ก็ไม่ได้อยากเป็นคนแพ้ (จบ)

ก็ไม่ได้อยากเป็นคนแพ้ (จบ)

last updateZuletzt aktualisiert : 21.03.2025
Sprache: Thai
goodnovel18goodnovel
Nicht genügend Bewertungen
66Kapitel
2.1KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

ความรักหวาน

หย่าร้าง

อ่านฟิน

เลขานุการ

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

วัยรุ่น

หย่าร้าง

ความรักครั้งแรก

ร่ำรวยอย่างไม่คาดคิด

เขาทำเพื่อความสะใจ ส่วนเธอทำเพราะต้องการเงิน ชวิณจ้างน้ำค้างเป็นเมียปลอม ๆ ด้วยเงินห้าล้านบาท เธอไม่สนถึงใครจะมองว่าเป็นเลขาที่ปีนขึ้นเตียงเจ้านาย ภายใต้พันธสัญญาถ้าครบกำหนดหนึ่งปีจะต้องหย่าขาดจากกัน ทั้งเขาและเธอต่างไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก ทว่าเมื่อถึงกำหนดระยะเวลาหนึ่งปีที่ต้องเซ็นใบหย่า กลับมีหนึ่งคนเผลอรักหมดใจจนไม่อยากหย่า ทุกอย่างมันจึงคาราคาซังไปกันใหญ่ ********* "คุณจะเลือกน้ำมั้ยคะ" "คุณเป็นใครแล้วผมเป็นใคร...อย่าฝันอะไรเกินตัว" ช่างเป็นคำตอบที่ทำร้ายใจอย่างรุนแรง ดับฝันชนิดมองไม่เห็นทางไปต่อ ใช้คำพูดเลือดเย็นให้กลายเป็นมีดบาดใจคนได้ดีจริง ๆ "ค่ะ เข้าใจแล้ว ช่างสรรหาคำพูดมาทำร้ายจิตใจได้ดีจริง ๆ ต้องใช้คำพูดแบบนี้เท่านั้นค่อยสมกับเป็นคุณวิณ วันนี้คุณไม่เลือกน้ำก็ไม่เป็นไร...น้ำจะจำเอาไว้"

Mehr anzeigen

Kapitel 1

1 น้ำค้าง เสมอเหมือน

“Your numbers are strong, Adrian. Stronger than ever. But your eyes aren’t on the room.”

Victoria Kane’s voice cut across the boardroom. She didn’t raise her tone, she didn’t need to. Her words carried weight.

Adrian Knight leaned back in his chair at the head of the polished black table. Floor-to-ceiling glass framed the skyline behind him, a city that he had grown used to. To anyone watching, he was untouchable. To Victoria, he was distracted.

“My eyes are everywhere,” Adrian said smoothly, his baritone carrying the kind of confidence that built empires. Yet his jaw tightened. He caught it in his reflection on the glass, his control slipping for just a second.

“The board doesn’t like uncertainty,” Victoria continued, folding her manicured hands. “And lately, you breathe uncertainty.”

Murmurs rippled among the executives seated around the table. Adrian let them talk. He’d learned long ago that silence unsettled men more than shouting ever could. When the whispers grew, he leaned forward, palms flat on the table.

“This company runs because of me,” he said quietly. “Don’t confuse distraction with weakness.”

The room stilled. No one challenged him, not openly. But Victoria’s eyes lingered on him, sharp and calculating.

Adrian glanced around the table, his gaze sweeping over the directors. “Numbers are up. Profits are climbing. Shareholders are happy. That’s what matters. Not gossip and definitely not rumors.”

One of the younger executives cleared his throat. “There’s been… chatter in the media, sir. Questions about your leadership style. Some are saying…”

Adrian cut him off with a single look. “Some are always saying something. That’s what keeps journalists in business. Let them chatter. I build. That’s the difference.”

The man sank back into his chair, red-faced.

Victoria, however, wasn’t finished. “You may control the numbers, Adrian. But you can’t control perception forever. People are watching more closely than you think.”

“Then they’ll see what I want them to see,” Adrian replied coldly.

A long silence followed. The meeting continued, but the tension lingered heavily in the air.

“Perhaps we should discuss risk,” another board member said cautiously. “The lawsuit from last quarter is still unsettled, and there are rumors of another.”

