CHAPTER 12 ไม่เคยลืม

        เดียร์นั่งนิ่งอยู่หน้ารูปถ่ายของคุณตา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตารินไหลไม่หยุด เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาปักธูปลงในกระถาง เสียงไม้กระทบเบาๆ ดังท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านเก่า

ควันธูปลอยล่องขึ้นไปช้าๆ ราวกับจะพาใจเธอให้ตามไปยังที่ไกลแสนไกล แต่ก็ทำได้เพียงแค่แผ่วผ่านสายลม ไม่อาจหอบเอาความทุกข์ของเธอไปได้

สามเดือนก่อนเธอเพิ่งเสียแม่ไปด้วยโรคร้ายที่ไม่เคยรู้มาก่อน ความโศกเศร้ายังไม่ทันจางหายกลับต้องเผชิญกับการเลิกราครั้งใหญ่จากภูริ คนที่เธอรักหมดหัวใจต้องอุ้มลูกน้อยหวนกลับมาบ้านเกิดด้วยความว่างเปล่า

และตอนนี้คนที่เธอรักที่สุดอย่างคุณตาก็จากเธอไปอีกคน

“เดียร์ไม่เหลือใครแล้วนะ” เสียงเธอขาดห้วงพูดทั้งน้ำตา พลางกอดรูปถ่ายนั้นแนบอกเหมือนจะรั้งเขาไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี

ในบ้านหลังเล็กเธอมีเพียงลูกชายที่ยังไร้เดียงสา และรูปถ่ายที่กลายเป็นตัวแทนของคนที่เธอสูญเสียไป ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งไร้ทางขึ้น

เสียงสะอื้นของเดียร์ยังดังสะท้อนอยู่ในอก ขณะเธอก้มหน้าซบลงกับกรอบรูปตา น้ำตาหยดลงบนไม้จนเป็นรอยเปื้อน

ทันใดนั้นเด็กน้อยวัยเตาะแตะอย่างน้องภูผา เหมือนจะรับรู้ได้ถึงความเศร้าที่รายล้อมแม่ เขาคลานออกจากผ้าห่มเล็กๆ บนเสื่อ พยายามใช้แรงน้อยนิดของตัวเองปีนขึ้นมาตักของเธอด้วยความเก้ๆ กังๆ

เดียร์ชะงักก่อนจะก้มลงเห็นลูกชายกำลังเงยหน้ามองเธอ ดวงตากลมใสคู่นั้นมีเพียงความไร้เดียงสา แต่กลับสะกิดหัวใจแม่ให้สั่นไหว

เธอยื่นมือไปรับกอดลูกแนบอกแน่น พลางเอ่ยทั้งเสียงสั่นเครือ

“แม่จะไม่ยอมให้ลูกลำบากอีก ต่อให้โลกนี้ไม่เหลือใคร แม่ก็ยังมีภูผาแม่จะอยู่ให้ลูกไม่ขาดอะไร”

น้องภูผาส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนตอบรับ ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกแม่อย่างว่าง่าย ความอบอุ่นเล็กๆ นั้นหล่อเลี้ยงหัวใจที่แตกร้าวของเดียร์ให้ยังพอมีแรงหายใจต่อไป

“เดียร์มีคนมาหาขับรถหรูมาก”

“อ๋อ เดี๋ยวหนูลงไปจ้ะ” หญิงสาวอุ้มลูกเดินลงไปหน้าคนที่มาหาเธอหน้าบ้าน เธอตัดสินใจที่จะเลือกสิ่งที่ดีให้ลูกชาย สิ่งที่ปรารถนาที่สุดคือน้องภูผาต้องสบาย

“เก็บของหรือยัง”

“เสร็จแล้วค่ะ”

“ถึงเวลาเริ่มต้นใหม่แล้วนะเดียร์ ผู้ชายไม่รักดีก็ปล่อยเขาไป”

“ค่ะเดียร์พร้อมแล้ว” เธอมองใบหน้าลูกชายอันแสนไร้เดียงสา ก่อนจะก้มลงหอมแก้มทั้งสองข้างสร้างเสียงหัวเราะให้น้องภูผาไม่น้อย

หลังจากที่เลิกกับเดียร์ไปแล้ว ชีวิตของภูริเหมือนได้ปลดปล่อยโซ่ตรวนที่คอยพันธนาการมานาน เขาใช้ชีวิตตามใจอยาก จะกลับบ้านกี่โมงก็ได้ จะนั่งดื่มกับเพื่อนทั้งคืนก็ไม่ต้องกลัวว่ามีใครโทรตาม ไม่ต้องตอบคำถามซ้ำๆ ไม่ต้องทนฟังเสียงบ่นหรือคำตัดพ้อจากใครอีก

