LOGIN“ถ้าพี่เกิดทำอะไรที่ผิดร้ายแรงขึ้นมานุชจะทำโทษพี่ยังไงเหรอครับ”
ชัยชนะเอ่ยถามพลางกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นปนสยดสยองอยู่ไม่น้อย
“นุชน่ะรักพี่นะมาก ๆ เลยนะคะ นุชไม่ทำอะไรรุนแรงในขณะที่พี่นะยังมีสติอยู่หรอกค่ะ”
“เอ่อ... พี่ฟังดูแล้วทะแม่ง ๆ ยังไงก็ไม่รู้ครับ”
“ผมก็งงครับ” อังคารที่ยืนฟังอยู่อีกด้านทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจเจ้านายสาวเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าพี่นะเผลอนอกกายนอกใจหรือทำอะไรผิดกับนุชแบบตั้งใจ เช่นทำร้ายร่างกายหรือจิตใจให้นุชต้องเสียใจ นุชก็จะไม่ทำให้พี่นะเจ็บตัวค่ะ แค่จะวางยานอนหลับพี่นะ แล้วพอพี่นะหลับสนิท นุชทำอะไรลงไป พี่นะก็จะไม่เจ็บไม่ปวดใช่ไหมคะ ตอนนั้นละค่ะ นุชก็จะตัดน้องชายของพี่นะ เอาไปผูกกับลูกโป่งให้มันลอยออกไปนอกโลกค่ะ”
“แค่ก ๆ ๆ” อังคารถึงกับสำลักน้ำพุ่งออกจากปาก มองเจ้านายสาวตาปริบ ๆ
“ทำไมนุชต้องโหดกับพี่ด้วย”
“ใช่ครับ คุณนุชโหดไปหรือเปล่าครับ” อังคารเอ่ยถามด้วยความรู้สึกเสียวไส้แทนผู้กองหนุ่มเสียเหลือเกิน เผลอยกมือกุมเป้ากางเกงของตัวเองด้วยความเสียวไส้
“นุชล้อเล่นค่ะ ดูทำหน้ากันสิคะ พี่นะเป็นคนดีไม่ทำอะไรให้นุชต้องเสียใจหรอกใช่ไหมคะ” เธอยิ้มอำมหิตส่งให้คนรัก
“ครับ พี่รักนุชมาก ๆ นะครับ จะไม่ทำอะไรให้นุชเสียใจเด็ดขาด พี่มั่นใจครับ ถ้าเราไม่เข้าใจผิดกันก็คงได้แต่งงานกันแล้ว จริงไหมอังคาร” ชัยชนะรีบพูดเอาใจว่าที่เมียในอนาคต พลางหันไปถามลูกน้องคู่บุญของเพื่อนรัก
“คะ... ครับ ผู้กองว่ายังไง ผมก็ว่าอย่างนั้นละครับ” อังคารสะดุ้งรีบเออออห่อหมก
“นั่นไงคะ พี่นะเป็นคนดี นุชรู้ดีว่าพี่นะไม่ทำให้นุชต้องเสียใจอย่างแน่นอน” นุชรียิ้มหวานให้แฟนหนุ่ม ในขณะที่ชัยชนะหายใจไม่ทั่วท้อง
“พี่ชักเริ่มสงสารไอ้กุมภ์มันแล้วสิ”
“งั้นเราเลิกแกล้งคุณกุมภ์กันดีไหมคะ”
“แต่สั่งสอนมันสักนิดก็ดีนะครับ”
“อ้าว... คิก ๆ” นุชรีถึงกับครางกับประโยคของแฟนหนุ่ม
“แต่ก็ไม่ต้องแกล้งหนัก ๆ เกินไปนะครับ อย่างน้อยมันก็เคยมีบุญคุณช่วยเหลือชีวิตพี่เอาไว้” เขาจำได้ว่ากุมภ์เคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้จากการโดนลอบยิง บุญคุณต้องทดแทน แค้นก็ต้องชำระ
“งั้นจากที่นุชคิดแผนเอาไว้เต็มหัว ลดเหลือแผนเดียวก็พอ ดีไหมคะ”
“แผนว่ายังไงเหรอครับ” เอากันตรง ๆ เขาก็ไม่เคยรู้แผนอะไรของ แฟนสาวเลย นุชรีเฉลียวฉลาดแถมยังขี้แกล้ง คราวนี้กุมภ์คงต้องโดนแกล้งจน อ่วมก่อนแน่ ๆ ถึงจะได้แต่งงานมีเมียกับคนอื่นเขา
