55

พอได้ยินแบบนั้นกุมภ์ก็มีแรงฮึดขึ้นมาในทันที เขาลุกขึ้นจากพื้นทราย สะบัดศีรษะไปมาด้วยความมึนงง หันไปมองคนรักก่อนจะพูดกับเธอด้วยประโยคกินใจ

“ผมจะปกป้องคุณเอง จะไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรเด็ดขาด ผมยอมตายเพื่อคุณ ผมรักคุณนะกุล”

“คุณกุมภ์...” กุลยาถึงกับคราง น้ำตาของเธอไหลพรากอาบแก้ม ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ นอกจากคุณยายแล้วกุมภ์คือผู้ชายที่รักเธอที่สุด เขาเข้าเตะต่อยกับวิชัยอย่างบ้าคลั่งและไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ด้วย ก่อนจะถอยหนีหลบหลีกยั่วโมโหอีกฝ่าย แล้วก็เข้าโจมตี

แต่กุมภ์พลาดท่า สะดุดขาตัวเองล้มหน้าคะมำไปกระแทกกับเข่าของวิชัยที่ยกขึ้นมาพอดิบพอดี ถึงกับสลบเหมือดคาท่า ระหว่างความเป็นความตายและก่อนที่สติจะดับวูบลงไป กุมภ์ยังเอ่ยชื่อของกุลยาหญิงสาวอันเป็นที่รักออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนหน้านั้นสองชั่วโมง...

“ว่าไงอังคาร เรียบร้อยไหม” นุชรีเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทของพี่ชาย      ที่โดนเธอซื้อตัวมาเรียบร้อยแล้ว

“เรียบร้อยแล้วครับ นายหัวเชื่อสนิทใจเลย” อังคารรีบรายงานเจ้านายสาว

“ดีมาก” นุชรียิ้มกริ่มอย่างมีแผนการ

“ผู้กองครับ”

“หือ...” ชัยชนะสะดุ้งเมื่อโดนอังคารเรียก

“เดี๋ยวนี้ผมโคตรกลัวผู้หญิงเลยครับ ตอนนี้กำลังตัดสินใจว่าจะมีเมียดีไหม ผู้หญิงทำไมโคตรน่ากลัวแบบนี้ล่ะครับ” อังคารทำหน้าสยอง

“ฉันไม่ได้น่ากลัว แต่ฉันฉลาดไง หน็อย... ไอ้คุณกุมภ์คิดว่าฉันจะแกล้งเอาคนไปดักทำร้ายแล้วตัวเองจะพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสโชว์ออฟเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวอย่างนั้นเหรอ อย่าฝันหวานไปหน่อยเลย ชีวิตมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบขนาดนั้น” เสียงหัวเราะของนุชรีทำเอาสองหนุ่มสยองไปตามๆ กัน

“แผนการโคตรซับซ้อน ผมนี่ตามไม่ทันเลยครับ ที่สำคัญผมคงคิดแบบนี้ไม่ได้แน่นอนครับ” อังคารทำตาปริบ ๆ กับแผนของเจ้านายสาว ใช้ให้เขาจ้างชายฉกรรจ์ไปดักทำร้ายพี่ชายเพื่อจะเอาคืนที่กุมภ์ทำให้เข้าใจผิดกันกับชายคนรัก แล้วก็วางแผนให้เขาแกล้งไปโทรศัพท์ให้จับได้อีก แล้วก็ตลบหลังด้วยการเล่นจริงเจ็บจริง

อังคารมองสภาพของเจ้านายหนุ่มที่นอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ ณ เวลานี้แล้วนึกเวทนาไม่น้อย

ทำไมพระเอกของเรื่องต้องเจออะไรหนัก ๆ ขนาดนี้ด้วยนะ!!!

