บทที่ 2 ถุงหอมที่ไม่ควรถูกส่ง

บทที่ 2

ถุงหอมที่ไม่ควรถูกส่ง

​เฮือก!

​ร่างผอมบางสะดุ้งสุดตัวพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ อาการกระตุกเกร็งนั้นรุนแรงราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งตะเกียกตะกายโผล่พ้นผิวน้ำ สองตาของหลินเยี่ยนเบิกโพลง นัยน์ตาสั่นระริก ลำคอตีบตันจนต้องยกมือขึ้นตะปบหน้าอกตัวเองเพื่อไขว่คว้าหาอากาศ

​ทว่า... สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่แผ่นกระดานไม้แข็งสากที่เย็นเยียบ

​ความเย็นจากเรือนเย็นยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูกจนเขาสั่นสะท้าน หลินเยี่ยนนั่งนิ่งงัน สับสนจนแยกไม่ออกว่าภาพตรงหน้าคือความฝันหลอกหลอนก่อนตาย หรือสิ่งที่พบเจอมาก่อนหน้าเป็นเพียงความฝัน ถวาใจของหลิงเยี่ยนรู้ดีว่าความโหดร้ายที่พบเจอมาก่อนหน้านั้นไม่ใช้ความฝันอย่างแน่นอน ฤาสวรรค์เวทนาให้เขาย้อนเวลากลับมาจริงๆ กลิ่นคาวเลือดยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก สัมผัสของของเหลวข้นคลั่กที่ทะลักออกจากริมฝีปากยังแจ่มชัด ความหวาดกลัวว่าหากขยับตัวเพียงนิด ภาพลวงตานี้จะแตกสลาย แล้วจะกลับไปนอนรอความตายอย่างโดดเดี่ยวในเรือนเย็นอีกครั้ง

​เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ... สิ่งที่ปะทะความรู้สึกคือ ‘ความอบอุ่น’

​ไม่มีลมเหมันต์ที่พัดบาดผิวจนแสบร้อน ไม่มีกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือด สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือกลิ่นกำยานหอมกรุ่น กลิ่นสุราเลิศรส และเสียงดนตรีผีผาที่บรรเลงคลอเคล้ากับเสียงหัวเราะและคำอวยพรของผู้คน ปลายนิ้วที่สั่นเทาเลื่อนขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตนเอง ไม่มีคราบโลหิตสีคล้ำ ไม่มีความเจ็บปวดจากการไอจนแทบสิ้นใจ เขาเลื่อนมือลงมาจับชีพจรที่ข้อมือ สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและอุ่นวาบอยู่ใต้ผิวเนื้อ

​ทุกอย่างชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงภาพลวงตาของคนใกล้สิ้นใจ

​หลินเยี่ยนกะพริบตาถี่ แสงโคมไฟสีนวลตาที่สว่างไสวไปทั่วโถงกว้างค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในกรอบสายตา เขาไม่ได้อยู่ในเรือนเย็นที่มืดมิดอีกแล้ว ร่างกายของเขาสวมใส่อาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีสีสว่าง ตัดเย็บอย่างประณีต ไม่ใช่ชุดสีขาวหม่นหมองที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดชุดนั้น 

​และเมื่อก้มมองมือเพียงเห็นสิ่งของที่ถืออยู่... ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก

​‘ถุงหอมคุ้มภัย’

​ถุงหอมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ไร้รอยเปื้อน รอยปักดิ้นทองรูปกิเลนเหยียบเมฆายังคงงดงามไร้ที่ติ ถุงหอมชิ้นนี้... คือสิ่งที่เขาอดหลับอดนอนจุดตะเกียงปักมันขึ้นมาเพื่อมอบให้บุรุษผู้หนึ่งก่อนออกศึก

​หลินเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมองไปเบื้องหน้า

​บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความครึกครื้น เสียงเครื่องดนตรีบรรเลงสอดประสานกับเสียงหัวเราะและคำอวยพรของเหล่าขุนนางที่หลั่งไหลเข้ามาหาแม่ทัพใหญ่ผู้เตรียมนำทัพออกศึก ตามปกติแล้ว ในงานเลี้ยงที่มีผู้คนมากมายเช่นนี้ สายตาหลายคู่มักจะลอบมองมาที่ ‘พระชายาเอก’ อย่างเขาอย่างเงียบๆ เพราะทุกคนในงานต่างคุ้นชินและรู้ดีว่า คุณชายหลินเยี่ยนผู้นี้หลงใหลท่านอ๋องของตนมากเพียงใด ในงานเลี้ยงทุกครา หลินเยี่ยนมักจะนั่งไม่ติดที่ คอยจดจ้องไปที่ตำแหน่งประธานของงาน รอคอยจังหวะที่จะลุกขึ้นไปเอาอกเอาใจเสมอ

​ที่หัวโต๊ะไม้สลักลวดลายวิจิตรตั้งตระหง่าน เซี่ยหลานโจวนั่งอยู่ด้วยท่วงท่าสง่างาม เขากำลังยกจอกสุราขึ้นจิบ รับการคารวะจากเหล่าขุนนางที่ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาพูดคุย และเมื่อข้ากวาดสายตาไปอีกทาง ถัดไปไม่ไกลนัก ซูหว่านหนิงนั่งอยู่ตรงนั้น นางสวมชุดสีชมพูอ่อน ประดับรอยยิ้มละมุนละไม

​นี่คืองานเลี้ยงส่งท่านอ๋องก่อนนำทัพออกศึกชายแดน

​และคือช่วงเวลาสี่วัน... ก่อนจะเกิดเหตุการณ์ที่สระบัว

​หลินเยี่ยนมองถุงหอมสีน้ำเงินเข้มในมือซ้ำอีกครั้ง ความทรงจำในอดีตชาติแล่นริ้วเข้ามาประทับซ้อนกับภาพตรงหน้า

​ในชาติก่อน ตรงกับช่วงเวลานี้... เขาประคองถุงหอมใบนี้ด้วยสองมือที่สั่นเทาจากความตื่นเต้น เดินฝ่าสายตาของผู้คนนับร้อยที่ต่างหยุดบทสนทนาเพื่อหันมามองเขา หลินเยี่ยนในวันนั้นส่งยิ้มกว้าง เอ่ยปากเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและเปี่ยมไปด้วยความหวัง

​‘ท่านพี่ ข้าปักถุงหอมคุ้มภัยใบนี้ด้วยตัวเอง หวังให้ท่านพกติดกายระหว่างออกศึก’

​ทว่าเซี่ยหลานโจวไม่ได้ยื่นมือออกมารับ ชายหนุ่มเพียงปรายตามองถุงหอมในมือเขาราวกับมันเป็นเพียงเศษผ้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชา

​‘วางรวมกับของอวยพรอื่นเถอะ ให้พ่อบ้านจัดการ’

​ความเงียบโรยตัวลงมากลบเสียงดนตรีไปชั่วขณะ หลินเยี่ยนยืนค้างอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะที่พยายามกลั้นไว้ของเหล่าขุนนาง และเสียงซุบซิบกระซิบกระซาบที่ดังแว่วมาให้ได้ยิน ซูหว่านหนิงที่นั่งอยู่ไม่ไกลเพียงยกจอกชาขึ้นบังริมฝีปาก ส่งรอยยิ้มบางเบาที่มองทะลุเห็นความเยาะเย้ยได้อย่างชัดเจน

​วันนั้นเขาจำใจต้องชักมือกลับ เก็บถุงหอมซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ซ่อนความอับอายไว้ใต้กริยาเย่อหยิ่ง ทว่าสุดท้าย ถุงหอมใบนี้ก็เป็นเพียงของที่อยู่เป็นเพื่อนเขายามสิ้นใจในเรือนเย็น

​หลินเยี่ยนหลับตาลงช้าๆ ซึมซับกลิ่นคาวเลือดที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาก็เปลี่ยนไป

​ขณะเดียวกัน ที่ฝั่งประธานของงานเลี้ยง

​เซี่ยหลานโจววางจอกสุราลง นัยน์ตาดำขลับกวาดมองไปรอบงานตามความเคยชิน พ่อบ้านหลี่ ผู้เป็นพ่อบ้านคนสนิทที่คอยยืนรับใช้อยู่เบื้องหลัง ลอบสังเกตผู้เป็นนายสลับกับมองไปทางที่นั่งของพระชายาเอก