“I’m aware,” Adrian said without looking at him.

“Yes, but awareness isn’t enough,” Victoria pressed. “If we don’t act quickly, we’ll look reactive instead of proactive.”

“We?” Adrian’s brow arched. “Or you?”

She didn’t flinch. “I speak for the company. Isn’t that what you taught me?”

Adrian gave a low laugh, but there was no humor in it. “Don’t mistake ambition for loyalty, Victoria. I know the difference.”

“Then you know I’m right,” she said, leaning back with a practiced calm. “You can’t afford to drift, not even for a moment.”

The older board members exchanged uneasy glances. The air thickened, every word laced with challenge.

One of them, trying to ease the tension, leaned forward. “The markets are steady. Investor confidence is still high. Perhaps what’s needed is less confrontation, more reassurance.”

Adrian looked him dead in the eye. “Reassurance is for children. Investors respect strength and strength is what they’ll get.”

The man looked down at his notes, chastened.

Another executive spoke softly, almost apologetic. “Still, sir… perception does move markets. Maybe we could prepare a press release? A softer image might…”

“No,” Adrian interrupted. “I won’t parade softness to please gossipers. They will follow because I lead, not because I bend.”

Victoria’s lips curved in a polite smile, but her eyes told another story. “Then I trust you’ll show them that soon. Before doubt spreads further.”

When the meeting finally ended. Adrian didn’t head for his office. He went to the balcony. Wind clawed at his suit, carrying the hum of traffic below. He should have felt invincible. He was one of the richest men. But instead, a familiar name lingered on his mind.

Gabriel.

The name flickered in his mind like a flame refusing to die. Years had passed, yet it came with the same weight it had the day he walked away. Adrian closed his eyes, fingers tightening on the railing. He told himself he had made the right choice, ambition demanded sacrifice. But the memory of Gabriel’s eyes, the betrayal in them, still carved at him.

A voice pulled him back. “You’re off your game.”

Adrian turned. Isabella Moreau stood a few steps away, her presence as polished as ever. A fitted dress, diamond earrings, lips painted in a cruel shade of red.

“Breaking into my office now?” Adrian asked, masking surprise with cool amusement.

“Your assistant still likes me.” Her smile didn’t reach her eyes. “And I hear things. You’re distracted. You’ve always been weak when it comes to…” She paused, her smile sharpening. “...affections.”

Adrian’s gaze hardened. “Careful, Isabella.”

“Oh, I’m careful,” she said, her heels clicking as she stepped closer. “You left me at the altar, Adrian. Did you think the world forgot? Because I didn’t.” She tilted her head, studying him. “One day, everyone will see you’re not as untouchable as you pretend to be.”

Adrian exhaled slowly, keeping his face unreadable. “You’re still chasing the past. Let it go, Isabella.”

“Past?” She laughed, low and bitter. “You made me a Past t. Do you know how humiliating it was to stand in front of hundreds of people while they whispered, pitied, mocked? That doesn’t disappear. It festers.”

“You deserved better than a lie,” Adrian said, his tone flat.

Her eyes flashed. “Better? You ruined me.” She leaned close, her perfume cloying. “And now I’ll return the favor.”

Adrian didn’t flinch. He’d faced worse threats than her wounded pride. But something in her tone settled like a seed of warning in the back of his mind.

“Don’t test me, Isabella.”

“Oh, I don’t need to,” she said softly, almost sweetly. “Life will do it for me. All I have to do is wait.”

Her perfume lingered long after she left, sweet and suffocating.

Back inside, Adrian’s phone buzzed. A message from his legal team.

URGENT. A new case filed against Knight Enterprises. Opposition attorney: Gabriel Vega.

For a moment, he couldn’t breathe.

