49

“อ้อ... คือว่าผม...”

“เออ ๆ แค่นี้แหละ เมียกูเคาะประตูรัวเลยว่ะ สงสัยจะกลัวมาก กูต้องรีบไปเปิดประตูห้องก่อน จะได้โอบกอดปลอบใจเขา พาเขาขึ้นเตียง” นายหัวหนุ่มจินตนาการไปถึงร่างหอมๆ ที่กระโดดมากอดคอเขาด้วยความฟิน

“เอ่อ... เจ้านายครับ อย่าเพิ่งวางสายครับ” อังคารเรียกเจ้านายเอาไว้แต่เหมือนเขาพูดกับลมกับแล้ง เพราะว่าเจ้านายที่รักวางสายไปแล้ว

“มาแล้วจ้ะเมียจ๋า เคาะประตูแบบนี้ระวังจะโดนทำโทษนะ เฮ้ย!” กุมภ์เปิดประตูห้องแล้วสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ เขาเห็นกุลยากำลังยืนถือตุ๊กแกตัวใหญ่อยู่หน้าประตู เธอจับมันเอาไว้ทางด้านหลังทำให้เขาเห็นตรงส่วนหน้าของมันอย่างชัดเจน

“นี่คุณ”

“คะ... ครับ” กุมภ์มองตุ๊กตาแกในมือของหญิงสาวอย่างฉงน ทำไมมันเหมือนของจริงขนาดนี้วะ หรือว่าไอ้อังคารไปซื้อมาจากร้านที่มันทำออกมาเหมือนจริง

“บ้านคุณตั้งใหญ่โต ทำไมมีตุ๊กแกตัวใหญ่เข้ามาอยู่ในบ้านได้ล่ะคะ” เธอยื่นตุ๊กแกให้เขา กุมภ์กระโดดไปด้านหลังหนึ่งก้าว

“ของจริงเหรอนี่”

“อะไรจริงคะ”

“ตุ๊กแกไง”

“ก็ของจริงสิคะ ทำไมถึงคิดว่าไม่จริงล่ะคะ คุณคิดว่าฉันเอาตุ๊กแกปลอมมาหลอกคุณหรือไง ฉันไม่คิดที่จะทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนั้นหรอกค่ะ”

“ครับ” กุมภ์กลืนน้ำลายลงคอด้วยอาการฝืดเคือง เหมือนโดนเมียด่ากลายๆ ว่าปัญญาอ่อน

“ฉันรู้ว่าคุณเป็นผู้ชายไม่กลัวตุ๊กแกหรอก ถ้าฉันจะเอาอะไรมาหลอกมาแกล้งคุณก็ต้องสืบให้รู้ก่อนว่าคุณกลัวอะไร”

“คุณเอ่อ... จับมันด้วยตัวเองเลยเหรอ” กุมภ์ถามตาปริบๆ

“ก็ใช่น่ะสิคะ แต่ตุ๊กแกบ้านคุณนี่ตัวโคตรใหญ่” กุลยายื่นตุ๊กแกมาตรงหน้าชายหนุ่มอีกรอบ

“ตะ... ตะ... ตะ... ตะ... ตะ... ตุ๊กแก!” เสียงร้องอันชวนสยดสยองของมันช่วยยืนยันว่าตรงหน้าของเขาคือตุ๊กแกจริง

“ขะ... ของจริงเหรอครับ” กุมภ์เอ่ยถามก่อนจะเป็นลมล้มตึงหงายหลังลงไปในทันทีที่ตุ๊กตาหลุดจากมือของกุลยามากระโดดเกาะหน้าของเขา

“เกิดอะไรขึ้นจ๊ะหนูกุล แม่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายน่ะจ้ะ”

“ตุ๊กแกอยู่ในห้องหนูน่ะค่ะ ก็เลยเอามาให้คุณกุมภ์เอาไปทิ้งให้หน่อย”

“ตายแล้ว อกอีแป้นจะแตก” คุณกันยาตาเหลือกหันไปเห็นลูกชายนอนชักหมดสติอยู่บนพื้นห้อง

“ทำไมเหรอคะคุณแม่”

“กุมภ์เขากลัวตุ๊กแกน่ะลูก ช็อกตายไปแล้วกระมัง” คุณกันยารีบเรียกให้คนใช้ในบ้านมาช่วยกันหามกุมภ์ขึ้นเตียงเพื่อจะได้ปฐมพยาบาล กุลยาเองก็คอยช่วยอยู่ใกล้ๆ เพราะไม่รู้มาก่อนว่าเขากลัวตุ๊กแก

