Share

ตอนที่7 ข้าผิดคิว

last update Tanggal publikasi: 2025-08-26 16:02:29

ข้าผิดคิว

‘องค์รัชทายาท!…’

ภาพใบหน้านี้ ตรงกับคำบรรยายในนิยายของนางทุกประการ ตั้งแต่โครงหน้าคมเข้ม ดวงตาเฉียบคมดุจพยัคฆ์ ไปจนถึงรอยแผลเป็นจาง ๆ บริเวณไหล่ซซ้าย ‘ใช่หากเป็นเขาจริง ย่อมต้องมีป้ายหยก!’

เซี่ยเหมยลี่รีบกวาดสายตามอง ก่อนจะพบว่าบริเวณเอวของบุรุษนั้นมีป้ายหยกชิ้นหนึ่งห้อยอยู่

นี่มัน…ผิดไปจากนิยายที่นางเขียน!

ตามเนื้อเรื่อง ผู้ช่วยชีวิตองค์รัชทายาทควรเป็นไป๋ซินอวี้ นางเอกของเรื่อง ไม่ใช่นางร้ายอย่างนาง! อีกทั้งเหตุการณ์นี้ควรจะเกิดขึ้นในอีกหลายเดือนข้างหน้า มิใช่ตอนนี้

ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไป?

นางตกอยู่ในห้วงความคิดอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะสลัดความคิดทิ้งไป

‘ช่างเถอะ! อย่างไรเขาก็ยังไม่ได้พบกับนางเอกที่แท้จริง จะปล่อยให้เขาตายไม่ได้’

เมื่อตัดสินใจเช่นนั้น นางก็ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำเพื่อหาน้ำมาเช็ดตัวลดความร้อนให้เขา

ไม่นานนักนางก็เข้าไปใกล้ แอ่งน้ำขนาดเล็กในถ้ำ ก่อนจะนั่งลงคุกเข่าแนบชิดกับผืนน้ำ ก่อนใช้มือน้อย ๆ วักน้ำขึ้นมาล้างคราบฝุ่นละอองที่เกาะอยู่บนใบหน้า ความเย็นของสายน้ำช่วยปลอบประโลมความเหนื่อยล้าให้นางได้บ้าง

เมื่อนางรู้สึกสดชื่นขึ้นแล้ว จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาชุบน้ำ จากนั้นจึงลุกขึ้นหมุนกายเดินกลับไปหา องค์รัชทายาทที่กำลังรอคอยความช่วยเหลือจากนางอยู่

เซี่ยเหมยลี่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ นางจ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลา แม้ซีดเซียว แต่ยังคงเปี่ยมไปด้วยอำนาจ นางค่อย ๆ เอื้อมมือไปถอดเสื้อที่เต็มไปด้วยคราบเลือคออก เผยให้เห็นแผ่นอกที่เต็มไปด้วยบาดแผล นางสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้ผ้าที่ชุบน้ำหมาด ๆ ลูบไล้ไปตามผิวกายของเขา ก่อนจะเร่งมือเช็ดตัวให้เขา หวังให้ไข้ลดโดยเร็วที่สุด

หลังจากเช็ดตัวจนไข้เริ่มลดแล้วนางก็เดินไปเอนตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้าอยู่ไม่ไกลจากเขานัก ไม่นานนางก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เสียงพร่ำเพ้อแผ่วเบาดังขึ้น นำพาสติของเซี่ยเหมยลี่คืนกลับมา

“หนาว…”

เสียงแผ่วเบานั้นเจือไปด้วยความทรมาน นางขมวดคิ้วลืมตาขึ้นมองร่างบุรุษ ที่นอนอยู่ไม่ไกลนัก ดวงหน้าของเขานั้นซีดเซียว เนื้อตัวสั่น นางรีบลุกขึ้นไปหาเขา ก่อนจะสะดุ้งเมื่อพบว่า ผิวกายเย็นเฉียบ ลมหายใจแผ่วเบา

“เหตุใดจึงเย็นเฉียบเพียงนี้”

นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หวังหาฟื้นมาจุดไฟ แต่ในถ้ำนั้นดูเปียกชื้นแล้วอีกทั้งนางก็ไม่รู้วิธีจุดไฟแบบโบราณเสียด้วย

กระแสลมเย็นจากปากถ้ำพัดเข้ามาเป็นระลอก สั่นสะเทือนผิวกายของบุรุษตรงหน้า เซี่ยเหมยลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงอย่างไรเสียนางก็ไม่ใช่คนในยุคนี้ เพื่อช่วยชีวิตเขา คงต้องยอมเสียสละร่างกายของนางเพื่อมอบความอบอุ่นให้เขา นางสูดลมหายใจก่อนจะปลดอาภรณ์ชั้นนอกของตนเองออก ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดอาภรณ์ของบุรุษตรงหน้าด้วยมือสั่น ก่อนจะก้าวเข้าสู่อ้อมกอดของบุรุษตรงหน้า เนินอกอวบอิ่มแนบชิดกับแผงอกกว้าง สองมือใหญ่กระชับโอบกอดร่างบางเพื่อบรรเทาความหนาวเย็น

…

แสงอรุณแรกของยามอุษาเล็ดลอดผ่านซอกหิน เข้ามาส่องประกายภายในถ้ำ ส่องต้องใบหน้าบุรุษผู้หลับใหลมาทั้งคืน

