5.โดนเล่นงานเข้าแล้ว

บ้านของเพลิง

ย่างกายเข้ามาในบ้านของเพลิงแม่บ้านก็เดินเข้ามาช่วยยกสัมภาระของเธอไปไว้ที่ห้องรับรองแขกที่ทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้ว เด็กสาวที่มีมารยาทไม่ลืมยกมือไว้และแนะนำตัวเองด้วยความนอบน้อมทำให้ได้ใจของแม้บ้านไปเต็มๆ

"สวัสดีค่ะหนูมินตรานะคะ"

"น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ พี่ชื่อฝนนะจ๊ะ"

"ถ้าพี่ฝนมีอะไรให้หนูช่วยบอกได้ตลอดเลยนะคะ หนูทำเป็นทุกอย่างเลยค่ะ"

"อู้ยย พี่ฝนไม่กล้าหรอกค่ะ หนูมินตราเป็นแขกคนสำคัญของคุณเพลิง"

"อย่าคิดแบบนั้นเลยค่ะ หนูแค่คนอาศัยต้องรู้จักทดแทนบุญคุณ"

แม่บ้านพาเธอไปรู้จักกับป้าจีนแม่ครัววัยเก๋าประจำบ้าน ฝีปากไม่เป็นรองใครบ่นได้ตลอดเวลา

"สวัสดีค่ะป้าจีน หนูมินตรานะคะ"

"นี่แม่ครัวชื่อป้าจีน"

"ใครใช้ให้แกบอกชื่อฉันวะนังฝน"

"แล้วจะปิดบังทำไมล่ะป้า หนูมินตราเนี่ยเป็นแขกคนสำคัญของคุณเพลิงจะต้องมาอยู่บ้านนี้อีกคน"

"เชอะ! ใครอยากรู้ไม่ทราบ"

ป้าจีนเดินแสร้งเดินหนีไปทางอื่นก่อนจะแอบไปเจ็บใจอยู่คนเดียว คิดถึงอดีตเมื่อหลายปีก่อนสินีย์มาที่บ้านหลังนี้และกดขี่ดูถูกป้าจีนไว้สารพัดแถมตอนนี้หลานสาวของสินีย์ยังต้แงมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอีก ป้าจีนคงอยู่เฉยไม่ได้ต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง

"หื้ยย มันน่าเจ็บใจจริงๆกล้าส่งหลานสาวมาปะทะกับคนอย่างนังจีน ครั้งนี้ไม่ยอมง่ายๆหรอกเว้ย"

อาหารเย็นถูกเสริฟขึ้นโต๊ะสองที่ให้เพลิงและมินตรา วันนี้เป็นเมนูต้มจืดเต้าหู้หมูสับของโปรดของเขาเลยก็ว่าได้ ส่วนของเธอเป็นแกงพะแนงหมูกับไข่เจียวตามที่เธอบอกไว้ล่วงหน้า ป้าจีนเสริฟอาหารเสร็จก็เดินกลับไปทำความสะอาดครัวต่อตามปกติ แต่ทว่าที่ไม่ปกติคือป้าจีนไปแอบมองเธอที่กำลังตักข้าวเข้าปากแต่ก็ถูกเขาห้ามไว้ก่อน

"เดี๋ยว!"

"มีอะไรคะ"

"ฉันอยากกินแกงพะแนง เธอเอาต้มจืดไปทานเถอะนะ"

"หนูทานอะไรก็ได้อยู่แล้วค่ะ"

เขาตักพะแนงราดลงบนข้าวสวยร้อนๆตักเข้าปากช้าๆก่อนจะพยายามกลืนลงคอไปด้วยความลำบากรีบดื่มน้ำตามลงไป

"ออกมาหาผมหน่อยป้าจีน!"