“พี่นะต้องลงจากเตียงเดินมาใกล้ ๆ นุชค่ะ นุชจะกระซิบแผนการให้ฟัง”
“ครับ” ชัยชนะทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะแนบหูไปที่ปากน้อยๆ ของแฟนสาว พยักหน้าเบา ๆ ว่าเห็นด้วย
“ทำขนาดนี้เลยเหรอครับ”
“เฮ้ย!” ชัยชนะกับนุชรีถึงกับสะดุ้งอุทานออกมาพร้อมกันเมื่อได้ยินเสียงของอังคารเอ่ยถาม ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแนบหูเข้ามาฟังแผนการด้วยตอนไหน
“มาตอนไหนนี่ ใครเรียก”
“ผมนึกว่าเรียกผมด้วย ไม่ได้เรียกผมหรอกหรือครับ” อังคารลูบท้ายทอยไปมา กระโดดหนีไปสองก้าว
“ถือว่านายรู้แผนการของพวกเราแล้ว ถ้าเกิดว่าแผนการรั่วไหลรู้ไปถึงหูคุณกุมภ์...” นุชรีพูดแค่นั้นก่อนจะทำท่าเชือดคอให้อังคารดู อังคารถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น
“ครับ ผมจะรูดซิปปากให้สนิทเลยครับ” อังคารทำท่ารูดซิปปากก่อนจะยิ้มแฉ่ง
“ดีมาก นายไปทำตามแผนได้แล้ว”
“ผมต้องทำอะไรเหรอครับ” อังคารเอ่ยถามด้วยใบหน้าเหลอหลา
“ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วยื่นหูมาสิ” นุชรีกระซิบกระซาบแผนการ อังคารก็พยักหน้าพลางเอ่ยถาม
“แค่นี้เองเหรอครับ”
“ใช่ เอาหน้าโหด ๆ เหี้ยม ๆ หน่อยนะ จะได้แกล้งคุณกุมภ์ได้สะใจหน่อย คิก ๆ” นุชรีพูดไปขำไป นึกหน้าของพี่ชายตอนโดนแกล้งแล้วจะถ่ายคลิปวิดีโอเอาไว้ล้อตอนลูกบวช
“ผู้กองครับ” อังคารขยับไปกระซิบที่ริมหูของชัยชนะ
“ว่าไงอังคาร”
“เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะครับ เดี๋ยวผมหายานอนหลับให้ วางยาคุณนุชเสร็จผมจะช่วยขับรถพาผู้กองหนีออกจากโรงพยาบาลเองครับ” อังคารกระซิบกระซาบอย่างมีแผนการ
“โอ๊ย! ผู้กองตบกะโหลกผมทำไมครับ”
“หาเรื่องให้ฉันโดนตัดน้องชายไหมล่ะ โน่นดูโน่นสิ”
ชัยชนะชี้ไปยังแฟนสาวที่กำลังส่งสายตาพิฆาตมาหา
“เอ่อ... ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมว่าผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ” อังคารหันไปสบตากับเจ้านายสาวก่อนจะสะดุ้งสุดตัว คิดว่าเขาควรจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้
ชัยชนะเดินเข่าอ่อนไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง ในขณะที่นุชรีหัวเราะอย่างชั่วร้าย
ผู้กองหนุ่มบอกตัวเองว่าต่อจากนี้ไปเขาจะไม่ทำให้เมียของเขาแค้นใครเด็ดขาด โดยเฉพาะตัวเขาเองนี่แหละ!!!