ทุกอย่างเหมือนคืนสู่วัยหนุ่มที่เขาปรารถนามาโดยตลอด อิสระที่เคยหายไปกลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง

“โคตรสบาย…” เขาพึมพำกับตัวเองขณะเอนกายบนโซฟาในห้องคอนโดที่เงียบสงัด ไร้เสียงเด็กร้องงอแง แต่ในความเงียบนั้น กลับมีบางสิ่งที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้มันคือความว่างเปล่า

เสียงหัวเราะที่เคยคุ้นหายไป เสียงเด็กเล็กที่เคยคลานเข้ามาหาไม่มีอีกแล้ว ภาพที่เขาพยายามผลักไสกลับค่อยๆ แทรกเข้ามาในความคิดอย่างไม่ตั้งใจ

ภูริหัวเราะในลำคอเหมือนจะกลบเกลื่อนความรู้สึก แต่สุดท้ายก็ได้แต่นั่งจ้องแก้วเหล้าในมือ ราวกับพยายามหนีจากเงาของอดีตที่ยังตามหลอกหลอน

“มึงเลิกกับพลอยทำไมวะ” สิงห์ถามเมื่อวานหญิงสาวโทรมาระบายกับเขาว่าภูริขอเลิก

“ผู้หญิงงี่เง่ากูไม่ชอบ” เขาเลิกกับเมียเก่าเพราะเรื่องนี้ ยังมาเจอคนแบบนี้อีก ยังไม่ทันคบกันก็ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขา

“ไม่ใช่ว่ามึงคบซ้อนเหรอ กูรู้นะว่ามึงไปส่งพี่จ๊ะโอ๋ดาวมนุษยศาสตร์” เตชินเอ่ยขึ้นตั้งแต่กลับมาโสด ภูริเริ่มออกลาย

“แค่คุยจะคุยเป็นร้อยคนก็ได้ถือว่ายังโสด” เขาตอบแบบไม่สนใจใครทั้งนั้น

“นับถือ”

“นี่คือชีวิตที่กูตามหาตั้งแต่โสดก็มีความสุขมาก”

“นี่เรียกว่ามีความสุข สภาพมึงเหมือนคนอกหักไม่มีผิด ขนาดผ่านมา 3 เดือนแล้ว” สิงห์ไม่เชื่อว่าเพื่อนมีความสุข บางวันเขายังเห็นเพื่อนแอบนั่งดูรูปในมือถืออยู่เลย

“คนที่รักและเข้าใจเรามันหายากนะโว้ย เมียเก่ามึงดีจะตายชาตินี้อย่าหวังว่าจะหาคนแบบนั้นได้ ปล่อยของดีหลุดมือไปจนได้” เตชินส่ายหน้าเขานั่งฝั่งที่ภูริเล่าเรื่องของอดีตคนรัก เขายังเข้าใจว่าเมียเก่าเพื่อนนั้นหวังดีแค่ไหน

“มึงจะพูดเรื่องเก่าๆ ทำไม” เขาถอนหายใจหงุดหงิดที่ไปไหนมาไหนทุกคนมักจะพูดถึงแต่แม่ของลูก

“มึงไม่เคยหมดรักเขาใช่มั้ย? แค่ปากไม่ตรงกลับใจ”

“กูไม่ได้รักแล้ว” ความรู้สึกของเขามันหมดไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว หรืออาจจะหมดไปแล้วก็ได้ แค่ต้องทนอยู่เพราะลูกเท่านั้น

“เออๆ เปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า” สิงห์เหนื่อยที่จะคุยกับคนปากไม่ตรงกับใจ

“แล้วลูกชายมึงได้คุยกันบ้างไหม” เตชินถามถึงน้องภูผา เขาเห็นรูปยังหลงรักเลยเด็กชายตัวน้อยน่ารักน่าชังมาก

“เดียร์เปลี่ยนเบอร์หนีไปแล้วโทร Line หรือแอปฟ้าไปก็ไม่ยอมรับ ไม่ออนไลน์มานานแล้ว” เขาคิดถึงน้องภูผาเหมือนกัน แต่ให้ไปตามหาเขาบอกเลยว่าไม่

“สมแล้วเป็นกูจะหอบลูกหนีหายไปเลย”

“แถมโอนเงินไปให้ก็ปิดบัญชีหนี แล้วกูจะส่งเงินให้ลูกยังไง” ในเมื่อคิดจะขาดการติดต่อไม่ยอมรับความช่วยเหลือ เขาจะไม่สนใจแล้ว

“แล้วมึงจะไปไหนต่อนี่ดึกแล้ว”

