42

“ธิดาพยายามช่วยเต็มที่แล้วนะคะ ไม่เอ่ยถึงพี่กุลและไม่อยากให้พี่กุลมีชื่อเสียง แต่อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดค่ะ” กุลธิดาพิงร่างไปกับพนักโซฟาราคาแพง มองพี่สาวคนเดียวด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอไม่ได้เกลียดพี่สาวของตัวเองแต่ก็ไม่ได้รักอะไรมากมายเพราะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ค่อยผูกพันกันเหมือนพี่น้องคนอื่น

กุลยาสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายเหงื่อโซมไปทั่วกาย เธอฝันว่ามารดามาหา ก่อนที่ร่างของมารดาจะกลายเป็นร่างของน้องสาวที่โชกไปด้วยเลือดและกำลังร้องไห้ แล้วเสียงของมารดาก็บอกว่าช่วยกุลธิดาด้วย

กุลยาลุกจากเตียง ขยับไปยังกรอบรูปของเธอกับกุลธิดาที่ถ่ายด้วยกันตอนเด็ก ๆ รูปถ่ายตอนโตไม่มี วันนั้นจำได้ว่ากุลธิดาแอบหนีมาหามารดาแต่โดนบิดามาจับกลับไป กุลธิดาร้องไห้ไม่ยอมกลับจึงโดนบิดาตี มารดาไม่อยากให้ลูกสาวคนเล็กโดนตีจึงไม่ยื้อเอาไว้ สายตาของกุลธิดาในวันนั้นเธอยังจำได้ดีมันเต็มไปด้วยความตัดพ้อน้อยใจและหลังจากวันนั้นกุลธิดาก็ไม่เคยหนีมาหามารดาอีกเลย

เพล้ง!!!

“ว้าย” กุลยาวางกรอบรูปไว้ทีเดิมแต่มันเกิดตกพื้นแบบไม่ได้ตั้งใจ ทำให้กรอบรูปแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

“อุ๊ย!” หญิงสาวก้มลงหยิบกรอบรูปแต่ถูกเศษแก้วบาด เธอมองกรอบรูปที่แตกเกลื่อนกระจัดกระจายเต็มพื้นแล้วใจคอไม่ดีเอาเสียเลย หญิงสาวรีบเก็บกวาดเศษแก้วก่อนจะออกมาทำแผล

“นั่นใคร” เสียงคุ้นเคยทำให้กุลยาสะดุ้ง

“คุณนั่นเองตกใจหมดเลย” กุลยาเงยหน้ามองกุมภ์ที่เดินมาหา

“เป็นอะไร”

“เศษแก้วบาดน่ะ”

“แผลเยอะไหม” กุมภ์ดึงมือของหญิงสาวไปดู

“อุ๊ย! ไม่เยอะค่ะ”

“ผมทำแผลให้”

“ไม่ต้องค่ะ”

“อย่าดื้อสิ ไม่งั้นผมตีก้นคุณนะ”

“เอ๊ะ! คุณนี่”

“ผมทำแผลให้” เขาทำเสียงดุ ดึงมือเข้าไปหาก่อนจะเริ่มทำแผลให้

กุลยามองเขานิ่ง เวลาที่กุมภ์ไม่พูดจากวน ๆ หรือหาเรื่องเธอ เขาก็น่ารักดีเหมือนกัน

“เสร็จแล้ว” เขาเอ่ยบอก กุลยาได้สติก็รีบเสมองไปทางอื่น

“ขอบคุณมากค่ะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาคุณดูไม่ดีเลย”

“เปล่าค่ะ ฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณหน่อย”

“ถามว่า”

“คุณเลิกแค้นน้องสาวฉันหรือยังคะ” กุลยาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ผมแพ้ความดีของคุณ”

“ความดีของฉันยังไงเหรอคะ”

“ผมคิดว่าความรักเป็นสิ่งสวยงาม ถ้าเพื่อนของผมเข้มแข็งเขาคงจะไม่คิดสั้นฆ่าตัวตายเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่งบอกเลิก”

นุชรีพูดถูก คนเราอ่อนไหวได้ เสียใจได้ แต่ก็ต้องกลับมายืนหยัดเข้มแข็ง ไม่เช่นนั้นคนอกหักบนโลกนี้ก็คงฆ่าตัวตายกันหมดโลก