กุมภ์ฟื้นคืนสติขึ้นมาก็โวยวายเสียงดัง จนกันยาต้องปลอบโยน ลูกชายจึงสงบลง

“ไม่มีอะไรแล้วนะลูก นอนพักให้หายช็อกก่อนนะ ตุ๊กแกไปแล้วลูก ตุ๊กแกไปแล้ว” กันยาลูบศีรษะของบุตรชายเบา ๆ ในขณะที่กุลยาแอบขำปนเอ็นดูเขาไม่น้อย กุมภ์เห็นหญิงสาวขำเขาก็รู้สึกหน้าแตกยับเยิน ทั้งกลัวทั้งอาย จะเอาตุ๊กแกมาหลอกเธอ แต่ดันกลัวเสียเอง

“ฮ่า ๆ ๆ” นุชรีที่นอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงหัวเราะร่วนเมื่อรับรู้เรื่องราวทั้งหมดของพี่ชาย

“ทำไมคุณนุชต้องหัวเราะเยาะคุณกุมภ์ด้วย”

กุมภ์มาเยี่ยมน้องสาวกับเพื่อนรักก็เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง ในขณะที่ตอนนี้เขากำลังนั่งรออังคารมาที่โรงพยาบาลเพื่อจัดการมันให้สาสมที่มันบังอาจเอาตุ๊กแกจริง ๆ มาใช้ในแผนการ

“ก็จะไม่ให้ขำได้ไงล่ะคะ จะเอาตุ๊กแกไปหลอกเขา แต่ดันกลัวเสียเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” นุชรียังหัวเราะอย่างสะใจ

“คุณกุมภ์สั่งให้มันเอาของปลอมมาหลอก มันเสือกเอาของจริงมาหลอก น่าตบกะโหลกไหมล่ะ”

“คิดยังไงให้ไอ้อังคารเอาตุ๊กแกไปหลอกคุณกุล ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็กลัวตุ๊กแก จริงปลอมตัวเองก็ไม่กล้าจับอยู่ดี”

“ก็คิดว่าผู้หญิงต้องกลัวตุ๊กแกไง”

“คุณนุชยังไม่กลัวเลย”

“คุณนุชเป็นข้อยกเว้น แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ต้องกลัวตุ๊กแกไง”

“ผิดละ ทฤษฎีของคุณกุมภ์โคตรผิด ผู้หญิงไม่ได้กลัวตุ๊กแกทุกคนเสียหน่อย ตัวเองนั่นแหละเป็นผู้ชายกลัวตุ๊กแก”

“ไม่ต้องตอกย้ำความผิดพลาดของคุณกุมภ์มากก็ได้นะ”

“นี่ถ้าคุณกุลรู้เข้าจะเป็นยังไงน้า” นุชรีหัวเราะคิกคัก

“คุณนุชไม่ควรเอาความหน้าแตกของคุณกุมภ์ไปบอกใครเด็ดขาด” กุมภ์ทำหน้าตูมใส่น้องสาว

“อ้อ... เหรอคะ” นุชรียังหัวเราะไม่หยุด ในขณะที่ชัยชนะนั่งทำตาปริบ ๆ อยู่ที่เตียงข้าง ๆ เขาคันปากยิบ ๆ แต่ก็พูดไม่ได้ อีกใจก็แอบสะใจเล็ก ๆ ก่อนที่เสียงเปิดประตูห้องจะเปิดเข้ามา อังคารเดินเข้ามาแบบกล้า ๆ กลัว ๆ ในขณะที่กุมภ์รีบเดินเข้าไปตบกะโหลกลูกน้องในทันที

“โอ๊ย! นายหัว ผมเจ็บนะครับ”

“ไอ้อังคารไอ้ชั่ว มึงเอาตุ๊กแกจริงมาทำไม”

“ก็นายหัวสั่ง”

“กูสั่งให้มึงเอาของปลอมมาหลอกเขา เขาจะได้กลัววิ่งเข้ามากอดให้กูปลอบ แล้วกูก็จะหยิบไอ้ตุ๊กแกปลอมทิ้งลงหน้าต่างไปเสีย เขาจะได้รู้สึกว่ากูพึ่งพิงได้ในทุกสถานการณ์”

“คือมันไม่ทันน่ะครับ ตอนที่เจ้านายสั่งผมก็ไปหาให้แต่มันหาไม่ได้      จริง ๆ” อังคารตอบเสียยอ่อย