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel
Keine Kommentare
66 Kapitel
1 น้ำค้าง เสมอเหมือน
ตอนที่ 11/3"ทั้งทะเบียนสมรสหรือใบหย่า สำหรับเขามันมีค่าเพียงแค่กระดาษก่อนนั้นฉันเคยคิดอย่างใสซื่อว่าความรักจะสามารถเอาชนะทุกสิ่งแต่พอถึงวันที่ฉันต้องเจ็บปวดเพราะความรักฉันถึงได้รู้ว่า...รักแท้ ยังไงก็แพ้ไม่รัก"******"คนต่อไป คุณน้ำค้าง เสมอเหมือน เชิญข้างในค่ะ"สาวหน้าตาดีคนหนึ่งเปิดประตูเดินออกมาพร้อมกับพูดขึ้น น้ำค้างเงยหน้าแล้วลุกยืนปัดกระโปรงทรงเอตัวหลวมโพรก จากนั้นขยับขาแว่นให้กระชับสันจมูกเรียว ก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก วันนี้เธอถูกนัดให้มาสัมภาษณ์งานที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีชื่อว่า ซีวีรอยัล ดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่อาศัยแบบชั่วคราวหรือถาวร หลัก ๆ เลยเป็นคอนโดมิเนียมและหมู่บ้านจัดสรร รวมไปถึงโรงแรมในเครือซีวีอีกหลายแห่งต้องยอมรับว่าที่ถูกเรียกให้มาสัมภาษณ์งานวันนี้เพราะมีเส้นสาย น้ำค้างไม่ปฏิเสธเรื่องการใช้ทางลัด จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อเธอตกงานมาแล้วสามเดือนเต็ม ๆ เงินสะสมในบัญชีค่อย ๆ ร่อยหรอลงเรื่อย ๆ สามปีที่ผ่านมาน้ำค้างแบกรับค่าใช้จ่ายโดยลำพังจนหลังแทบหัก มีทั้งค่าใช้จ่ายส่วนตัวและค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่จ่อ
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
2 No.1 ก็เขานี่แหละ
ตอนที่ 12/3"แล้วพักที่ไหนคะ การเดินทางมาทำงานสะดวกมั้ยเอ่ย""พักห่างจากที่นี่ประมาณสามกิโลค่ะ""อ้าว งั้นก็ใกล้เลยสิ เอ่อ...คุณวิณ คุณวิณคะ"ปัทมาเอียงหน้าไปทางชายหนุ่มแล้วทำทีเป็นเรียกเบา ๆ ฝ่ายนั้นขยับตัวเงยหน้าขึ้นมาแต่เปลือกตายังปิดสนิทอยู่ มือข้างที่ค้ำยันขมับก็ยังอยู่ท่าเดิม"คุณวิณมีอะไรจะถามอีกมั้ยคะ"เขาโบกมือ เป็นอันเข้าใจว่าไม่มีอะไรอยากจะถาม ปัทมาเห็นแบบนั้นก็หันมาลอบยิ้มให้น้ำค้าง"งั้นเดี๋ยวทางเราโทรแจ้งผลนัดสัมภาษณ์นะคะ จะทราบผลไม่เกินสามวัน"จะ...จบ จบแล้วเหรอ?หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นไหว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ส่วนปัทมายื่นใบสมัครงานทั้งหมดให้ชวิณ"คุณวิณเลือกคนไหนคะ""แล้วแต่คุณปัทเลยครับ ขอตัวนะ"เขาพูดพร้อมกับเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้า ๆ แล้วลุกเดินจากไปโดยไม่ได้มองใบสมัครเหล่านั้นเลยสักนิด นั่นก็เพราะเมื่อคืนนี้ดื่มหนักจนค่อนสว่าง สาเหตุมาจากผู้หญิงที่รักกำลังจะหมั้นหมายกับคนอื่นไม่สิ ไม่ใช่คนอื่น แต่มันคือไอ้พศิน พี่ชายต่างมารดาที่แย่งชิงทุกอย่างไปจากเขา...เกิดก่อน ใจเย็น มีความเป็นผู้นำ ฉลาดปราดเปรื่อง บุคลิกดี สมบูรณ์แบบสุดจะบรรยายนั่นหมายถึงชวิณ? เปล่า