กุลยาเข้ากับมารดาและญาติ ๆ ของกุมภ์ได้เป็นอย่างดี ทั้งยังได้รับการต้อนรับจากทุกคนเป็นอย่างดี
เธอแสดงฝีมือทำอาหารอร่อย ๆ ให้ทุกคนรับประทานจนได้รับคำชมไม่ขาดปาก
“แฟนเจ้ากุมภ์นี่ทำอาหารอร่อยจริงๆ จะมีข่าวดีเมื่อไหร่ล่ะนี่” ญาติ ๆ ของกุมภ์เอ่ยถาม ด้วยว่าเป็นครอบครัวใหญ่ มีการรวมญาติกันอยู่บ่อยครั้ง
“แล้วแต่ความสามารถของเจ้ากุมภ์มันค่ะพี่” กันยาตอบญาติผู้พี่แล้ว อมยิ้ม กุลยานั้นได้แต่นั่งเงียบ รู้สึกเหมือนตกกระไดพลอยโจน กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกคนคิดว่าเธอเป็นคนรักของกุมภ์และกำลังจะแต่งงานกัน
“คุณ” กุมภ์กระซิบเรียกหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
“อะไรคะ”
“ญาติผมถามใหญ่เลยว่าเมื่อไหร่เราจะแต่งงานกัน คุณตอบตกลงปลงใจกับผมตอนนี้เลยได้ไหม ผมจะได้ตอบญาติของผมให้หายข้องใจสักที” กุมภ์ได้ทีรีบเอ่ยขอในทันที
“เรื่องสิ คุณจะมามัดมืดชกกันได้ยังไง”
“ผมเปล่ามัดมือชกนะ แต่ผมจริงจัง”
“ฉันยังไม่ตกลงอะไรกับคุณหรอกค่ะ”
“ทำไมครับ”
“ฉันยังไม่เห็นความรักอะไรของคุณเลย ฉันไม่ได้ใจง่ายตกลงปลงใจกับใครง่าย ๆ หรอกนะ”
“งั้นผมต้องพิสูจน์ตัวเองอีกใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“แสดงว่าคุณให้โอกาสผมแล้วสิ”
“เอ่อ...” โดนดักคอแบบนั้นเธอก็เลยเผลอหน้าแดงให้เขาเห็น จะตอบเขาไปว่าก็ให้โอกาสเขาตั้งแต่ที่เขาไปอยู่บ้านสวนของคุณยายก็กระไรอยู่ เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอใจง่ายน่ะสิ
น่าแปลกที่กุมภ์ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งแตกต่างจากพจน์ที่ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกเช่นนั้นมาก่อนเลย กับพจน์นั้นมันเป็นความรู้สึกของความผูกพันเสียมากกว่า
“คุณแม่กับทุกคนบอกว่ากับข้าวฝีมือคุณอร่อยมากนะ”
กุมภ์ยิ้มให้หญิงสาว
“ขอบคุณค่ะ”
“ผมอยากกินทุกวันเลยรู้ไหม”
“อยู่บ้านสวนคุณก็กินทุกวันนี่คะ”
“อยากกินตลอดชีวิตเลยครับ”
“เอ่อ... พรุ่งนี้คุณอยากกินอะไรคะ ฉันจะทำให้คุณกินแล้วกัน” เธอเอ่ยถามอย่างขัดเขินเพื่อเปลี่ยนเรื่อง กุมภ์มองแล้วถึงกับอมยิ้ม
“กินคุณ โอ๊ย!” คนลามกโดนหยิกเข้าที่สีข้างเต็ม ๆ แรง ทำให้เขาต้องร้องออกมาเสียงหลง
“เป็นอะไรเจ้ากุมภ์” กันยาเอ่ยถามลูกชายด้วยความสงสัย
“โดนมดอันธพาลกัดน่ะครับ”
“นี่คุณหาว่าฉันเป็นมดอันธพาลอย่างนั้นเหรอ” เธอตาโตใส่เขา
“เปล่าครับ”
“ตายแล้ว โดนมดกัดที่ไหนถึงร้องเสียงดังแบบนี้”
“กัดตรงไข่ครับ”
“ฮ่า ๆ ๆ” เสียงหัวเราะดังประสานกันในทันที กุลยาเองก็เผลอหัวเราะตามทุกคนไปด้วย