"มะ มีอะไรหรอคะ"

น้ำเสียงสั่นเครือเพราะรู้ดีอยู่เต็มอกว่าตนเองได้ทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้ แม้จะหาทางแก้ตัวแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะครั้งนี้เขาโมโหป้าจีนจริงจังกว่าทุกๆครั้ง 

"ป้าคิดว่าบ้านของคุณมินตราทานรสชาติเข้มข้น เลยทำให้ด้วยความตั้งใจเลยค่ะ"

"ตั้งใจแกล้งนะสิ! ทั้งเผ็ดทั้งเค็มแบบนี้ ใครจะทานเข้าไปได้ ผมรู้นะว่าป้าจีนไม่ชอบสินีย์เลยพาลมากลั่นแกล้งมินตราแบบนี้"

"ป้าขอโทษค่ะๆ"

"ผมจะบอกให้นะว่ามินตราไม่ได้เป็นเหมือนสินีย์เลยสักนิด"

"อาเพลิงคะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ"

"ไปกินข้าวข้างนอกกับฉัน อาหารพวกนี้ทิ้งลงถังขยะให้หมดเลยนะ"

"ค่ะๆคุณเพลิง"

เขาลากแขนเธอเดินออกไปนอกบ้าน ไม่นานเสียงสตาร์ทรถเก๋งก็ดังขึ้นก่อนที่รถจะแล่นออกพ้นรั้วบ้านไป ฝนรีบเดินเข้ามาช่วยป้าจีนเก็บโต๊ะทำความสะอาด

"ฉันบอกป้าแล้วว่าหนูมินตราไม่ใช่อย่างคุณสินีย์อะไรนั่น"

"แกจะรู้ดีกว่าฉันได้ไง ถ้าแกรู้จักนังสินีย์พอจะไม่สงสัยขนาดนี้หรอก"

"แต่ก็คนละคนกันนะป้า หนูมินตราก็ออกจะน่ารักเรียบร้อย"

"ของอย่างนี้ต้องดูนานๆ เด็กคนนี้มันเป็นลูกเสือลูกจระเข้มันจะดีได้ไง"

"แสดงว่าป้าจะขัดคำสั่งคุณเพลิงใช่ไหม ระวังตกงานตอนแก่นะป้า"

"ครั้งนี้ฉันพลาดไปหน่อย ครั้งต่อไปฉันจะทำให้เนียนกว่านี้ คุณเพลิงจะต้องได้เห็นธาตุแท้ลูกจระเข้ตัวนี้"

"งั้นก็แล้วแต่ป้าล่ะกัน ฉันขอดูศึกครั้งนี้ห่างๆดีกว่า"

มินตราใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านของเพลิงประมาณสามเดือนเห็นจะได้ แต่เธอก็ยังคงนั่งแท็กซี่แวะเข้ามาดูแลสินีย์ที่บ้านอยู่เป็นประจำ วันนี้เรียนวันสุดท้ายก่อนปิดเทอมเธอตั้งใจจะกลับไปขออนุญาตเพลิงมาอยู่ดูแลสินีย์ที่บ้านในช่วงปิดเทอม แต่เธอก็ต้องโดนปฏิเสธ

"ให้หนูมาดูแลอานีย์ช่วงปิดเทอมนะคะ"

"ไม่…ต้อง"

"ทำไมล่ะคะ อานีย์จะได้ไม่เหงาด้วย"

"แก…ทำยังไงก็ได้ ให้คุณเพลิง…"

"อาเพลิงหรอคะ?"

"มันเจ็บปวด~ ที่ทำกับฉัน"

น้ำเสียงของสินีย์สั่นเครือก่อนจะร้องไห้ออกมา มินตรารีบขยับเข้าไปจับมืออาที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความเวทนา

"อานีย์นอนพักเถอะนะคะ หนูจะรีบกลับไปเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับอา"

"ไม่! แกต้องหาทาง ไม่ให้เขาฟ้องหย่าที่ฉันคบชู้"

"โธ่! อานีย์"

แม้จะพูดออกมาด้วยอาการปากเบี้ยวเนื่องจากความเครียดทำให้เส้นเลือดในสมองแตกจนเป็นผู้ป่วยอัมพฤกษ์นอนติดเตียง มินตราก็เข้าใจดีว่าอาของเธอไม่ต้องการให้เธอมาอยู่ด้วยแค่อยากให้สามีกลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ฝ่ายเธอที่ไม่ได้รับรู้เรื่องด้วยต้องมาตกที่นั่งลำบากก็ยิ่งทุกข์ใจขึ้นไปอีก