กุมภ์สะดุ้งเฮือก หอบหายใจระรัว เหงื่อไหลโซมไปหมดทั้งร่าง เขาฟื้นขึ้นมาบนเตียงนอนขาวสะอาดและพบว่าอยู่กับครอบครัวของตัวเอง

“กุมภ์ฟื้นแล้ว” น้ำเสียงของกันยาดีใจเป็นอันมาก

“นายหัวรอดตายแล้ว” สีหน้าของอังคารก็ดีใจไม่ต่างกัน

“คุณกุมภ์ฟื้นแล้วดีใจจังเลยค่ะ”

สีหน้าดีใจของนุชรีทำเอาอังคารอ้าปากค้าง

ผู้หญิงโคตรน่ากลัว!!!

“นินทาว่าแฟนฉันตอแหลเหรอไอ้อังคาร” ชัยชนะกระซิบถาม

“เฮ้ย! ผู้กอง ผมตกใจหมดเลย” อังคารสะดุ้งโหยง มองชัยชนะด้วยใบหน้าเหลอหลา

“ไอ้วิชัยมันออกมาจากคุกครับ มันมาแก้แค้นโดยการดักทำร้ายผม” กุมภ์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“ตายแล้ว!” กันยาอุทาน

“ยังไม่ตายครับ” กุมภ์รีบบอกมารดา

“แม่อุทาน เจ็บขนาดนี้ยังจะเล่นอีก น่าหยิกเสียให้เนื้อเขียวเชียว” กันยาทำเสียงดุลูกชาย

“แล้วกุลยาล่ะครับ เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม” คิดว่าตัวเองรอดมาได้ กุลยาก็คงจะไม่เป็นอะไรด้วย

“กุมภ์ทำใจดี ๆ เอาไว้นะลูก” กันยาจับมือลูกชายเอาไว้ก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

“กุลยาเป็นอะไรครับ ใครไปช่วยผมเอาไว้ ถ้ามีคนไปช่วยผมจนรอดมาได้ เธอก็ต้องรอด้ดวยใช่ไหมครับ” กุมภ์ใจหายวาบ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกอกตกใจ หัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คิดภาวนาขออย่าให้เธอเป็นอะไรร้ายแรงเลย

“กุมภ์ทำใจดี ๆ เอาไว้ก่อนนะลูก”

“ไอ้อังคารไหนมึงบอกว่ามึงจะจ้างคนมาลอบทำร้ายกูแบบเล่น ๆ ไง”

กุมภ์หันไปตวาดลูกน้องคนสนิท อังคารหน้าจ่อยทำตาปริบ ๆ

“ผมหาไม่ได้ครับ ไม่มีใครรับจ้างเลย” พอได้ยินลูกน้องพูดแบบนั้น กุมภ์ก็ใจหายหนักกว่าเดิม แบบนี้เรียกว่าโดนดักทำร้ายจริง ๆ ไม่ใช่เป็นคนที่น้องสาวกับอังคารหามาแกล้งเขา

“จริง ๆ พระเอกจะต้องชนะผู้ร้ายไม่ใช่เหรอคะ” นุชรีเอ่ยถามพี่ชาย ทำตาปริบ ๆ เหมือนไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลยสักนี้ด!!!

“นั่นมันในละครแต่นี่มันชีวิตจริง โดนชายฉกรรจ์หุ่นล่ำบึ้กรุมทำร้ายจะไปเหลืออะไร แต่ทุกคนตอบมาก่อนว่ากุลยาเป็นยังไงบ้าง พูดมาเถอะครับผมรับได้ทุกอย่าง ตอนนี้ผมเป็นห่วงเธอมากเหลือเกิน ผมอยากรู้ว่าเธอเป็นยังไงบ้าง”

“หนูกุลน่ะโดนขืนใจ ชัยชนะพาตำรวจไปช่วยหนูกุลกับกุมภ์ออกมาได้”

“กุลยา...” กุมภ์หน้าเสียขณะครางออกมา

“ผมจะไปหากุลยาครับ ตอนนี้เธอคงทุกข์ใจมาก” กุมภ์รีบลงจากเตียงก่อนจะเข่าทรุดเพราะบาดเจ็บ ทุกคนต้องรีบเข้าประคองเอาไว้

“รักษาเนื้อรักษาตัวให้หายก่อนนะลูกนะ หนูกุลน่ะปลอดภัยแล้ว ตอนนี้อยู่กับหมอ ไม่ต้องเป็นห่วง หนูกุลเองก็ไม่อยากเจอใครด้วย”

