72

“มากเลยครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับ มันคันยิบ ๆ อยู่ที่ปากครับ”

“คันยิบ ๆ อยู่ที่ปากคืออะไรเหรอจ๊ะ” คนพาซื่อเอ่ยถาม อีกทั้งยังต้องตะโกนแข่งกับลมที่พัดมากระทบกับเรือที่แล่นด้วยความเร็วสูง

“ผมหมายถึงคันยิบ ๆ อยากจะบอกนายหัวว่ายังไงนายหญิงก็ต้องกลับมาหานายหัวแน่นอนครับ เพราะว่านายหญิงรักนายหัวสุดหัวใจ” อังคารเฉไฉไปเรื่องอื่น กลัวเมียเจ้านายจะสงสัยเอา

“ฉันผิดเองละจ้ะ คำรักก็ไม่เคยบอกนายหัวของอังคารเลยสักครั้ง”

“เจอกันรอบนี้ก็รีบบอกไปเลยนะครับว่ารัก นายหัวจะได้ใจอ่อน”

“ปกตินายหัวของอังคารโกรธง่ายหายเร็วไหมจ๊ะ”

“ไม่ครับ นายหัวไม่เคยโกรธใคร แต่ถ้าโกรธก็คงไม่เผาผี”

“ตายแล้ว!” คนได้ยินถึงกับยกมือขึ้นทาบอกด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นกลัวว่าเขาจะไม่ให้อภัยเธอ

“แต่กับนายหญิง นายหัวไม่ได้โกรธหรอกครับ แค่น้อยใจคิดว่านายหญิงจะไม่รัก ง้อนิดง้อหน่อยเดี๋ยวก็ให้อภัยครับ” อังคารปลอบใจเจ้านายสาว

“ก็ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะจ้ะ กลัวนายหัวของอังคารจะไม่ให้อภัยน่ะสิจ๊ะ” คนพูดมีท่าทีทุกข์ใจยิ่งนัก อังคารคันปากยิบ ๆ ถ้าปูดความจริงออกมาตอนนี้เขาอาจจะโดนเครื่องประหารหัวสุนัขก็เป็นได้

พอมาถึงเกาะกุลยาก็รีบลงจากเรือ อังคารที่ประคองนายหญิงลงจากเรือมองอย่างให้กำลังใจ

“ไปดีมาดีนะครับนายหญิง”

“แล้วอังคารไม่ไปด้วยเหรอ”

“ไปครับ ผมก็ช่วยนายหัวดูแลความเรียบร้อยของเกาะนี้อยู่แล้วครับ นายหญิงมีอะไรก็เรียกผมได้เลยนะครับ ผมจะช่วยนายหญิงอย่างเต็มที่เลย”

อังคารรู้สึกว่าตัวเองได้ยืดอกอย่างภาคภูมิใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่ได้มีโอกาสช่วยพระเอกปรับความเข้าใจกับนางเอก แม้จะเป็นคำบัญชาของบรรดาเจ้านายทั้งหลายก็ตามที ตั้งแต่บึ่งรถไปรับกุลยาที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาแล้วแกล้งบอกว่าไปทำธุระที่กรุงเทพฯ จนกระทั่งเตรียมเรือมาส่งกุลยาถึงที่เกาะ ก็เป็นไปด้วยความเต็มใจของเขาทั้งสิ้น

“นี่ก็เย็นมากแล้ว ฉันจะง้อเจ้านายของอังคารยังไงดีจ๊ะ อังคารช่วยคิดหน่อยสิ” กุลยาเอ่ยถามอย่างปรึกษาหารือ

“นายหัวไม่ค่อยกินข้าวกินปลาเลยครับนายหญิง เอาแบบนี้ก็ได้ครับ นายหญิงก็จัดการทำอาหารอร่อย ๆ ให้นายหัวสิครับ รับรองว่าใจอ่อนยวบแน่นอน” อังคารรีบเสนอไอเดียในทันที รู้สึกว่าตัวเองหัวคิดดีอยู่เหมือนกัน ตอนนี้เขากำลังมีความสุขกับมยุริญเพราะว่าตกลงคบกันเป็นแฟนแล้ว แต่เจ้านายผู้มีบุญคุณท่วมหัวยังทุกข์หนักอยู่ เขาเลยต้องเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยนั่นเอง

