ภาพฝันของเจ้าเป็นจริง

"ข้าไม่คิดว่าพี่หญิงใหญ่จะอ่อนแอเพียงนี้ ตกน้ำเหมือนกับพี่หญิงรองแต่นางถึงกับสลบไปสามวัน นี่ก็ยังมีไข้อยู่อีกหรือ” จินหลัน ลูกอนุของบ้านร้องเอ่ยถามอย่างสงสัย นางมองไปที่พี่สาวร่วมบิดาของนางอย่างไม่เข้าใจ ช่วยขึ้นมาพร้อมกันแต่อีกคนเป็นหนัก อีกคนดูเหมือนจะไม่เป็นอันใดเลย

จินหลันรู้ดีว่าจินหร่วนมีนิสัยเช่นใด ที่อยากมาดูจินหว่านก็เป็นเพราะต้องการเห็นสภาพของคุณหนูใหญ่ชุยในตอนย่ำแย่เท่านั้นไม่ได้อยากจะมาเยี่ยมอย่างที่ปากนางพูด ส่วนนาง...มาเพื่อชมความสนุกเท่านั้น

“เหอะ ไม่ให้เข้าก็ไม่เข้า” จินหร่วนสะบัดหน้าหนีไปอย่างไม่ไยดี จินหลันทำได้เพียงเร่งฝีเท้าตามกลับไป

ชุยจิ้น ส่งบ่าวข้างกายไปติดตามชุยหมิ่นอยู่สองวันเต็มๆ ก็พบความผิดปกติแล้ว บ่าวข้างกายของชุยหมิ่นเข้าออกร้านเครื่องลายครามและภาพวาดโบราณอยู่หลายหน มีทั้งที่ถือสิ่งของติดมือกลับมาและนำสิ่งของเข้าไปเลือกเปลี่ยนเป็นเงิน ชุยจิ้นเมื่อได้ฟังรายงานสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นกังวลทันที ที่น้องสาวพูดออกมาเป็นเรื่องจริง เขาไม่อาจเสียเวลาต่อได้แม้แต่เพียงอึดใจเดียว เมื่อสอบถามได้ความว่าบิดาเดินทางกลับมาถึงจวนแล้วก็ออกไปพบทันที

“ท่านพ่อ”

“มีเรื่องใด” ชุยเซียวเงยหน้าขึ้นมาจากงานบนโต๊ะในห้องตำรา ถามบุตรชายที่มีสีหน้าร้อนรนทันที

ชุยจิ้นเล่าเรื่องที่ตัวเขาไปพบกับบ่าวของชุยหมิ่นที่ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ โดยบังเอิญที่ร้านเครื่องลายคราม พอติดตามสองวันจึงพบว่าเขาเข้าออกอยู่บ่อยครั้งและตนได้สืบถามมาแล้วว่าร้านทั้งสองเบื้องหลังล้วนแต่เกี่ยวข้องกับค้าของเถื่อน

“จริงหรือ” น้ำเสียงของชุยเซียวตื่นตระหนกไม่น้อย ด้วยรู้ดีว่าบุตรชายเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เล็ก เรื่องที่เขาลงมือสืบเองคงไม่มีทางผิดพลาด

“ข้าตรวจสอบจนกระจ่างถึงได้กล้าพูดกับท่านพ่อ หากครั้งนี้ท่านช่วยอารองให้รอดพ้นจากความผิด เกรงว่าต่อไปเส้นทางขุนนางของท่านคงต้องแปดเปื้อนไปด้วยแล้ว”

คำพูดของชุยจิ้นไม่เกินจริง อย่าเห็นว่าเขาเพิ่งจะอายุได้เพียงสิบสี่หนาว เมื่อต้นปีถึงกับสอบผ่านซิ่วไฉมาแล้ว ทั้งยังถูกอาจารย์ในสำนักศึกษาเอ่ยชื่นชมอยู่บ่อยครั้ง ทุกสิ่งที่เขาคิดจะลงมือทำย่อมรอบคอบไม่ต่างจากผู้ใหญ่คนอื่น

ชุยเซียวเคาะนิ้วกับโต๊ะอย่างใช้ความคิด เขาช่วยเหลือบ้านรองมาไม่รู้กี่หน การกลับเข้ามารับตำแหน่งก็เป็นที่เขาทำหน้าหนาขอความเมตตาจากฮ่องเต้ให้ชุยหมิ่น แต่ไม่คิดว่าน้องชายต่างมารดาที่รับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะเป็นนิสัยกลับไม่อาจทำได้จริง เพียงแค่ถูกเงินทองอำนาจบังตาก็ทำให้กลับไปหลงผิดในเส้นทางเดิม