“คุณนี่พูดอะไรแบบนั้น” เธอต่อว่าเขาอดจะอมยิ้มเสียไม่ได้
“ผมอยากให้คุณยิ้มแล้วก็หัวเราะยังไงล่ะ”
อังคารได้แต่งงานกับมยุริญสมใจ ตอนนี้ก็มีทายาทแล้วเหมือนกัน อายุไล่เลี่ยกับลูกๆ ของเจ้านายเลยเป็นเพื่อนเล่นกันกันต์ธีร์ กายสิทธิ์ กชกร กิรณาวิ่งมากอดมารดาก่อนจะแนบหูไปกับหน้าท้องนูน ๆ เพื่อคุยกับน้อง“วันนี้น้องเงียบกริบเลยครับ” กันต์ธีร์เอ่ยขึ้น“ใช่ ๆ น้องทำอะไรอยู่น้า ท่าทางจะหลับ”“อุ๊ย!” ไม่ทันขาดคำ กุลยาก็อุทานเบา ๆ เพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าลูกภายในท้องของเธอ เคลื่อนไหวคล้ายตอบโต้กับบรรดาพี่ ๆ“น้องดิ้นด้วยครับ สงสัยจะรู้ว่าพวกเรามาทักทาย ผมอยากเห็นหน้าน้องจัง” กายสิทธิ์ลูบท้องนูน ๆ ของมารดาไปมา“หนูก็อยากเห็นหน้าน้องเหมือนกันค่ะคุณแม่” กชกรพยักหน้ายิ้มแป้น“หนูก็ด้วยค่ะ” กิรณาก็เช่นเดียวกัน ก่อนจะอ้อนให้บิดาอุ้มไปนั่งตัก“สงสัยว่าน้องก็อยากจะเห็นหน้าทุกคนแล้วเหมือนกันจ้ะ พี่กุมภ์คะ คุณแม่คะ ปะ... ปวดท้องจังเลยค่ะ”เสียงของกุลยาที่ร้องบอกทุกคนว่าเจ็บท้องทำให้กุมภ์ตื่นเต้นไม่น้อย“ไอ้อังคาร ไอ้อังคาร เอารถออกเดี๋ยวนี้เลย!”“น้องจะออกมาแล้วเหรอคะ น้องจะออกมาแล้ว”เด็ก ๆ เดินวนไปวนมามาให้วุ่นเพราะตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้าน้อง ทำเอานุชรีที่ยังไม่ถึงกำหนดคลอดถึงกับอมยิ้ม“ทุกคนตั้งส
“เล่นซะเนียนเลย พี่ตกอกตกใจหมดเลย เล่นเอามีดจี้คอขนาดนั้น พี่ทำอะไรไม่ถูกน่ะสิจ๊ะ” กุลยายอมรับว่าวันนั้นเธอตกใจจริง ๆ เลยรับปากไปเสียทุกอย่างที่น้องสาวต้องการ“ก็คุณธิดาเป็นดารานี่คะ ถ้าเล่นไม่เนียนจะเป็นดาราดังได้ยังไงกัน” ไม่ว่ายังไงนุชรีก็ยังชื่นชมในฝีมือการแสดงของกุลธิดาอยู่ดี“แล้วนั่นพี่กุมภ์กับผู้กองจะพาคุณราฟไปไหนคะ” กุลยาเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าแต่ละคนเตรียมถังเตรียมคบเพลิงมุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้าน“มีรังผึ้งรังใหญ่อยู่หลังบ้านน่ะครับ พวกเราหนุ่ม ๆ อยากจะไปจับผึ้งกันเสียหน่อย น้ำผึ้งแท้น่ะ เอามากินบำรุงสุขภาพนะ” กุมภ์หันไปตอบเมียรัก“ไปจับผึ้งกันเหรอคะ แล้วนั่นต้องเอาปี่ไปด้วยเหรอคะ” กุลธิดาถามอย่างสงสัย“ใช่ครับ พี่น่ะมือวางอันดับหนึ่งในการจับผึ้งเลยนะครับ” กุมภ์ยืดอก ตบเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเอง“คุณกุลคงยังไม่รู้ว่าพี่กุมภ์น่ะจับผึ้งเก่ง เป่าปี่ก็เก่งด้วยค่ะ ไม่ใช่เป่าปี่เรียกผีเสื้อสมุทรนะคะแต่เรียกผึ้งนี่แหละ คิก ๆ” นุชรีเล่าแล้วทำท่าขำ“ทำไมคุณนุชต้องทำท่าขำแบบนั้นด้วยล่ะคะ”“หยุดเลยคุณนุช เมื่อก่อนกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้คุณกุมภ์เก่งแล้ว” ก