“ดีเหมือนกัน แล้วตอนนี้นายหัวของอังคารพักอยู่ที่ไหนเหรอจ๊ะ”

“พักอยู่ที่กระท่อมริมลำธารที่พานายหญิงไปกักขังนั่นแหละครับ น่าสงสารนะครับ”

“สงสารฉันเหรอจ๊ะที่เคยโดนนายหัวของอังคารกักขังที่นั่น” กุลยามีสีหน้าบอกอังคารว่าไม่เป็นไร มันผ่านไปแล้ว อย่างน้อยอังคารก็ยังเห็นใจเธอ

“ก็ไม่เชิงหรอกครับ” อังคารลูบท้ายทอยไปมา สีหน้าว่าเก้อ

“ไม่เชิงยังไงเหรอจ๊ะ” กุลยาเอ่ยถามขณะเดินตามลูกน้องคนสนิทของสามีไปยังกระท่อมริมน้ำตก

“นายหัวเมาเหล้าเถื่อนที่คนงานลองทำสูตรใหม่น่ะครับ ก็เลยทำกุญแจคฤหาสน์หาย เลยต้องเนรเทศตัวเองไปนอนอยู่ที่กระท่อมน่ะครับ” กุลยาที่เดินตามมาถึงกับข้อเท้าแทบพลิก คิดว่าเขาไปนอนที่นั่นเพราะคิดถึงเธอเสียอีก

“อ้อ... เหรอจ๊ะ” หญิงสาวยังมีแก่ใจเอ่ยถามกลับตาปริบ ๆ

“แต่จริง ๆ นายหัวก็อาจจะคิดถึงนายหญิงก็ได้นะครับ เพราะไปนอนที่กระท่อมออกบ่อย” ประโยคถัดมาทำให้กุลยานึกถึงอดีตเมื่อครั้งที่เธอได้เจอกับกุมภ์ครั้งแรก วันนั้นเขาก็เมาเหล้าเถื่อนอยู่หน้ากระท่อมเหมือนกัน มันนานหลายเดือนมาแล้วแต่เธอก็ยังจำเหตุการณ์นั้นได้ดี ความทรงจำในวันนั้นถูกลบเลือนไปด้วยความดีของเขาที่พยายามช่วยเหลือเธอทุกทาง เพื่อชดเชยเรื่องร้าย ๆ ที่เขาเคยทำไม่ดีเอาไว้กับเธอ ซึ่งเธอก็ให้อภัยเขาหมดแล้ว

“ถึงแล้วครับนายหญิง แต่ดูเหมือนว่านายหัวจะไม่อยู่นะครับ งั้นนายหญิงทำอาหารรอไว้เลยนะครับ นายหัวกลับมาจะได้ดีใจ นายหัวน่ะชอบกินไก่ย่างมากเลยครับ จัดไปเลยครับ ผมเป็นกำลังใจให้นายหญิงเสมอ”

“จ้ะ แล้วอุปกรณ์กับวัตถุดิบล่ะจ๊ะ”

“ผมเตรียมเอาไว้ให้แล้วครับ พอรู้ว่านายหญิงจะมาผมก็ให้คนงานเตรียมเอาไว้แล้วครับ”

“อังคารนี่รู้ใจฉันจริง ๆ เลย ขอบใจมากนะ” คำขอบใจของเจ้านายสาวทำให้อังคารยิ้มแฉ่งแทบจะทันที

กุลยารีบอาบน้ำอาบท่าเพื่อทำให้ตัวเองสดชื่นเพราะเดินทางมาหลายชั่วโมง ก่อนจะเริ่มทำอาหารอย่างตั้งใจ วันนี้เธอจะต้องง้อสามีให้สำเร็จให้ได้ คิดแล้วก็หัวใจสั่นไหวรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย กลัวเขาจะจับโยนออกจากกระท่อมเมื่อเห็นหน้าเธอ

อังคารถอยออกมาจากกระท่อมหลังจากช่วยเจ้านายสาวเตรียมวัตถุดิบอย่างแข็งขัน เขายืดอกภูมิใจอีกครั้งที่ได้เป็นผู้ช่วยนางเอกให้ง้อพระเอกได้สำเร็จ

“มึงมาทำอะไรที่นี่ไอ้อังคาร” เสียงเข้มของกุมภ์ดังขึ้น อังคารสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองขณะจะเดินกลับที่พักของตนเอง รูปลักษณ์ภายนอกของเจ้านายทำเอาเขาจำแทบไม่ได้แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทำให้เขาจำได้แม่น

“นายหัว”

“ก็กูไงมึงเห็นว่ากูเป็นใครเหรอ”

“ผมนึกว่าผีคลุกโคลนน่ะครับ” อังคารเบิกตามองเจ้านายตาปริบ ๆ

“ปากหมา!”