ตัวเองกว่าจะได้อยู่ในตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังเลือดตาแทบกระเด็น หากถูกเรื่องค้าของเถื่อนของน้องชายลากเขาเข้าไปพัวพันด้วย อย่าว่าแต่ชื่อเสียงที่ด่างพร้อยเลย แม้แต่ศีรษะก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้ เมื่อพิจารณามองบุตรชายที่เป็นต้นกล้าที่กำลังเติบโตอย่างสง่างาม ความคิดของชุยเซียวก็ดูเหมือนจะเด็ดขาดขึ้น

“เจ้าคิดว่าควรทำเช่นใดดี” เขายกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น หากบุตรชายไม่มีหนทางแก้ไขคงได้เอ่ยถามเขาอย่างร้อนใจแล้ว

“เป็นหนทางดี ที่ท่านพ่อจะทำเรื่องแบ่งแยกตระกูล” สายตาและน้ำเสียงของชุยจิ้นหนักแน่นไม่สมกับเป็นเด็กวัยสิบสี่หนาวเลย

“เจ้าอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้กับท่านแม่ของเจ้า พ่อจะจัดการเอง” เขาไม่ต้องการให้ภรรยาคู่ชีวิตจะต้องมากลุ้มใจเรื่องของบ้านรองอีกแล้ว พวกเขากลับมาไม่กี่เดือนก็แทบจะทำให้ไป๋ซื่อกระอักเลือดอยู่หลายหน

หูซื่ออยากจะยึดอำนาจดูแลจวนส่งมอบให้หวงซื่อสะใภ้ของตนใจจะขาด จึงหาเรื่องตำหนิไป๋ซื่อไม่เว้นวัน ข้าวของที่ต้องซื้อจัดเตรียมให้บ้านรองก็ขอเพิ่มจำนวนแทบจะทุกเดือน พออ้างเรื่องเงินกองกลางที่ลดไปจำนวนมาก หูซื่อก็ร่ำร้องเล่าความทุกข์ยากของบ้านรองตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่ไม่ได้รับความช่วยเหลือจากตระกูล จะบอกว่าไม่ได้รับก็ดูจะกล่าวหนักเกินไป เงินที่หูซื่อสั่งให้ชุยเซียวส่งให้บ้านรองทุกเดือนไม่เคยต่ำกว่าหนึ่งร้อยตำลึงเงินเลย แล้วจะกล่าวโทษเช่นนี้ได้อย่างไร

ชุยจิ้นหลังจากที่ออกจากห้องตำราของบิดา ก็รีบเดินไปที่เรือนของจินหว่านในทันที บ่าวที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเรือนพอเห็นว่าเป็นคุณชายใหญ่ก็รีบเปิดให้ในทันที

“หว่านวาน” เสียงร้องเรียกน้องสาวตั้งแต่ยังไม่ถึงหน้าห้องของนาง ดังขึ้นจนสาวใช้ที่อยู่ด้านในต่างก็รีบถอยออกไป

“มีเรื่องน่ายินดีอันใดหรือท่านพี่” จินหว่านยามนี้สีหน้าของนางดีขึ้นแล้ว เพียงแต่นางคร้านที่จะออกไปด้านนอกจึงบอกผู้อื่นว่ายังต้องไอเย็นอยู่

“ภาพฝันของเจ้าเป็นจริง” ชุยจิ้นรับชาที่น้องสาวส่งมาให้ดื่มลงไปในอึกเดียว ก่อนจะเอ่ยถามอย่างร้อนใจ “เจ้ารู้มาจากภาพฝันจริงหรือ” มันดูน่าเหลือเชื่อเกินไป

จินหว่านหลุบตาลงไม่กล้าสบสายตาของชุยจิ้นที่มองนางอย่างค้นหา ด้วยรู้ดีว่าพี่ชายของนางเฉลียวฉลาดเพียงนั้นไม่มีทางเชื่อว่าเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งของนางแน่ แต่นางจะบอกเรื่องราวที่เลวร้ายในชาติภพที่แล้วออกมาได้อย่างไร ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่รู้สึกผิดหรือที่ไม่อาจปกป้องนางได้