​ในใจของพ่อบ้านวัยกลางคนกำลังเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์ที่คุ้นเคย พระชายาเอกจะต้องลุกขึ้นมาพร้อมกับของขวัญสักชิ้น และท่านอ๋องก็จะต้องเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่าให้เขารับไว้ แต่มีเพียงพ่อบ้านหลี่ที่รู้ดีว่า... เบื้องหลังความเย็นชาเหล่านั้น ของที่หลินเยี่ยนเคยมอบให้ ไม่เคยถูกโยนทิ้งไปจริงๆ

​พ่อบ้านหลี่ยังจำได้ดี ขนมเหลียนฮวาที่พระชายาเข้าครัวทำจนนิ้วพอง วันนั้นท่านอ๋องสั่งให้วางทิ้งไว้บนโต๊ะ ทว่าในยามดึกที่ท่านอ๋องนั่งตรวจเอกสารในห้องหนังสือ ขนมเหล่านั้นกลับถูกกินหมดไม่เหลือ ชาชั้นเลิศที่พระชายาเคยส่งมาให้ แม้ท่านอ๋องจะให้เขารับแทนและไม่ยอมให้เข้าพบ แต่สุดท้ายกาน้ำชานั้นก็ว่างเปล่า หรือแม้แต่ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่พระชายาเพียรพยายามหามามอบให้ ล้วนถูกเก็บรวบรวมไว้อย่างเป็นระเบียบในหีบไม้สลักใบหนึ่งที่มุมห้องหนังสือ

​ดังนั้น วันนี้หากพระชายานำถุงหอมหรือของแทนใจใดๆ มามอบให้ พ่อบ้านหลี่ก็เตรียมพร้อมที่จะยื่นมือออกไปรับตามคำสั่งของท่านอ๋อง แล้วค่อยนำมันไปเก็บรักษาไว้ในหีบไม้อย่างเงียบๆ เช่นเดิม

​ทว่า... เวลาล่วงเลยไปจนขุนนางเกือบจะอวยพรกันครบแล้ว หลินเยี่ยนกลับยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน ท่วงท่าการนั่งนั้นหลังตรงสง่างาม บรรยากาศรอบตัวดูเยือกเย็นและตัดขาดจากความคาดหวังของผู้คนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

​เมื่อสายตาของท่านอ๋องและพระชายาบังเอิญสบกัน หลินเยี่ยนเพียงแค่มองผ่านบุรุษผู้สูงศักดิ์ไปราวกับมองอากาศธาตุ แล้วเบือนหน้าหนีไปรินสุราอย่างเชื่องช้า

​ปลายนิ้วของเซี่ยหลานโจวที่กำลังจะยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปากชะงักงัน เขาเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ คิ้วกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามผู้ติดตามข้างกายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความสะดุดใจไว้อย่างมิดชิด

​“วันนี้พระชายาไม่ได้เตรียมสิ่งใดไว้หรือ”

​พ่อบ้านหลี่ที่คอยสังเกตการณ์อยู่ก่อนแล้ว โน้มตัวลงตอบอย่างระมัดระวัง

​“บ่าวเห็นพระชายาถือถุงหอมสีน้ำเงินเข้มไว้ตั้งแต่เริ่มงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่... จนถึงตอนนี้พระชายายังไม่ได้ลุกขึ้นนำมามอบให้”

​คำตอบนั้นทำให้เซี่ยหลานโจวชะงักไปอีกหน สายตาอันคมกริบเลื่อนไปยังโต๊ะของหลินเยี่ยน เขาเห็นสิ่งของสีน้ำเงินเข้มวางอยู่ตรงนั้นจริงดังว่า... แต่ผู้เป็นเจ้าของกลับเอาแต่นั่งนิ่งจิบสุรา ไม่คิดจะก้าวเดินมาหาเขาสักก้าวเดียว ความไม่คุ้นชินบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก เขายังเรียกมันไม่ถูก เพียงรู้ว่ามันไม่น่าพอใจนัก

​ผู้ที่สังเกตเห็นความผิดปกตินี้ไม่ได้มีเพียงฝั่งของเซี่ยหลานโจว

​ซูหว่านหนิงลอบปรายตามองไปทางหลินเยี่ยนเป็นระยะ นางรอดูว่าพระชายาเอกผู้นี้จะลุกขึ้นมาทำตัววุ่นวายเป็นตัวตลกเมื่อใด แต่นางกลับต้องผิดหวัง เมื่อเห็นหลินเยี่ยนเอาแต่นั่งนิ่งจิบสุรา นางจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายเดินหมากกระตุ้นเสียเอง

