ายตลาด แรก ๆ เธอเคยแกล้งให้เขาถือของเยอะ ๆ หลัง ๆ เธอเลิกแกล้งเขาเพราะเขามีน้ำใจกับเธอจริงๆ

“ไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวยายจะให้สายบัวตำเครื่องแกงไว้รอ”

“ค่ะคุณยาย” กุลยาผละจากคุณยาย แต่อดที่จะเหลือบไปมองคนที่เดินขึ้นมาจากน้ำเสียไม่ได้ เขายิ้มให้เธอ ทำให้กุลยาหัวใจเต้นแรง เธอรีบเบือนหน้าหนี เดินไปเก็บใบยอกับตัดใบตองในทันที

“คนบ้า ทำไมชอบมาทำให้หวั่นไหวด้วยนะ”

“หวั่นไหวจริง ๆ น่ะเหรอ”

กุมภ์อมยิ้มขยับใบหน้าเข้าไปกระซิบอยู่ตรงริมหู

“อุ๊ย! คุณนี่จู่ ๆ ก็โผล่มา”

“ให้ผมช่วยนะ”

“คุณเป็นเจ้าของเกาะจริงหรือเปล่า หรือเป็นแค่คนงาน”

“ทำไมครับ”

“ก็ทำเป็นเสียทุกอย่าง”

“ผมชอบลุยงานกับคนงาน ผมชอบปลูกต้นไม้เหมือนคุณยาย และผมก็ชอบธรรมชาติมาก ๆ ด้วย” กุลยาเห็นว่าจริงตามที่เขาพูด เพราะว่าเกาะ       แสนรักนั้นเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแนวอนุรักษ์ธรรมชาติ ที่นั่นยังมีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์เพราะกุมภ์มีแต่สร้าง เขาไม่ทำลายอะไรที่นั่นเลย

“วันนี้ผมได้กินห่อหมกฝีมือคุณอีกแล้ว” เขาเดินมาช่วยเก็บใบยออยู่  ใกล้ ๆ

“ช่วยกันทำต่างหากล่ะคะ คุณยายด้วยป้าสายบัวด้วย ฉันไม่ได้ทำคนเดียวเสียหน่อย”

“ยังไงก็ฝีมือคุณด้วย ผมชอบกินอาหารฝีมือของคุณนะ”

“ฉันจะตัดใบตองแล้วนะ” กุลยาหลบสายตาของกุมภ์ด้วยความเขินอาย

“ผมช่วย”

“อุ๊ย!” มือนุ่มของเธอสัมผัสกับมือของเขา เธอดึงมือหนี ก่อนจะเดินหนีเข้าบ้านเสียเลย

“อ้าว... คุณ ไม่เอาใบตองแล้วเหรอ”

“คุณก็เอาตามมาสิ” กุลยาเผลอยิ้มแต่ไม่ให้เขาเห็น กุมภ์รีบตัดใบตองเดินตามหญิงสาวเข้าไปในบ้าน

เขาเข้าไปนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ในห้องครัวของคุณยายพิตร ซึ่งป้าสายบัวตำเครื่องแกงสำหรับทำห่อหมกเอาไว้ให้แล้ว หน้าที่ที่เหลือจึงเป็นหน้าที่ของกุลยาที่จะกวนห่อหมกแล้วจัดการห่อ ในขณะที่คุณยายขอตัวไปพักผ่อนเพราะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน

เครื่องแกงห่อหมกเป็นเครื่องแกงเผ็ด มีส่วนผสมคือ พริกแห้ง เกลือ ข่า ตะไคร้ซอย กระชาย หอมแดง กระเทียม ผิวมะกรูด และกะปิ นำทุกอย่างมาโขลกเข้าด้วยกันให้ละเอียด

“ผมช่วยห่อนะ” เขานั่งมองเธอกวนห่อหมกแล้วอมยิ้มในขณะที่กุลยาเอาแต่หลบสายตาคมกล้าของเขา

วิธีการทำห่อหมกนั้นไม่ยาก ต้มน้ำเปล่าให้เดือด ใส่ใบยอลงไปแล้วรีบตักขึ้นมาใส่ในน้ำเย็นด้วยความเร็ว จากนั้นหยิบใบยอขึ้นมาบีบน้ำออก ใส่ลงในภาชนะ เตรียมเอาไว้สำหรับรองตรงก้นเวลาห่อ

หลังจากนั้นก็ใส่น้ำพริกแกงเผ็ดลงไปในกะละมังเพื่อผสมกับไข่ไก่ที่ตีจนแตกเรียบร้อยแล้ว ตามด้วยน้ำตาลทราย และน้ำปลาคนให้เข้ากันจนเป็นเนื้อเดียว แล้วก็แบ่งกะทิใส่ลงไปผสมให้เข้าด้วยกันกับตัวพริกแกงและไข่ที่ตีให้เข้ากันก่อนหน้า แล้วจึงตามด้วยเนื้อปลาช่อนที่สับละเอียด แล้วนวดให้เข้ากันก่อนจะค่อย ๆ ใส่กะทิลงไปเพิ่มจนส่วนผสมข้นและเหนียว

เมื่อได้ส่วนผสมเรียบร้อยแล้ว ก่อนห่อก็ใส่ใบยอที่ลวกเอาไว้ลงไป ตามด้วยใบโหระพา หยอดเนื้อห่อหมกลงไปหนึ่งช้อนโต๊ะ เมื่อห่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็นำห่อหมกใส่ที่นึ่ง เอาไปนึ่งบนน้ำเดือดพล่าน ใช้ไฟกลางสูงประมาณยี่สิบนาที