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
3 อาจุมม่า
ตอนที่ 13/3"คุณชวิณจะมาทำงานเวลาแปดโมงเช้าตรงเป๊ะทุกวัน พอนั่งลงที่โต๊ะทำงานอีกห้านาทีจะเรียกหาอเมริกาโน่ร้อน หลังจากนั้นผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงคุณชวิณก็จะต้องขอดูรายงานการก่อสร้างโครงการใหม่ ก็ไฟล์ที่ป้าส่งเข้าอีเมลหนูนั่นแหละ ที่สำคัญห้ามถือแล็ปท็อปไปแบต่อหน้าให้คุณชวิณเด็ดขาดเพราะคุณชวิณไม่ชอบ น้ำต้องพริ้นต์เป็นเปเปอร์เอาไปวางไว้ให้ พอวางแล้วห้ามยืนค้ำหัวต้องถอยห่างจากหน้าโต๊ะทำงานสามก้าว"น้ำค้างฟังไปอึ้งไป แต่เท่านั้นยังไม่พอ ปัทมาเล่าต่ออย่างคล่องปาก"หลังจากดูรายงานก่อสร้างแล้ว บางวันคุณชวิณก็จะออกไปข้างนอก ถ้าออกไปคุยงานน้ำจะต้องตามคุณชวิณไปด้วย สิ่งที่น้ำต้องเตรียมคือแท็บเล็ตและปากกา เอาไว้จดข้อมูลสำคัญตอนที่คุณวิณคุยงาน ถ้าคุณวิณถามอะไรน้ำก็ต้องตอบให้ได้มากที่สุด ส่วนแท็บเล็ตกับปากกาป้าเตรียมเอาไว้ให้แล้วจ้ะ"พอพูดจบแท็บเล็ตและปากกาสไตลัสก็ถูกยื่นมาตรงหน้า น้ำค้างรับมากอดไว้แล้วเตรียมจะลุกขึ้น"ยังไม่จบจ้ะ"ห้ะ ยังไม่จบอีกเหรอ"ถ้าช่วงนี้เห็นคุณวิณเมามาทำงานบ่อย ๆ ก็ไม่ต้องตกใจนะ ไม่ต้องถามหรือไปอยากรู้อะไรทั้งนั้น ทำหน้าที่ของเราให้ดีก็พอ"น้ำค้างเริ่มคิดหนัก ไม่รู้ว่าเจ้าน
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
4 พอดีเป๊ะ
ตอนที่ 21/3"สวัสดีอีกครั้งค่ะ ชื่อน้ำค้าง เสมอเหมือน เรียกสั้น ๆ ว่าน้ำก็ได้ค่ะ อายุ 25 ปี""เดี๋ยว ๆ นี่ 25?"เขายกมือขึ้นมาปราม นี่เธออายุแค่นี้จริง ๆ นะเหรอ อายุห่างกับเขาตั้งเจ็ดปีแหนะ แต่ดูสภาพแล้วเหมือนพี่สาวของแม่มากกว่า ตอนที่เข้ามาในห้องไม่เข้าใจผิดยกมือไหว้ก็ดีเท่าไรแล้ว"ค่ะ 25 ต่อเลยนะคะ สถานภาพโสดค่ะ มีประสบการณ์ทำงานมาแล้วสามปี งานอดิเรก""พอครับ"น้ำค้างเบรกเอี๊ยดหุบปากลงฉับ แล้วจ้องมองนาฬิกาแขวนเรือนใหญ่ด้านหลังชายหนุ่ม ขณะนี้เข็มวินาทีกำลังเดินต๊อกแต๊กใกล้ถึงเลขห้า5..4..3...2...1"ขออเมริกาโน่ร้อนครับ"โห...พอดีเป๊ะ เป็นเหมือนที่ปัทมาพูดเอาไว้ไม่มีผิด น้ำค้างพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะเดินออกมาแล้วตรงไปยังห้องพักเบรกพนักงาน หยิบกระปุกกาแฟที่อยู่ในตู้เปิดฝาดม แล้วค้นหาวิธีชงอเมริกาโน่จากอินเทอร์เน็ต เธองมอยู่นานและคาดว่านี่น่าจะเป็นสิ่งที่ชวิณต้องการ พอเสร็จแล้วก็ยกมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขา กาแฟร้อน ๆ ส่งกลิ่นอายหอมฟุ้งไปทั่วห้อง ชวิณยกขึ้นมาเป่าฟู่ ๆ ก่อนจะจิบแต่...พรวด!ละอองสีดำถูกพ่นออกมาจากปากกระจายไปทั่วโต๊ะ น้ำค้างกระโดดหลบแทบไม่ทัน พอพ่นออกมาแล้วเขาก็ไอแค่ก ๆ ไปห
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
5 เอามาหักคะแนน