​สตรีผู้มีศักดิ์เป็นญาติฝ่ายฮองเฮาขยับรอยยิ้มละมุนละไม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดังมาก แต่ก็ใสกระจ่างกังวานพอที่จะทำให้ผู้คนในบริเวณนั้นรวมถึงหลินเยี่ยนและเซี่ยหลานโจวได้ยินชัดเจน

​“วันนี้ท่านอ๋องจะออกศึกไกล หม่อมฉันนึกว่าพระชายาจะมีของมงคลหรือของแทนใจมอบให้ท่านอ๋องเสียอีกเพคะ” ซูหว่านหนิงเอ่ยพลางทอดสายตามองมาทางหลินเยี่ยนด้วยความอ่อนหวาน “งานส่งทัพสำคัญถึงเพียงนี้ หากท่านอ๋องได้รับของแทนใจจากพระชายา คงเป็นสิริมงคลไม่น้อย”

​น้ำเสียงของนางดูสุภาพและหวังดี ทว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงคือการผลักให้หลินเยี่ยนลุกไปแสดงความรักต่อหน้าคนทั้งงาน เพื่อให้เขากลายเป็นตัวตลกที่ถูกเมินเฉยเหมือนดั่งที่นางคาดการณ์ไว้

​หากเป็นหลินเยี่ยนในชาติก่อน คงถูกถ้อยคำเหล่านั้นปั่นป่วนจนลุกพรวดพราดออกไปเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ทว่าหลินเยี่ยนในชาตินี้เพียงแค่ชะงักจอกสุราในมือเล็กน้อย เขายกยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา ปรายตามองซูหว่านหนิงด้วยความนิ่งสงบ

​“เรื่องเล็กน้อยของข้า ไม่นึกว่าจะรบกวนให้ซูจวิ้นจู่คาดเดาแทนถึงเพียงนี้”

​น้ำเสียงของหลินเยี่ยนราบเรียบ ไม่มีการตะเบ็งเสียงโวยวาย ไม่มีการแสดงอารมณ์ฉุนเฉียว ทว่าถ้อยคำนั้นกลับคมกริบประดุจใบมีด

​ทว่าก่อนที่ซูหว่านหนิงจะได้แสร้งทำสีหน้าสลดเพื่อเรียกคะแนนสงสาร เสียงทุ้มต่ำและเยียบเย็นของบุรุษผู้ประทับอยู่บนที่นั่งประธานก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

​“ซูจวิ้นจู่ งานวันนี้เป็นงานเลี้ยงส่งทัพ ไม่ใช่งานไต่ถามเรื่องของผู้อื่น โดยเฉพาะเรื่องในจวนของข้า”

​เซี่ยหลานโจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้ดังตวาด ไม่ได้เสียมารยาท ทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจเด็ดขาดจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหว่านหนิงแข็งค้างไปในทันที นางรีบก้มหน้าลงหลบสายตา ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดเพื่อกดดันหลินเยี่ยนอีก

​หลินเยี่ยนที่กำลังจะยกจอกสุราขึ้นดื่มชะงักงัน เขาปรายตามองไปยังเซี่ยหลานโจวด้วยความแปลกใจ

​บุรุษผู้นั้นออกหน้าตัดบทซูหว่านหนิง... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านี่คือการปกป้องเขาทางอ้อม หากเป็นหลินเยี่ยนในชาติก่อนที่โง่งมในรัก เพียงแค่ได้ยินประโยคนี้ เขาคงดีใจจนเนื้อเต้นและเก็บไปฝันหวานได้ทั้งคืน ทว่าหลินเยี่ยนในเวลานี้กลับเพียงแค่วางจอกสุราลงบนโต๊ะอย่างสงบ

​คำพูดปกป้องเพียงประโยคเดียว ไม่อาจลบเลือนความหนาวเหน็บและความสิ้นหวังในเรือนเย็นได้เลยแม้แต่น้อย เขายังคงนิ่งเฉย ไม่ส่งรอยยิ้มขอบคุณไปให้ ไม่หันไปมองด้วยแววตาซาบซึ้งใจ และไม่คิดจะกลับไปง้องอนบุรุษผู้นั้นอีก