“พี่กุมภ์!” กุลยาถลาไปประคองร่างสามีเอาไว้ ทำเอาทุกคนตกใจกัน ยกใหญ่ สุดท้ายก็พากันไปโรงพยาบาลแทนที่จะไปสถานีตำรวจ“พี่กุมเป็นยังไงบ้างคะ” กุลยาเอ่ยถามสามีที่เดินขากะเผลก ๆ เพราะตกบันไดอย่างห่วงใย“ไกลหัวใจครับ แล้วคุณนุชเป็นยังไงบ้าง โดนคดีความมากไหม”“ผู้กองนะก็ทำตามหน้าที่น่ะค่ะ ผิดก็ว่ากันไปตามผิด ถูกก็ว่ากันไปตามถูก แต่พ่อหมอยอดยิ่งอะไรนั่นมีโจทย์เยอะนะคะ เพราะเที่ยวไปหลอกคนเอาไว้มากมาย เลยโดนดำเนินคดีทางกฎหมายข้อหาหลอกลวงและข้อหา อื่น ๆ อีกมากมายเลยค่ะพี่กุมภ์”“ดีแล้วครับ จะได้เข็ดหลาบไม่ทำอีก”“เพิ่งรู้นะคะว่าคืนนั้นคุณนุชให้ของขวัญเป็นชุดนอนไม่ได้นอน” กุลยานึกถึงแล้วอดที่จะขำปนหน้าแดงเสียไม่ได้ มารู้ในตอนหลังว่าคืนวันเข้าห้องหอนุชรีให้ชุดนอนวาบหวิวเพื่อให้เธอใส่ยั่วกุมภ์“คุณนุชทะเล้น แต่พี่ก็ว่าดีนะ อยากให้เมียใส่” เขากัดปากทำตาหวาน คนฟังถึงกับหน้าแดงลามไปถึงใบหู“กุมภ์เป็นไงบ้างลูก แม่ทำอาหารบำรุงให้กุมภ์เยอะแยะเลยนะ ทำกระเพาะปลาที่ลูกชอบด้วยนะจ๊ะ” เสียงหวาน ๆ ของมารดาทำให้กุมภ์โกรธไม่ลงเลยจริง ๆ ที่สำคัญก็รู้ว่ามารดานั้นเป็นห่วงเป็นใย อยากให้เขามีความสุขที่สุด จึง
“นาไม่กล้าแสดงความคิดเห็นค่ะพี่กันยา” นารีรีบตอบ“ไอ้อังคาร แทนที่แกจะมาช่วยฉัน แล้วนั่นแกชวนหลานสาวกับหลานเขยฉันไปดูคลิปอะไรห้ะ” คุณกันยาหันไปดุด่าลูกน้องเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่แอบถ้ำมองลูกชายกับลูกสะใภ้“ผมนั่งดูคลิปอยู่ครับคุณป้า โคตรมันเลยครับ” ชัยชนะเป็นคนเอ่ยตอบ“คลิปอะไรของแกที่บอกว่ามัน” คุณกันยาเดินขึ้นไปบนกระท่อม ในขณะที่กุมภ์กับกุลยารีบไปแต่งตัวในห้องน้ำให้เรียบร้อย“นี่ไงครับ สำนักอาจารย์ยอดยิ่งโดนปาระเบิดครับ ผมว่ามันคุ้น ๆ นะครับคุณป้า” ชัยชนะพูดออกมาก่อนทำท่านึก เหมือนเขาได้ยินชื่อสำนึกอาจารย์ยอดยิ่งที่ไหน“ห้ะ! เอามาให้ป้าดูสิ” คุณกันยารีบคว้าโทรศัพท์มาดูก่อนจะเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง“พี่กันยาคะ นี่มันสำนักอาจารย์ยอดยิ่งที่ดูดวงให้เรานี่คะ” นารีชะโงกหน้าไปดูก่อนจะอุทานเสียงดัง“ผมก็ดูวนไปวนมา คุ้น ๆ ชื่อสำนักอยู่เหมือนกันครับ ไปดูดวงที่นี่มาเหรอครับ ในข่าวบอกว่าโดนคนที่ไปดูดวงปาระเบิดใส่เพราะแค้นจัดที่ดูดวงไม่แม่น แถมยังไปแนะนำอะไรแปลกประหลาดด้วยครับ แต่รายละเอียดที่ลงลึกกว่านี้ผมไม่รู้นะครับ” อังคารสาธยายละเอียดยิบ“นี่แหละเรียกลงลึก” ชัยชนะกับนุชรีพูดประสานเสียงกัน“