“นี่เจ้านายไปทำอะไรมาครับ หรือว่าเจ้านายอกหักจนเสียสติไปแล้ว แค่ผู้หญิงคนเดียวทำไมเจ้านายจะต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วยล่ะครับ”

อังคารแทบร้องไห้กับสภาพของเจ้านาย จากนายหัวเจ้าของเกาะแห่งรักผู้สง่างามและหล่อเหลา กลายเป็นคนเสียสติผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเครารกรุงรังแล้วก็เต็มไปด้วยขี้โคลน สงสัยคงจะเครียดเลยคิดว่าตัวเองเป็นพ่อควายอกหัก ลงไปคลุกขี้โคลน นอนเกลือกกลิ้งอยู่ในปลักขี้โคลนจนมืดค่ำแบบนี้

“มึงพล่ามอะไรของมึงวะไอ้อังคาร เป็นอะไรมากหรือเปล่า กูเดินไปตกหลุมที่คนงานขุดเอาไว้เพื่อลงเสาสร้างศาลาเพิงพักให้นักท่องเที่ยวบนเกาะ”

“อ้าวเหรอครับ”

“ฝนตกหลุมมันเลยเป็นขี้โคลน พอดีกูไม่ทันดูทางเลยตกลงไป”

อังคารอ้าปากค้าง เขาก็คิดไปเป็นตุเป็นตะ นึกว่าเจ้านายอกหักจนเสียสติไปแล้ว

“มึงนี่ท่าจะอาการหนัก” กุมภ์เท้าสะเอวมองลูกน้องคนสนิทก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“ผมเป็นห่วงเจ้านายมากนะครับ”

“ขอบใจที่มึงเป็นห่วงกู ก็มีแต่มึงนี่แหละที่ไม่เคยทิ้งกู คนอื่นทิ้งกูไปหมดแล้ว” กุมภ์พูดอย่างเศร้าใจ ถามว่าเขาตัดใจจากุลยาได้ไหม ตอบอย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่ได้ เคยรักเธอยังไงก็ยังรักอยู่แบบนั้น และคงจะรักใครไม่ได้อีกแล้ว แต่เขาไม่อยากฝืนใจหรือบังคับอะไรเธออีก หากเธอมีความสุขและอยู่ได้โดยที่ไม่มีเขา เขาก็เคารพการตัดสินใจของเธอ ขอเดินจากมาเงียบ ๆ ไม่ทำให้เธอต้องลำบากใจ ต่อไปเธอจะได้ไม่เที่ยวยกเขาให้ผู้หญิงคนไหนอีก

“ไม่จริงหรอกครับ มีคนรักนายหัวเยอะแยะ” อังคารปลอบใจเจ้านาย อย่างน้อยก็นายหญิงคนหนึ่งแหละ

“มึงอย่ามาตอแหล กูรู้ดี ขนาดเมียกูยังทิ้งกูไปเลย”

“ไม่จริงนะครับ” อังคารอยากจะบอกว่าก็เมียอยู่ด้านในไง ทำอาหารรออยู่ แต่เจ้านายเดินเข้าไปในกระท่อมเสียแล้ว

“ใครมาทำอะไรในกระท่อมกู”

“คือว่า...”

“อังคารจ๊ะ ฉันหาเทียนไม่เจอ มันอยู่ตรงไหนเหรอจ๊ะ” กุลยาเดินออกมาพอดีไม่ทันให้อังคารได้บอกเจ้านายว่าเมียมาง้อแล้ว กุลยาเห็นร่างคลุกขี้โคลนเข้าก็ถึงกับตกใจร้องกรี๊ดเสียงหลง