ตอนที่ 22/3"ต่อนะครับ ผมเสพติดความสมบูรณ์แบบ ชนิดที่เรียกได้ว่าต้องเป็นคนย้ำคิดย้ำทำถึงจะร่วมงานกับผมได้ ถ้ายังไงป้า...เอ่อ ถ้ายังไงคุณก็ช่วยละเอียดรอบคอบมากหน่อย ประเมินทดลองงาน 4 เดือน ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ผมเอาออกเข้าใจนะ?""ขะ เข้าใจค่ะ""เมื่อครู่ที่ผมสำลักกาแฟ ขอเอามาหักคะแนนในการประเมินทดลองงานด้วยแล้วกัน""ห้ะ เอ่อ...เรื่องนั้น"แบบนี้ก็ได้เหรอ? ตัวเองเป็นคนดื่มเองสำลักเองแท้ ๆ เชื่อแล้วว่าคุณวิณไม่ธรรมดาเหมือนที่ข้างนอกพูดกัน น้ำค้างคิดหนักกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ จำใจต้องเออออไปตามเรื่องตามราว เธอน่ะหรือจะกล้าเถียง ขืนเถียงออกไปสักครึ่งคำมีหวังต้องถูดเฉดหัวออกไปหางานใหม่"ค่ะ น้ำจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก"หลังจากบอกกล่าวแล้วชวิณก็ค่อย ๆ เปิดเอกสารที่เธอนำมาดูทีละหน้า ดูไปก็ทำหน้าเครียดไป น้ำค้างยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขาไม่ไปไหน เธอกลัวว่าถ้าหากเขาเรียกใช้แล้วจะหาเธอไม่เจอ พอเห็นว่าเธอยืนค้ำหัวอยู่ชวิณก็เงยหน้าขึ้นมาสบตา ทว่าเจอกับใบหน้าแป้นแล้นที่กำลังยิ้มแฉ่ง"ไปครับ""คุณวิณจะไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอกเหรอคะ""คุณน่ะ..." ชวิณอยากพูดแรง ๆ ว่าให้ไสหัวออกไปแต่ก็ยั
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
6 เป็นเจ้านาย
ตอนที่ 23/3"คุณครับ นี่ใช่ของคุณรึเปล่าครับ""อ๋อ ค่ะ ๆ ของฉันเองค่ะ"พศินยิ้มบาง ๆ แล้วก้มมองกระดาษในมือ"แผนงานประจำวันของชวิณ...คุณเป็นเลขาคนใหม่เหรอครับ""ค่ะ ชื่อน้ำ น้ำค้าง เสมอเหมือน เป็นเลขาคนใหม่ของคุณวิณเพิ่งเริ่มงานวันนี้เป็นวันแรก คุณคือพี่ชายคุณวิณใช่มั้ยคะ""รู้จักผมด้วยเหรอครับ""น้ำเห็นประวัติของคุณในนิตยสารธุรกิจค่ะ คุณเป็นคนที่ดูดีมาก ๆ น้ำก็เลยจำหน้าได้"พูดจบเธอก็ยิ้มกว้างชูนิ้วโป้งขึ้นมาทั้งสองข้าง บ่งบอกว่านี่คือสัญลักษณ์ของการกดไลก์ ถ้ามีสัญลักษณ์กดหัวใจก็คงทำไปแล้ว พศินที่ได้เห็นแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ แต่เป็นการหัวเราะที่ใช้กำปั้นหลวม ๆ บังปาก ดูเป็นผู้ดีไปอีกสิบระดับ"งั้น ตั้งใจทำงานนะครับ สู้ ๆ ครับ"เขาทิ้งท้ายประโยคให้เธอฮึบสู้ แล้วค่อยเดินหายเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของชวิณ น้ำค้างยืนยิ้มอยู่ที่เดิมจนพศินหายไปจนลับตา พอรู้ตัวอีกทีกระดาษที่เพิ่งจะพริ้นต์ออกมาก็ยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว นั่นเพราะเธอเขินจนเผลอบิดกระดาษจนยับเมื่อกลับมาที่โต๊ะก็เปิดข้อมูลบอร์ดบริหารดูใหม่ เป็นข้อมูล ตำแหน่ง และรูปภาพของพศิน น้ำค้างอ่านดูด้วยความสนอกสนใจ ขณะที่กำลังน
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
7 ซิทคอมคุณธรรม