​ทว่าการปะทะอารมณ์และภาพความทรงจำอันเลวร้ายจากเรือนเย็นที่เพิ่งพ้นผ่าน ทำให้หลินเยี่ยนรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างกะทันหัน จิตใจที่เพิ่งฟื้นคืนจากความตายดูเหมือนจะยังปรับตัวได้ไม่เต็มที่ให้เข้ากับร่างกายนี้ สีหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อย มือที่ประคองจอกสุราสั่นระริกจนต้องวางมันลงบนโต๊ะ

​จังหวะนั้นเอง เงาร่างสูงโปร่งของผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ

​“พระชายา สีหน้าท่านไม่สู้ดี ให้ข้าตรวจชีพจรสักครู่ได้หรือไม่”

​เสียงทุ้มนุ่มนวลและแฝงไปด้วยความอาทรดังขึ้น หลินเยี่ยนเงยหน้าขึ้นมอง บุรุษเบื้องหน้าสวมชุดสีฟ้าอ่อน ท่าทางสุภาพเรียบร้อยและมีกลิ่นอายของสมุนไพรจางๆ ลอยแตะจมูก... เหวินจื่ออัน

​เหวินจื่ออันคือหมอหนุ่มจากตระกูลแพทย์ผู้มีชื่อเสียง และเป็นสหายสนิทของเซี่ยหลานโจว เขาไม่ใช่หมอทหารที่จะต้องตามทัพไปออกศึก จึงสามารถมาร่วมงานเลี้ยงในฐานะแขกและสหายได้ ในอดีต ตระกูลเหวินและตระกูลหลินเคยไปมาหาสู่กัน เหวินจื่ออันจึงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้จักมักคุ้นและเคยดูแลสุขภาพของหลินเยี่ยนมาก่อน

​หมอหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นอาการที่ผิดปกติ บนใบหน้าของบุคคลตรงหน้า

​“ร่างกายท่านแผ่ไอเย็นออกมาให้สัมผัสได้อย่างชัดเจน สีหน้าก็ซีดกว่าปกติ เมื่อครู่ท่านหายใจไม่สม่ำเสมอ ใช่หรือไม่”

​การได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยและแววตาที่ห่วงใยอย่างแท้จริง ทำให้กำแพงความเย็นชาของหลินเยี่ยนอ่อนลงชั่วขณะ ในความทรงจำอันมืดมิด เหวินจื่ออันคือคนเพียงไม่กี่คนที่มองเขาด้วยความปรารถนาดี หลินเยี่ยนส่ายหน้าปฏิเสธอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้

​“ข้าเพียงเหนื่อยจากงานเลี้ยง ไม่รบกวนท่านหมอเหวินกลางงานหรอก”

​เหวินจื่ออันมองใบหน้าที่ซีดเซียวของหลินเยี่ยนด้วยความกังวล ก่อนจะลดเสียงลงเล็กน้อยให้ได้ยินกันเพียงสองคน

​“เช่นนั้นหลังงานเลี้ยง หากท่านยังไม่ดีขึ้น ให้ชิงหลินมาตามข้า อย่าฝืนเหมือนแต่ก่อน”

​คำว่า ‘เหมือนแต่ก่อน’ ทำให้หลินเยี่ยนชะงักไปนิดหนึ่ง มันเป็นถ้อยคำที่ยืนยันว่าคนผู้นี้เฝ้ามองและรู้ดีว่าเขาเคยฝืนทนแบกรับความเจ็บปวดมามากเพียงใด หลินเยี่ยนแย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาในงานเลี้ยงนี้

​“ข้ารู้แล้ว ขอบใจท่านมาก”

​เมื่อได้รับคำยืนยัน เหวินจื่ออันจึงค้อมกายทำความเคารพอย่างถูกธรรมเนียม ก่อนจะถอยหลังกลับไปยังที่นั่งของตนอย่างรู้มารยาท ทว่าดวงตาของเขาก็ยังคงลอบปรายตามองมาทางพระชายาเอกเป็นระยะด้วยความเป็นห่วง