“ขอบคุณนะคะที่คุณให้อภัยน้องสาวของฉัน”

“ผมอยากขอโทษคุณจากความรู้สึกของหัวใจ คุณพอจะให้อภัยผมบ้างจะได้ไหม”

“ฉันให้อภัยคุณไปหมดแล้วเหมือนกันค่ะ คุณดีกับคุณยายมาก ตอนนี้คุณยายเองก็ดูมีความสุขมาก” กุมภ์นั้นเป็นทั้งลูกมือทำอาหารให้ยายของเธอ เป็นทั้งคนสวน คนขับรถ ยังไปช่วยเธอซื้อของ ถือของ และส่งขนม เขามีน้ำใจจริง ๆ แบบไม่ได้เสแสร้ง

ในตอนนั้นเธอคิดว่าเขากำลังโกรธแค้นเลยตัดสินใจทำอะไรไม่ดีลงไป ซึ่งในตอนนี้เธอก็พร้อมให้อภัยเขาได้เหมือนกับที่เขาเองก็ให้อภัยน้องสาวของเธอเช่นเดียวกัน

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยกับเขาด้วยท่าทีเขินอายเมื่อได้สบตานัยน์ตาหวานคู่นั้น

“ฝันดีนะครับ ผมจะกลับไปนอนละ” เขาบอกเธอ

“ค่ะ” พอเธอรับคำเขาก็ลูบท้ายทอยไปมา ปากหนักอยากขอนอนด้วยแต่กลัวจะโดนดึงหูขาด เลยต้องยอมเดินจากไปอย่างแสนเสียดาย

“โอ๊ย!” กุมภ์ร้องเสียงหลงเมื่อเขาเอาแต่มองคนที่เดินมาส่ง เลยชนเข้ากับเสาบ้าน กุลธิดาหลุดขำออกมา ในขณะที่กุมภ์อายจนหน้าแดง

“สมน้ำหน้า อยากเดินไม่ดูทางเอง” เธอว่าให้ก่อนจะรีบงับประตูปิด กุมภ์ทำท่าจะอ้อนเธอ แต่ก็ต้องคอตกเพราะเธอปิดประตูห้องเสียแล้ว เขาหมุนกายทำท่าจะเดินกลับห้อง กุมหน้าผากเอาไว้ด้วยความเจ็บและคิดว่ามันคงจะบวมน่าดู

“ให้ฉันใส่ยาให้คุณไหม” ประตูห้องของเธอถูกเปิดออกอีกครั้งตามด้วยประโยคที่ทำให้กุมภ์ยิ้มกว้างในทันที

“จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งเลยครับ” กุลยาเดินไปหาเขาก่อนจะดึงแขนเขาพาไปยังเก้าอี้หวายเพื่อทายาให้อย่างเบามือ คุณยายพิตรที่แอบมองอยู่อีกด้านถึงกับอมยิ้มในทันที

“ฉันขอตัวก่อนนะคะ คุณก็เดินดี ๆ ล่ะ” กุลยาทายาให้เขาเสร็จก็รีบเอ่ยขอตัว การอยู่ใกล้กุมภ์ในเวลานี้ทำให้จิตใจของเธอหวั่นไหวเหลือเกิน ดีไม่ดีเธอจะกลายเป็นคนสมยอมเขาอีก

“ขอบคุณนะครับ” เขาเดินมาส่งเธอที่หน้าห้องอีกครั้ง แต่ก่อนที่เธอจะปิดประตูห้อง เขาก็รีบเรียกเอาไว้เสียก่อน

“พรุ่งนี้ผมจะรีบตื่นมาช่วยคุณอบขนมนะ” เธอมีออร์เดอร์เข้ามาเยอะแต่ก็ทยอยทำส่งให้ลูกค้า