ตอนที่ 31/3เมื่อเข้ามานั่งในรถแล้วเสียงท้องของน้ำค้างก็ร้องจ๊อก ๆ ชวิณหันขวับมามองเธอ จะว่าไปนี่ก็บ่ายสองแล้วแต่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ดังนั้นเขาจึงจอดให้เธอหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกน้ำเสียงราบเรียบ"คุณกินข้าวเลยนะ กินเสร็จแล้วก็หารถกลับเอง นี่ค่าอาหารและค่ารถกลับ""ให้น้ำเหรอคะ"พอชวิณพูดจบก็ยื่นแบงก์พันมาตรงหน้า น้ำค้างกลอกตาอย่างลังเล คิดอยู่ว่าควรรับเงินจากเขาไว้ดีหรือเปล่า ชวิณเห็นแบบนั้นก็เลยคิดว่าเธอไม่อยากได้เงินจึงชักมือกลับ แต่น้ำค้างก็รีบรวบเงินนั้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกล่าวขอบคุณ"ขอบคุณค่ะ คุณวิณไม่ต้องห่วงนะคะ น้ำจะ...""ไม่ได้ห่วงครับ"ยังไม่ทันพูดจบประโยคเขาก็รีบพูดตัดรำคาญ น้ำค้างเม้มปากแน่นแล้วค่อยเปิดประตูรถลงไป เมื่อรถของชวิณเคลื่อนจากไปแล้วเธอไม่ได้เข้าไปทานอาหารในร้านนั้น เพราะมองเข้าไปแล้วรู้สึกว่าอาหารน่าจะแพง เงินหนึ่งพันบาทถ้าเอาไปซื้อข้าวราดแกงหรือก๋วยเตี๋ยวข้างทางก็อิ่มไปได้หลายมื้อ หรืออาจจะอยู่ได้เป็นอาทิตย์เลยก็ได้ ดังนั้นน้ำค้างจึงเดินตามฟุตบาทมาเรื่อย ๆ เพราะตั้งใจว่าจะเดินไปขึ้นรถที่ป้ายรถเมล์กลับบริษัทขณะที่เดินอยู่นั้นบังเอิญสะดุดตาก
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
8 จำเป็นต้องรายงาน
ตอนที่ 32/3หญิงสาวหันมาตามเสียงเรียก เห็นว่าเจ้าของเสียงคือพศิน เขาหลุบตามองเท้าขาวสะอาดเปลือยเปล่าของเธอแล้วย่นคิ้วด้วยความสงสัย"ทำไมไม่ใส่รองเท้าครับ"เธอยิ้มเจื่อนเกี่ยวปอยผมทัดหูแล้วตอบน้ำเสียงกระอ้อมกระแอ้มตามฉบับสาวขี้อาย อยากเป็นผู้หญิงตัวเล็กตัวน้อยสเปกสามัญในแบบฉบับที่หนุ่มไทยชื่นชอบ"รองเท้าขาดค่ะ""แล้วจะกลับทั้งอย่างนี้เหรอครับ มารถอะไรครับ""มารถโดยสารค่ะ""ป้ายรถโดยสารห่างจากนี่พอสมควร งั้นติดรถผมไปมั้ยครับ""ไปค่ะ!"เขาพูดจบปุ๊บเธอก็ตอบตกลงปั๊บ พศินเดินนำหน้าไปก่อนส่วนน้ำค้างวิ่งเท้าเปล่าตามหลังเขาไปด้วยความดีใจ ชายหนุ่มขับรถออกจากบริษัทแต่ไม่ได้ตรงไปส่งเธอที่ป้ายรถเมล์ทันที เขาได้ขับมาจอดอยู่หน้าร้านขายรองเท้าแล้วหันมาสบตาเธอ"มีอะไรเหรอคะ""ก็รองเท้าขาดไม่ใช่เหรอครับ พรุ่งนี้ก็ต้องใส่อยู่ดี หรือว่าที่บ้านมีรองเท้าหลายคู่"อันที่จริงน้ำค้างก็พอจะมีรองเท้าอยู่บ้าง แต่มันเป็นรองเท้าผ้าใบสำหรับใส่ออกกำลังกายและรองเท้าแตะเป็นส่วนใหญ่ไม่เหมาะที่จะใส่มาทำงาน พศินได้หันกลับไปยังร้านขายรองเท้า เมื่อน้ำค้างมองตามเห็นสภาพร้านแล้วก็กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่"ร้านนี้ต้องแพงมากแน่ ๆ"
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
9 จัดการเลย