​เหตุการณ์ทั้งหมดนั้น ตกอยู่ในสายตาของเซี่ยหลานโจวโดยตลอด

​ท่านอ๋องมองเห็นหลินเยี่ยนยังคงเฉยเมินไม่สนใจเขา ไม่ยอมลุกมาหา ไม่ยอมนำถุงหอมมามอบให้ ทว่าชายาของเขากลับยอมเปิดปากพูดคุยกับเหวินจื่ออันด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและรอยยิ้มที่จริงใจที่สุด... รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนและแตกต่างจากสายตาเย็นชาดุจคนแปลกหน้าที่หลินเยี่ยนใช้มองเขาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

​เซี่ยหลานโจวเอ่ยถามพ่อบ้านหลี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาระดับความราบเรียบไว้

​“พวกเขาสนิทกันถึงเพียงนั้นตั้งแต่เมื่อใด”

​พ่อบ้านหลี่รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่กดดันขึ้นเล็กน้อย จึงตอบอย่างระมัดระวัง

​“ท่านหมอเหวินเคยดูแลอาการพระชายาตั้งแต่ยังอยู่ตระกูลหลินพ่ะย่ะค่ะ”

​เซี่ยหลานโจวไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ทว่าปลายนิ้วที่แตะอยู่บนขอบจอกสุราหยกกลับกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยจนข้อนิ้วขาวซีด ความไม่คุ้นชินและความไม่พอใจที่ยังไม่รู้ชื่อก่อตัวขึ้นในอก เขามองหลินเยี่ยนที่หันกลับไปนั่งหลังตรงรินสุราให้ตนเองอย่างเงียบๆ ราวกับไม่รับรู้ถึงสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

​สี่วัน... หลินเยี่ยนคิดในใจ อีกเพียงสี่วันซูหว่านหนิงจะลงมือ

​“พระชายาเพคะ...”

​เสียงกระซิบเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง ชิงหลินก้าวเข้ามาใกล้ๆ ด้วยท่าทีระมัดระวัง

​“ตอนนี้ท่านขุนนางส่วนใหญ่อวยพรเสร็จแล้ว ท่านอ๋องดูจะว่าง... พระชายา ท่านจะไม่ออกไปมอบของให้ท่านอ๋องหรือเพคะ?”

​ชิงหลินเห็นเจ้านายยังคงนั่งนิ่ง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทักท้วงด้วยความหวังดี

​“ถุงหอมคุ้มภัยใบนั้น... ท่านอุตส่าห์อดหลับอดนอนจุดตะเกียงปักมันมาตั้งหลายคืน ทั้งยังถูกเข็มทิ่มนิ้วจนเป็นแผลตั้งหลายแห่ง ข้าเห็นท่านตั้งใจนักหนา หวังจะให้เป็นของแทนใจท่านอ๋อง หากไม่รีบนำไปมอบให้ประเดี๋ยวท่านอ๋องจะดื่มสุราจนเมามายเสียก่อน”

​หลินเยี่ยนหลุบตาลงมองถุงหอมสีน้ำเงินเข้มตรงหน้าอีกครั้ง

​ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามรอยปักรูปกิเลนเหยียบเมฆาอย่างแผ่วเบา สัมผัสความนูนของเส้นไหมชั้นดี หลายราตรีที่เขาต้องฝืนทนง่วงงุน หลายหยดเลือดจากปลายเข็มที่ทิ่มแทงลงบนปลายนิ้ว และหลายความหวังโง่เขลาที่เคยถักทอลงในเส้นไหม... ล้วนจบสิ้นลงตรงนี้

​เขาค่อยๆ ดันถุงหอมใบนั้นเลื่อนไปตรงหน้าชิงหลินด้วยท่วงท่าที่นิ่งสงบ

​“ชิงหลิน” เสียงของหลินเยี่ยนราบเรียบ

​“เพคะพระชายา?”

​“เอาไปเผาทิ้งเสีย”

​ชิงหลินเบิกตากว้าง อ้าปากค้างราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นนายเพิ่งเอ่ยออกมา

​“พะ... พระชายา! ท่านว่าอย่างไรนะเพคะ! ให้เผา... ท่านจะให้เผาถุงหอมใบนี้หรือเพคะ!”