“แต่ผมอยากเจอเขาครับ ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง จะผ่านอะไรมาผมก็รักของผมครับ” กุมภ์พูดแล้วน้ำตาซึม ทำเอาทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน ยิ่งคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วยยิ่งน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจที่เขาไม่รังเกียจเธอ

กุลยาเปิดประตูเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ก่อนจะอุดปากร้องไห้อย่างหนัก กุมภ์เห็นหญิงสาวยืนอยู่ที่ประตูก็โผเข้าไปหาเธอด้วยความห่วงใยเป็นที่สุด

“กุล! คุณเป็นยังไงบ้าง” เขาดึงเธอมากอดแนบอก ทรุดนั่งลงบนพื้นห้อง ร้องไห้อยู่แบบนั้นทั้งสองคน

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”

“คุณฟังผมดี ๆ นะไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง ผมก็รัก ผมจะไม่ทิ้งคุณเด็ดขาด และยังอยากแต่งงานกับคุณอยู่เหมือนเดิม” นายหัวหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างกุมใบหน้าของหญิงสาวที่รักเอาไว้

“ฉันได้ยินหมดแล้วค่ะ ฉันผ่านอะไรไม่ดีมาแบบนี้ คุณยังจะรับได้อีกเหรอคะ ฉันไม่คู่ควรเหมาะสมกับคุณอีกต่อไปแล้ว” กุลยาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของกุมภ์

“ไม่ ๆ คุณเป็นผู้หญิงที่ผมรัก เรื่องที่ผ่านไปแล้ว ขอให้ผ่านไปนะครับ ผมรักคุณที่คุณเป็นคุณ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เรื่องอื่นผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น” เขากอดรัดเธอแน่นขึ้น นึกสงสารในชะตากรรมของผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องมาเจออะไรร้าย ๆ แบบนี้ และทุกอย่างก็มีสาเหตุมาจากเขา

“ค่ะ ฉันก็รักคุณ เพราะในชีวิตของฉันก็ไม่เคยมีใครยอมตายแทนฉันแบบคุณ ฉันขอบคุณและซาบซึ้งใจคุณมาก ๆ เลยนะคะที่คุณทำเพื่อฉันถึงขนาดนี้” กุลยาพูดอย่างซาบซึ้งใจ เธอไม่ลังเลอีกแล้วที่จะตัดสินใจแต่งงานกับเขา เพราะเขาคือผู้ชายคนที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอ ทำเพื่อเธอได้ทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตก็ยอมสละให้ได้ ตอนนี้เธอโล่งใจ ไม่คลางแคลงใจอะไรในตัวของเขาอีกแล้ว และจะไม่คิดมากอีกต่อไปแล้ว อนาคตจะเป็นเช่นไรก็ช่าง ขอแค่ตอนนี้เธอมีเขาอยู่ข้าง ๆ แบบนี้เธอก็พอใจแล้ว

“เย่! บิงโก บิงโก บิงโก้!” เสียงเฮพร้อมกับพลุสีรุ้งที่ถูกปล่อยออกมาข้างตัวทำให้กุมภ์งุนงงไปหมด

“คราวนี้หนูกุลก็หมดความกังวลใจแล้วใช่ไหมจ๊ะ งั้นก็แต่งงานกันได้แล้วสินะ แม่พิสูจน์หัวใจของลูกชายแม่ให้เห็นแล้ว หนูคงรับรู้ความรักของกุมภ์แล้วใช่ไหมจ๊ะ” คุณกันยาเอ่ยถามว่าที่ลูกสะใภ้คนสวยด้วยรอยยิ้ม

“นี่มันอะไรกันครับนายแม่ อะไรกันครับทุกคน”

“ค่ะนายแม่ หนูโอเคแล้วค่ะ ตอนแรกก็ยังลังเล แต่ตอนนี้ไม่ลังเลอะไรอีกแล้วค่ะ” กุลยาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนใส ยิ้มให้ทุกคนอย่างมีความสุข