ก็ไม่ได้อยากเป็นคนแพ้ (จบ)

ตอนที่ 1

1/3

"ทั้งทะเบียนสมรสหรือใบหย่า สำหรับเขามันมีค่าเพียงแค่กระดาษ

ก่อนนั้นฉันเคยคิดอย่างใสซื่อว่าความรักจะสามารถเอาชนะทุกสิ่ง

แต่พอถึงวันที่ฉันต้องเจ็บปวดเพราะความรัก

ฉันถึงได้รู้ว่า...รักแท้ ยังไงก็แพ้ไม่รัก"

******

"คนต่อไป คุณน้ำค้าง เสมอเหมือน เชิญข้างในค่ะ"

สาวหน้าตาดีคนหนึ่งเปิดประตูเดินออกมาพร้อมกับพูดขึ้น น้ำค้างเงยหน้าแล้วลุกยืนปัดกระโปรงทรงเอตัวหลวมโพรก จากนั้นขยับขาแว่นให้กระชับสันจมูกเรียว ก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก วันนี้เธอถูกนัดให้มาสัมภาษณ์งานที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีชื่อว่า ซีวีรอยัล ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่อาศัยแบบชั่วคราวหรือถาวร หลัก ๆ เลยเป็นคอนโดมิเนียมและหมู่บ้านจัดสรร รวมไปถึงโรงแรมในเครือซีวีอีกหลายแห่ง

ต้องยอมรับว่าที่ถูกเรียกให้มาสัมภาษณ์งานวันนี้เพราะมีเส้นสาย น้ำค้างไม่ปฏิเสธเรื่องการใช้ทางลัด จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อเธอตกงานมาแล้วสามเดือนเต็ม ๆ เงินสะสมในบัญชีค่อย ๆ ร่อยหรอลงเรื่อย ๆ สามปีที่ผ่านมาน้ำค้างแบกรับค่าใช้จ่ายโดยลำพังจนหลังแทบหัก มีทั้งค่าใช้จ่ายส่วนตัวและค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่จ่อรออยู่เหมือนไฟลนก้น

ไม่รู้เป็นความโชคดีหรืออะไรก็ไม่ทราบ เมื่อวานนี้น้ำค้างตัดสินใจโทรหาปัทมาเพื่อนของแม่ และได้ทราบข่าวว่าบริษัทแห่งนี้กำลังเปิดรับสมัครพนักงานหนึ่งตำแหน่ง ว่าก็ว่าเถอะ ต่อให้ตำแหน่งที่ว่างนี้จะเป็นแม่บ้านน้ำค้างก็คงไม่เกี่ยง ขอแค่มีเงินเข้ามาหมุนเวียนใช้จับจ่ายในชีวิตประจำวันก็พอ

เธอรู้ตัวว่าเป็นคนไม่ได้โดดเด่นอะไร ออกจะเชยสะบัดเสียด้วยซ้ำ ดูจากการแต่งตัววันนี้ก็ใส่เสื้อผ้าเรียบ ๆ เป็นชุดเชย ๆ ที่เทียวใส่เทียวซักมาแล้วสามปีถ้วน เสื้อชีฟองลายจุดกับกระโปรงทรงเอสีดำยาวครึ่งแข้ง...ไม่ใช่ชุดไปวัด นั่นคือชุดโปรดที่น้ำค้างหยิบมาใส่บ่อยจนสีเริ่มซีด

ส่วนเรื่องเครื่องหน้านะเหรอ บอกได้เลยว่าเบ้าบ้าน ๆ เธอไม่ได้สวยเด่นจนหนุ่มเหลียวหลังยกเว้นตอนลืมรูดซิบ เอาตรง ๆ ไม่มีหมาแมวที่ไหนเมียงมองเลยก็ว่าได้ เธอเป็นสาวทรงป้า เป็นกุลสตรีที่อนุรักษ์ความล้าสมัย ใบหน้าไม่เคยพบปะกับแป้งตลับหรือลิปสติก แต่ก็ยังดีที่พอจะรู้จักหวี ทรงผมประจำที่ชอบทำคือมัดรวบต่ำ มีเอสเซสเซอรีเป็นแว่นสายตาเลนส์หนาเตอะ

หลังจากที่เดินตามสาวสวยคนเมื่อครู่เข้าไปในห้อง เห็นปัทมานั่งอยู่ที่โต๊ะสัมภาษณ์งาน ข้างกันนั้นเป็นชายหนุ่มสวมเนคไทเบี้ยว ๆ นั่งก้มกุมขมับอยู่ เธอเห็นหน้าเขาได้ไม่ชัดเจนเท่าใดนัก เพราะเขาเอาแต่ก้มหน้า ไม่มีสักวินาทีที่จะเงยขึ้นมามองผู้คน

พอนั่งลงที่เก้าอี้แล้วน้ำค้างก็ต้องย่นจมูกเล็กน้อย ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ตีลึ่มเหมือนใครตักอาบมาจนฉุนกึก หากเดาไม่ผิดต้นตอที่กระจายกลิ่นก็น่าจะมาจากชายหนุ่มตรงหน้า

"สวัสดีค่ะ"

หญิงสาวยกมือสวัสดีทักทายคนทั้งสอง ทว่าเมื่อยกมือไหว้ชายคนนั้นเขากลับยังอยู่ท่าเดิมไม่ไหว้ตอบ ปัทมาเห็นท่าทีเสียความมั่นใจจึงกระแอมเบา ๆ เพื่อให้น้ำค้างหันกลับมาทางนี้แทน ก่อนจะใช้มือป้องปากกระซิบกระซาบ

"ไม่ต้องไปสนใจ สัมภาษณ์พอเป็นพิธีก็พอ"

น้ำค้างพยักหน้าหงึก ๆ ยื่นแฟ้มประวัติส่วนตัวส่งให้ปัทมา พอรับมาแล้วสาวรุ่นใหญ่ก็เปิดออกดูพอเป็นพิธีเหมือนดังว่า

"แนะนำตัวด้วยค่ะ"

"ดิฉันชื่อน้ำค้าง เสมอเหมือน อายุยี่สิบห้าปี สูงหนึ่งร้อยหกสิบ น้ำหนักสี่สิบสาม สถานภาพโสด เป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง มีประสบการณ์ทำงานมาแล้วสามปีค่ะ สัตว์ที่ชอบคือแมวแต่ที่อยากเลี้ยงมาก ๆ คือฮิปโป เวลาเครียดจะชอบลุกขึ้นมารำไทเก๊ก งานอดิเรกชอบนอนไม่ชอบทำอะไรเลยค่ะ"

พูดจบน้ำค้างก็ยิ้มแป้น แววตาของเธอระยิบระยับราวกับว่าได้บอกเล่าสิ่งประทับใจที่สุดในชีวิต