ตอนที่ 33/3หลังออกจากห้องทำงานของเขา น้ำค้างจึงเดินไปพริ้นต์เอกสารรายงานการก่อสร้างประจำวันแล้วนำมาวางไว้ให้ วันนี้เขาเงียบผิดปกติ อาจเป็นเพราะเรื่องเมื่อวานนี้ก็เป็นได้ น้ำค้างไม่กล้าทำอะไรนอกเหนือจากคำสั่ง จึงถอยห่างออกไปสามก้าวแล้วก้มหน้าวางมือประสานกัน เผื่อว่าเขาต้องการอะไรเพิ่มเติมเธอจะได้รีบหามาให้โดยด่วน"ออกไปได้แล้ว""ค่ะ"หญิงสาวเดินออกมายังไม่พ้นจากห้องก็เดินย้อนกลับไปหาเขาใหม่ แล้ววางเงินแบงก์ร้อยกับแบงก์ยี่สิบไว้บนโต๊ะ"เงินทอนเมื่อวานค่ะ น้ำใช้ไปแค่สองร้อยกว่าบาท"นี่ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าที่เขาให้เพราะอยากจ้างเธอไปไกล ๆ เกิดมายังไม่เคยเห็นใครซื่อบื้อได้ขนาดนี้ ชวิณหลุบตามองเงินแบงก์ยิบย่อยแล้วโบกมือให้เธอเอาเงินนี้แล้วรีบออกไปเขาไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยกับเงินแค่ไม่กี่ร้อย ในหัวตอนนี้คิดอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องของลิลลี่กับพศิน พอพ้นเงาร่างน้ำค้างแล้วชวิณก็เดินออกมาจากห้องอย่างอารมณ์เสีย ขณะที่เดินผ่านห้องพักเบรกพนักงานได้ยินเสียงที่เล็ดลอดออกมา เป็นเสียงของปัทมากำลังคุยกับพศิน"คุณน้ำเป็นลูกสาวเพื่อนคุณปัทจริง ๆ เหรอครับ""จริงสิคะ ยัยน้ำเป็นเด็กน่ารักนะคะ แม่ป่วยออด
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
10 ตัดใจซะเถอะ
ตอนที่ 41/3ช่วยไม่ได้นี่นา เขารักลิลลี่มาเป็นสิบ ๆ ปี ส่วนพศินไม่ได้มีใจให้ลิลลี่เลยสักนิด ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรืออะไรทั้งนั้น เขาไม่เคยใจดีกับพศินแบบนี้มาก่อน ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่ชวิณสงเคราะห์ให้เพราะเวทนา ถือซะว่าช่วยให้พี่ชายนอกคอกนั่นได้สมหวังเร็วขึ้น"หึ..."ชวิณคิดแล้วก็แค่นหัวเราะจนพนักงานศูนย์ความงามที่นั่งอยู่เคาน์เตอร์มองมาเป็นตาเดียวกัน เสียงหัวเราะของเขาเหมือนตัวร้ายในละครหลังข่าวไม่มีผิดถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานเกือบสองชั่วโมง ชวิณก็นั่งรอโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยอดทนกับสิ่งใดได้นานเพราะมีนิสัยใจร้อน แต่ครั้งนี้กลับนั่งจิบเครื่องดื่มที่ทางศูนย์ความงามนำมาบริการอย่างสบายใจเฉิบ"เรียบร้อยแล้วค่ะ"เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมอง น้ำค้างได้ถูกพาตัวเดินออกมา เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แว่นหนาเตอะถูกเปลี่ยนเป็นคอนแทคเลนส์สายตา ผมที่เคยรวบต่ำถูกปล่อยสยายดัดลอนใหญ่รับกับกรอบหน้า อีกทั้งใบหน้าที่เคยจืดชืดก็ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนสวยสะพรั่งถามจริง...นี่แปลงโฉมหรือรีโนเวท?ชวิณแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยจริง ๆ ค
last updateZuletzt aktualisiert : 2025-03-21
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status