“กูจะกลับแล้ว” ภูริหันมาบอกเพื่อน คอนโดเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากกลับเพราะยังมีข้าวของของลูกชายกับเดียร์ จะทิ้งก็ตัดใจไม่ลง

ภูริใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ เหมือนคนไร้จุดหมาย เขาไม่เคยคิดจริงจังกับผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น เพราะในใจยังฝังความทรงจำที่การมีใครสักคนคอยตามติด มันชวนให้อึดอัดและน่ารำคาญเพียงใด เขาจึงเลือกที่จะอยู่แบบไม่ผูกมัด

ในมหาวิทยาลัยภาพของภูริที่ควงสาวไปมาจนกลายเป็นเรื่องชินตา เพื่อนฝูงต่างก็แซวกันอย่างสนุกสนาน เขาก็ยิ้มรับ ปล่อยให้ทุกคนมองว่าเขาคือหนุ่มเจ้าสำราญมีผู้หญิงหมุนเวียนไม่ขาดสาย

บางครั้งเขาก็พาใครสักคนไปดื่มไปนั่งหัวเราะเฮฮา พูดคุยเหมือนมีความสุข แต่แท้จริงแล้วในสายตาของเขา ผู้หญิงเหล่านั้นก็เป็นเพียงเงาเลือนๆ ที่ไร้ความหมาย ไม่มีใครสักคนที่เขาอยากจะดึงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต

สำหรับภูริแล้วมันก็แค่เกมโชว์อวดเพื่อน เพื่อพิสูจน์ว่าเขายังมีเสน่ห์ยังเป็นที่ต้องการ แต่ลึกๆ แล้วทุกคืนที่กลับมาคอนโดห้องกว้าง เขาก็ยังคงนั่งอยู่กับความเงียบและความว่างเปล่าเหมือนเดิม

เขาลงคิดจะขึ้นเตียงกับผู้หญิงคนอื่น แต่พอเอาเข้าจริงๆ เขาทำไม่ลงเพราะใบหน้าของเดียร์ลอยเข้ามาเสมอ จนเขาต้องหยุดกลางคัน และไล่ผู้หญิงคนนั้นกลับไป

04.50

Puri : ‘ส่งรูปน้องภูผามาให้ดูหน่อยสิ’

เขาส่งไปเป็นร้อยข้อความแต่อีกฝ่ายไม่ยอมอ่าน มันทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย พอกลับบ้านไปจะถามข่าวคราวของหญิงสาว เหมือนทุกคนพยายามจะไม่พูดเรื่องของเดียร์อีก

Puri : ‘รู้ว่าเกลียดกันแล้ว แต่ทำไมต้องกีดกันเรื่องลูกด้วย แล้วปิดบัญชีหนีไปทำไม’

Puri : ‘ขอโทษ’

‘ยกเลิกข้อความก่อนหน้า’

Puri : ‘ไม่เข้าใจเลิกกันไปแล้วทำไมต้องคิดถึงด้วย ตอนนี้อยู่ไหน’

‘ยกเลิกข้อความก่อนหน้า’

“แม่งเอ๊ย คุณปู่ไม่ห่วงเหลนตัวเองเลยหรือไงในอนาคตก็ต้องขึ้นมารับตำแหน่งป่ะ ปล่อยเลือดเนื้อเชื้อไขหายไปแบบนี้ได้ยังไง”

เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่ไยดี วันไหนเขาเมาจะมีเดียร์ค่อยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ พอตอนเช้าจะคอยทำข้าวต้มให้เขาเสมอ

“ถ้ากลับมาเจอกันอีกครั้งจะมองหน้ากันยังไงวะ ใครอยากจะกลับไปตกนรกกัน”

เขาบ่นกับตัวเองแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เหมือนนรกกำลังส่งยมทูตมาแกล้งเขา จะหลับจะนอนก็จะคิดถึงแต่กลิ่นหอมๆ ของเดียร์ ไหนจะใบหน้าที่แสนน่ารักนั้นอีก

“เราคิดถึงลูกไม่ได้คิดถึงแม่ของลูก”

เขาพยายามลืมแล้วแต่เวลาผ่านไปเขายังเก็บทุกอย่างของเดียร์ไว้ ในเมื่อไม่อยากให้เขาติดต่อไปเขาก็จะไม่วุ่นวายอีก สักวันหวังว่าจะได้พบหน้าลูกชายอีกสักครั้ง

“อวดเก่งจะไปไหนก็ไป หวังว่าผัวใหม่จะรักลูกนะ” เขาคิดไปถึงว่าหากในอนาคตหญิงสาวมีครอบครัวใหม่ เขาก็ไม่ว่าอะไร แต่ขอให้ผู้ชายคนนั้นรักลูกของเขาก็พอ