​บ่าวคนสนิทรีบคุกเข่าลง กระซิบด้วยน้ำเสียงร้อนรนเจือความเสียดาย

​“ท่านโกรธเคืองสิ่งใดมาเหตุใด ถุงหอมใบนี้ท่านลำบากปักมาตั้งนาน เลือดออกตั้งหลายหยดกว่าจะได้ลายกิเลนที่งดงามถึงเพียงนี้... หากท่านอ๋องได้เห็นความตั้งใจของท่าน...”

​“ไม่ต้องส่งให้ผู้ใดแล้ว”

​หลินเยี่ยนตัดบท น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดเฉียบคม ปราศจากความลังเลหรือร่องรอยของความเสียดายแม้แต่น้อย เขาไม่แม้แต่จะเหลือบตามองถุงหอมใบนั้นอีก

​“ของชิ้นนี้ไม่มีเจ้าของอีกต่อไป”

​ปฏิกิริยาอันน่าตกตะลึงของชิงหลินที่กอดถุงหอมไว้แน่น ไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของเซี่ยหลานโจวที่ลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นเข้าหากัน เขาเอ่ยถามพ่อบ้านหลี่ด้วยน้ำเสียงที่เจือความสงสัย

​“พวกเขาพูดว่าอะไรกัน”

​พ่อบ้านหลี่ที่พยายามเงี่ยหูฟังอยู่เช่นกัน มีสีหน้ากระอักกระอ่วน ชายวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงต่ำที่เจือความไม่เข้าใจไม่แพ้กัน

​“พระชายา... สั่งให้เผาถุงหอมพ่ะย่ะค่ะ”

​เซี่ยหลานโจวนิ่งไปชั่วขณะ

​สายตาอันคมกริบของเขาทอดมองไปยังถุงหอมสีน้ำเงินเข้มที่ชิงหลินกอดเอาไว้แนบอก เขานึกถึงขนมเหลียนฮวา นึกถึงกาน้ำชา นึกถึงของชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากมายที่เคยถูกรวบรวมไว้ในหีบไม้ที่มุมห้องหนังสือ นี่เป็นครั้งแรก... ที่ของซึ่งควรจะถูกส่งมาถึงมือเขา ถูกเจ้าของสั่งทำลายทิ้งเสียก่อนที่มันจะมาถึง

​หลินเยี่ยนไม่ได้ลุกขึ้นเดินหนีไปไหน เขายังคงนั่งอยู่ในงานเลี้ยงในฐานะพระชายาเอก รินสุราลงจอกให้ตนเองด้วยท่วงท่าสง่างาม ไม่หันไปมองเซี่ยหลานโจว ไม่ใส่ใจสายตาสงสัยของคนรอบข้าง เขาทำราวกับว่าคำสั่งเผาถุงหอมเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องไร้สาระที่ไม่คู่ควรให้เก็บมาใส่ใจ

​ท่าทีที่เงียบสงบเกินไปของเขา ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะดูผิดแผกไปจากเดิม ในอดีต หลินเยี่ยนมักจะเป็นผู้ที่โวยวายเสียกิริยาเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ทว่าคราวนี้เขากลับนิ่งงันและเยือกเย็นจนน่าประหลาด

​เสียงดนตรีในงานเลี้ยงยังคงบรรเลงต่อไป จอกสุรายังคงถูกยกขึ้นอวยพร ทว่าหลินเยี่ยนเพียงนั่งอยู่ท่ามกลางความครึกครื้นนั้นอย่างสงบ ราวกับทุกเสียงรอบกายไม่อาจแตะต้องเขาได้อีก

​ชิงหลินกอดถุงหอมสีน้ำเงินเข้มไว้แน่น สีหน้ายังซีดเผือดด้วยความตกใจ ส่วนเซี่ยหลานโจวที่นั่งอยู่ไกลออกไป มองภาพนั้นด้วยแววตาลุ่มลึกขึ้นเล็กน้อย

​ท่านอ๋องแห่งแดนเหนืออาจยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายาของตน ทว่าเขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า หลินเยี่ยนในค่ำคืนนี้ ได้ตัดทิ้งบางสิ่งบางอย่างออกไปจากชีวิตอย่างเด็ดขาด... และสิ่งนั้น ย่อมเกี่ยวข้องกับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

​ถุงหอมใบนั้นยังไม่ทันได้ถูกโยนลงกองไฟ แต่ในสายตาของหลินเยี่ยน... มันได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้วพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของเขาในเรือนเย็นแห่งนั้น