“แล้วมึงไปจับของจริงมานี่นะ!!! ไอ้เวรตะไล”

“ผมหันไปเห็นมันเกาะอยู่ตรงกิ่งไม้พอดี ผมก็เลยจับมาเลยครับ ไม่ต้องซื้อด้วย ประหยัดไปหลายตังค์เลยนะครับ” อังคารเล่าแล้วขยับตัวหนีเล็กน้อย กลัวโดนฟาดกบาลเข้าให้อีก

“ไม่ต้องซื้อเหรอไอ้อังคาร!” กุมภ์ชี้หน้าลูกน้องมือสั่นระริก อังคารส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือคนป่วยบนเตียง นุชรีเลยรีบไกล่เกลี่ยสถานการณ์

“เอาน่าคุณกุมภ์ คุณกุมภ์ผิดเองนะ อย่าไปโทษอังคารมันเลย”

“คุณกุมภ์ผิดยังไง”

“ก็ผิดที่ให้อังคารเอาตุ๊กแกไปหลอกคุณกุลยังไงล่ะ มีอะไรตั้งเยอะแยะไม่เอาไปหลอก เอาตุ๊กแกไปหลอก คุณกุลเติบโตมาในสวน เผลอ ๆ จับตุ๊กเล่นตั้งแต่เด็ก”

กุมภ์ได้ฟังแบบนั้นก็ทำตาปริบ ๆ แต่เขาก็ยังฮึดฮัดขัดใจอยู่ไม่น้อย ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองผิดนักหรอก

“แล้วคุณนุชกับไอ้นะเมื่อไหร่จะออกจากโรงพยาบาล” กุมภ์ถามไถ่อาการญาติผู้น้องด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“พวกเราไม่ได้เป็นอะไรมาก ช่วงเวลานี้คุณกุมภ์ก็พาคุณกุลไปเที่ยวแล้วก็ขอแต่งงานให้สำเร็จไปเลย คุณนุชเอาใจช่วยคุณกุมภ์เสมอนะคะ” นุชรียิ้มแฉ่งให้พี่ชาย

“คุณนุชช่างเป็นคนน่ารักจริง ๆ ขอบใจคุณนุชมากนะครับ” กุมภ์บีบมือญาติผู้น้องขณะกล่าวขอบคุณ ชัยชนะมองสองพี่น้องตาปริบ ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงคุณกุมภ์ก็เป็นพี่ชายของคุณนุช คุณนุชไม่ช่วยเหลือคุณกุมภ์แล้วคุณนุชจะช่วยเหลือใครล่ะคะ” นุชรีบีบมือพี่ชายกลับไปพร้อมด้วยรอยยิ้มหวานหยด

“งั้นคุณกุมภ์ไปก่อนนะ ไว้จะมาเยี่ยมใหม่ ตอนนี้นายแม่เห่อว่าที่ลูกสะใภ้ไม่ยอมให้ห่างไปไหนเลย บอกว่าจะให้คุณกุมภ์พาไปเที่ยว กลับพาไปเที่ยวเสียเอง”

“อย่างนั้นละค่ะ คนไม่เคยมีลูกสะใภ้” นุชรียิ้มให้พี่ชาย กุมภ์ตบหลังมือน้องสาวเบา ๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักฟื้น

อังคารที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่อีกด้านถึงกับถอนใจเฮือกใหญ่เมื่อเจ้านายออกไปแล้ว

“ถ้าเจ้านายรู้ว่าผมร่วมมือกับคุณนุชผมโดนหนักแน่ ๆ เลยครับ”

“นายไม่พูดแล้วคุณกุมภ์จะรู้ได้ยังไง ก็แค่เอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ โทษฐานที่ทำให้คุณนุชมีปัญหากับพี่นะก็เท่านั้นเอง นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น” นุชรีหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข

“พี่ชักเริ่มกลัวแล้วสิครับ” ชัยชนะพูดอย่างหลอน ๆ

“กลัวอะไรคะ”

“ถ้าพี่เกิดทำอะไรผิดพลาดขึ้นมาสักอย่าง พี่อาจจะไม่รอดจากเงื้อมมือของนุชใช่ไหมครับ”

“ไม่หรอกค่ะ นุชไม่ทำอะไรพี่นะหรอก นอกจากพี่นะจะทำอะไรที่ดูแล้วว่าผิดร้ายแรง”