“แล้วทำไมนายไม่ยุแยงตะแคงรั่วกันเล่า” นุชรีเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจ“ผมยุแยงตะแคงรั่วแล้วครับ แต่แพ้ทางนายหญิงจริง ๆ นายหญิงเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ขนาดนั้น ผมเป็นแค่ลูกน้องจะไปสู้ยังไงไหว นั่นเขาเป็นถึงเมียเลยนะครับ”“อดเอาคืนคุณกุมภ์น่ะสิ เซ็งเป็ดเลย”“คุณนุชนี่หน้าซื่อใจคดนะครับ”“นายว่าฉันเหรอ”“ผมพูดไปตามเนื้อผ้าครับ”“ไม่ได้การละ พรุ่งนี้ต้องไปยุแยงตะแคงรั่วต่อ”“จะดีเหรอจ๊ะแม่นุช”“เฮ้ย! คุณป้ากับนายแม่มาแอบฟังนุชตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เสียงถามที่ดังขึ้นทำให้นุชรีหันไปมองก็เจอเข้ากับมารดาและผู้เป็นป้าที่กระซิบเข้ามาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น“นานแล้วครับ ตั้งแต่คุณนุชเรียกผมมาถามนั่นแหละครับ” อังคารช่วยตอบแทนบรรดาเจ้านายทั้งหลาย“แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน”“ผมไม่กล้าครับ” ก็แต่ละคนเล่นจ้องเขาเหมือนจะปาดคอ เขาจะกล้าพูดอะไรได้“งั้นค่าสินสอดของมยุริญสองแสนนายก็อดนะอังคาร” นุชรีพูดอย่างงอน ๆ“นายแม่จ่ายให้ผมแล้วครับ”“ไอ้คนเห็นแก่เงิน” นุขรีด่าอย่างขัดใจ“ไม่ใช่นะครับ นายแม่มีบุญคุณ นายหัวก็มีบุญคุณ ผมหรือจะกล้าขัด”“หรา... อังคาร งั้นฉันขอให้นาย...” นุชรียังพูดไม่ทันจบประโยค ผู้ร้ายก็รีบสารภ
“กรี๊ด!!! ผีขี้โคลน” แล้วสติของหญิงสาวก็ดับวูบลงไปในทันที“เฮ้ย! ตายห่า นายหญิงหมดสติไปแล้ว”“มึงนี่แหละจะตาย ทำไมไม่บอกกูก่อนว่าเมียกูมา เป็นลมล้มฟุบไปแบบนี้ จะเป็นอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้” กุมภ์หันไปตบหัวลูกน้องเต็มแรง อังคารร้องเสียงหลง มึนลูกตบของเจ้านายจนแทบเข่าทรุด“ผมบอกไม่ทันครับ อย่าว่าแต่นายหญิงเลย ผมเห็นนายหัวครั้งแรกยังตกใจ”“มึงมาช่วยประคองเมียกูขึ้นเตียงก่อน เวรเอ๊ย!”“นายหัวด่านายหญิงทำไมครับ”“กูสบถไอ้นี่ เดี๋ยวถีบยอดอก”“ครับ ๆ” อังคารช่วยเจ้านายประคองร่างของกุลยาไปวางบนเตียง“มึงรีบไปหายาลมยาดมยาหม่องมาปฐมพยาบาลเมียกูเร็ว ๆ เลย”“ผมว่าเจ้านายไปอาบน้ำก่อนดีกว่าครับ”“เออ ๆ แต่มึงไปเอายามาก่อน” กุมภ์รีบสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวและอาบน้ำเร็วที่สุดในชีวิต ก่อนจะรีบมาที่เตียงอย่างห่วงใย“เจ้านายดูเป็นห่วงนายหญิงมาก ๆ เลยนะครับ”“มึงเอาสักอย่างเถอะไอ้อังคาร จะเรียกกูว่านายหัวหรือเจ้านาย กูโคตรสับสน” เป็นประโยคเดิม ๆ ที่กุมภ์ด่าอังคารเป็นประจำ ซึ่งมันก็ยังเรียกเขาตามอารมณ์ และเขาก็ยังอยากจะด่ามันเช่นเดิม“นายหัวไม่คิดจะเล่นตัวสักนิดเลยเหรอครับ”“เล่นตัวอะไรของมึง”“ก็นายหญิงทิ้งนายห