ทางร้านดัง ๆ หรือโรงแรมๆ ไม่ได้เร่งรัด เธอเลยตื่นมาอบขนมตอนตีสี่ทุกวันและนำออกไปส่งให้ลูกค้าตามออร์เดอร์ โดยเขาเป็นคนคอยขับรถให้ ตอนนี้กุลยากำลังหาทำเลดี ๆ เพื่อเปิดร้านขนมอยู่ และเขาเองก็กำลังช่วยเธอหาแบบเงียบ ๆ โดยไม่ให้เธอรู้ตัว คิดว่าอีกไม่กี่วันเธอน่าจะมีร้านขนมเป็นของตัวเอง คราวนี้จะได้เริ่มจ้างพนักงานประจำมาช่วยทำขนมและอบขนมด้วย ซึ่งเขาก็พอมีลูกหลานคนงานที่เพิ่งเรียนจบและยังไม่มีงานทำอยู่หลายคน ซึ่งเป็นขยันและหนักเอาเบาสู้อยู่ คิดว่าจะให้มาสมัครงานกับกุลยา จะได้ช่วยเธอทำขนมได้เยอะขึ้น

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณตื่นมาช่วยฉันทุกวันอยู่แล้ว ฉันเกรงใจน่ะค่ะ ไหนกลางวันยังต้องขับรถตระเวนพาฉันส่งขนมอีก” เธอขายขนมทั้งทางเพจเฟซบุ๊กและส่งร้านดัง ๆ ตามโรงแรม ทุกวันจึงต้องแพ็กขนมส่งขายทางไปรษณีย์ด้วย ดังนั้นคนที่ช่วยเธออย่างแข็งขันนั้นคงไม่พ้นกุมภ์ เขาแพ็กของเก่ง แข็งแรงและทำงานไว ช่วยเธอทำงานได้เยอะมาก ค่าแรงเขาไม่เอา ขอแค่อาหารอร่อย ๆ เท่านั้น

“ผมจะตื่นมาช่วย” เขาพูดอีกก่อนจะเดินจากไป กุลยาปิดประตูห้องนอนก่อนจะอมยิ้ม เธอเดินไปทิ้งตัวลงนอนและหลับไปด้วยรอยยิ้ม

กุลยาตื่นนอนในตอนหัวรุ่งโดยไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกเพราะเธอตื่นเวลานี้เป็นปกติอยู่แล้ว ใจไม่ได้อยากให้กุมภ์ตื่นมาช่วยเพราะเกรงใจ แต่อีกใจก็แอบรอจนต้องชะเง้อคอมอง ปรากฏว่าไม่เห็นแม้แต่เงา

“ไหนบอกว่าจะตื่นมาช่วยกันไงล่ะ คนผิดคำพูด” กุลยาไม่ได้ตั้งใจจะบ่น แต่พอไร้เงาของคนที่จะตื่นมาช่วยเธออบขนมเหมือนเช่นทุกวัน ก็อดที่จะหลุดปากบ่นออกมาเสียไม่ได้

“ใครผิดคำพูดกันเหรอครับ”

“อุ๊ย!” กุลยาอุทานเมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของกุมภ์แนบชิดมาติดกับแก้มสาวแล้วหอมแก้มเธอเบา ๆ

“น่ากินจังเลยครับ”

“ตกใจหมดเลย”

“มาครับ เดี๋ยวผมปลอบใจให้ ขวัญเอ๊ยขวัญมา”

เขาดึงเธอมากอดก่อนจะจุ๊บหน้าผากเธอซ้ำ ๆ

“พอแล้วค่ะ” เธอดันใบหน้าของเขาออกห่าง

“หายตกใจหรือยังครับ ถ้ายังผมจะจุ๊บเหม่งน้อยของคุณอีก”

“พอแล้ว คุณนี่ยังไง”

“อยากกินขนมฝีมือคุณจัง”

“ก็เห็นคุณกินทุกวัน ยังไม่เบื่ออีกหรือไงคะ”

“ไม่นะอร่อยจะตายไป ปกติผมไม่ชอบกินขนมเท่าไหร่ แต่กินขนมของคุณแล้วทำให้อยากกินอีก อยากกินไปตลอดชีวิตเลย” ประโยคของเขาทำเอาเธอหน้าแดงลามไปถึงใบหู

“ไม่เห็นอยากรู้เลย” กุลยาเสไปยกถาดขนมเข้าเตาอบด้วยท่าทีเขินอาย

“พรุ่งนี้คุณไปส่งขนมที่ไหนบ้างครับ”