“สามวันที่ข้าไม่ได้สติ ข้าฝันถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าที่จะเกิดขึ้นเจ้าค่ะ ความจริงข้าก็ไม่เชื่อว่าจะเป็นจริง เพียงแค่บอกให้ท่านรู้ในเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นเพื่อตรวจสอบเท่านั้น”

ชุยจิ้นเมื่อพิจารณาในสิ่งที่น้องสาวพูด ก็เห็นว่าไม่มีสิ่งใดที่ผิดสังเกต จึงได้เชื่ออย่างสนิทใจถึงความฝันล่วงหน้าของนาง

“แล้วเหตุการณ์ต่อไปเล่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น” หากรู้ล่วงหน้าก็มีหนทางให้แก้ไขก่อนมิใช่เรื่องดีหรือ

“ตอนนี้ยังเจ้าค่ะ ต้องรอดูว่าท่านพ่อจะจัดการเช่นใด”

เมื่อชาติที่แล้วบิดายอมทนแบกชื่อเสียงและความหมางใจของฮ่องเต้ไว้กับตัวไม่ยอมแยกบ้าน จนเรื่องราวบานปลายถึงขั้นหวงซื่อพาหลานสาวของนางเข้ามาในจวนเพื่อจับชุยเซียวจนได้เป็นอนุของบิดานาง หลังจากนั้นไม่นานพี่ชายก็ถูกชุยจ้านบ้านรองที่เห็นว่าพี่ชายกำลังผิดหวังในตัวบิดา หลอกล่อพาไปเที่ยวในเหลาสุรา ก่อนจะส่งนางคณิกาเข้ามาทำให้ชื่อเสียงของพี่ชายนางแปดเปื้อน ยามนั้นชุยจิ้นสอบผ่านจิ้นซื่อ จนได้เป็นจอหงวนคนใหม่ของแคว้นแล้ว

ยังมิทันได้แต่งตั้งเป็นขุนนาง ก็ถูกหญิงสาวร้องเรียนเรื่องย่ำยีร่างกายนาง บิดายังไม่ทันได้ตรวจสอบเรื่องราวให้กระจ่าง ก็ตำหนิด่าทอลงโทษชุยจิ้นเสียยกใหญ่ จินหว่านที่แต่งออกไปแล้วมารู้เรื่องในภายหลังชุยจิ้นก็หนีหายไปเสียแล้ว ตอนนั้นจ้าวตงหยุนยังนับว่าเป็นสามีที่ดีของนาง ช่วยตรวจสอบเรื่องราวของหญิงสาวผู้นั้นจนพบว่านางเป็นเพียงคณิกาที่ขายเรือนร่างมาหลายปี หวังจะปีนสูงเข้าตระกูลชุยจึงได้วางแผนเช่นนั้น แต่เบื้องหลังผู้ใดสั่งการลงมาต่อให้ทางการโบยให้ตายนางก็ไม่ยอมพูดถึง

กว่าชุยเซียวจะรู้ตัวว่าลงโทษบุตรชายเกินไปก็สายไปเสียแล้ว นานหลายปีถึงได้รู้ว่าชุยจิ้นทิ้งพู่กันหันหลังให้ตำราจับดาบเข้าสู่สนามรบ ไป๋ซื่อที่ช้ำใจเรื่องสามีรับอนุก็หนักหนาพอแล้ว ยังมาปวดใจเรื่องบุตรชายหนีหายไปอีก นางเกินจะรับไหวจึงได้แต่นอนป่วยอยู่แต่ภายในเรือนไม่รับรู้เรื่องภายนอกอีกเลย อำนาจทั้งหมดถูกส่งต่อให้หูซื่อและหวงซื่อจัดการเรื่องภายในจวนแทน จินหว่านมารู้ภายหลังทั้งหมดจากปากของจินหร่วน ในวันที่นางถูกวางยาอ่อนแรงแล้วจับยัดใส่รถม้าส่งให้หลี่หรงฝู ยามนี้เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดนางก็อดที่จะปวดใจไม่ได้ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา และก้มหน้าอยู่ตลอดเวลากลัวว่าพี่ชายจะเห็น

“เช่นนั้นก็รอดูไปก่อนว่าท่านพ่อจะจัดการเช่นใด ข้าเชื่อว่าครั้งนี้ท่านพ่อจะต้องแยกบ้านอย่างแน่นอน” ชุยจิ้นพูดคุยและกำชับไม่ให้จินหว่านบอกกล่าวมารดาอีกสองสามคำก็กลับออกไป