เปลือกตาหนาเริ่มขยับ ริมฝีปากแห้งผากเผยอขึ้นเล็กน้อย ก่อนนัยน์ตาคมจะค่อย ๆ เปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีดำดุจรัตติกาล

ความรู้สึกแรกที่รับรู้ คือไออุ่นที่แนบชิดอยู่ในอ้อมกอด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกายสาวติดปลายจมูก

องค์รัชทายาทหลี่หานเซียนกะพริบตาเล็กน้อย พยายามรวบรวมสติ ทบทวนเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมา ก่อนจะก้มลงทอดสายตามองร่างอรชรของสตรีที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

เส้นผมดำขลับแผ่กระจายเต็มแผ่นอกของเขา ลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอบ่งบอกว่านางยังคงหลับใหล ดวงหน้าหวานที่เขาไม่คุ้นเคยเผยให้เห็นความอ่อนโยนยามสงบ ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดเข้าไว้แน่น

ดวงตาคมจับจ้องที่สตรีในอ้อมแขน ใบหน้าอันงดงามนั้นต้องตาเขาดั่งมนต์สะกด แม้จะเคยได้ยินชื่อเสียงของนางมาบ้าง และตลอดทั้งคืนที่อยู่ร่วมกับนางนั้นเขารู้สึกว่า ข่าวลือนั้นไม่ตรงเลยสักอย่าง แต่มีอย่างหนึ่งที่ไม่ค่อยมั่นใจยิ่งนัก แต่บัดนี้นางนั้นสู่อ้อมกอดของเขาแล้ว จะยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ อย่างนี้ได้เช่นไร

องค์รัชทายาทหลี่หานเซียนค่อย ๆ คลายวงแขนออกอย่างระมัดระวัง ไม่ให้นางตื่นจากนิทราโดยไม่จำเป็น

องค์รัชทายาทหลี่หานเซียนก้าวออกมาจากถ้ำ แสงอรุณแรกฉาบไล้ทั่วพื้นป่า เผยให้เห็นบุรุษในอาภรณ์สีดำที่ยังคงแฝงรัสมีองอาจ เขาชักพลุสัญญาณออกมา จุดประกายสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า

ท่ามกลางแสงอรุณอ่อน เงาขององค์รักษ์ทั้งสองพลันปรากฏขึ้นจากม่านหมอกแห่งยามเช้า ทั้งคู่ทรุดกายลงคุกเข่า ประสานมือคำนับด้วยความเคารพ ก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ขอองค์รัชทายาทโปรดอภัย กระหม่อมล่ะเลยต่อหน้าที่ มิได้อยู่ปกป้อง จึงสมควรแก่การลงโทษ”

หลี่หานเซียนปรายตามอง องค์รักษ์ทั้งสอง ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งหาได้แสดงอารมณ์ใดไม่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“ลุกขึ้น”

องค์รักษ์ทั้งสองลุกขึ้นยืนทันที

“เรื่องที่ให้ไปสืบ ได้ความหรือไม่”

องค์รักษ์ฝ้าขวานามเซี่ยหู่รีบยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา หลี่หานเซียนรับมา ก่อนดวงตาคมกริบจะกวาดมองตัวอักษรบนกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้ในอาภรณ์ ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ

“พวกเจ้ารออยู่ด้านนอก”

หลี่หานเซียนก้าวเดินเข้าไปในถ้ำ ทว่าทันทีที่ทอดสายตามองดูรอบด้าน กลับพบว่าภายในนั้นว่างเปล่า ปราศจากเงาของสตรีนางนั้น มีเพียงผืนผ้าสีขาวเล็กปักลายดอกเหมยสีแดงเอาไว้เท่านั้น

เขาเดินตรงไปก่อนจะก้มลงหยิบขึ้นมาอย่างแช่มช้า เนื้อผ้านุ่มละมุนยังเจือกลิ่นหอมจางของเจ้าของ

……….

sds

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   31 จบ

    จวนตระกูลไป๋ จวนตระกูลไป๋ ภายในห้องหนังสือ แสงโคมส่องกระทบชายสูงวัยที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทร์หอม มือจับพู่กันลากลายอักษรบนกระดาษ เงาร่างบางของไป๋ซินอวี้ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู นางก้าวเข้ามาเงียบ ๆ ในมือถือตะกร้าบรรจุถ้วยน้ำแกงไก่ “ท่านพ่อ ลูกต้มน้ำแกงมาให้ ท่านดื่มเถิดเจ้าค่ะ” แม่ทัพไป๋เหวินหลงละสายตาจากงานในมือ หันไปมองบุตรสาว แววตาฉายความอ่อนโยน ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ขอบใจเจ้ามากนะ” ไป๋ซินอวี้ก้มศีรษะรับ ก่อนจะวางถ้วยน้ำแกงไก่ลงบนโต๊ะ นางค่อย ๆ ทรุดกายลงนั่งข้างบิดา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “ท่านพ่อ หากลูกอยากเข้าร่วมกองทัพด้วย ท่านจะยินยอมหรือไม่” แม่ทัพไป๋เหวินหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหัวเราะในลำคอ “เจ้าคือสตรี แม้จะใจกล้าหาญ แต่มิอาจอยู่ท่ามกลางชายฉกรรจ์ได้หรอก” ไป๋ซินอวี้จ้องมองผู้เป็นบิดา แววตาแน่วแน่ “แต่ลูกอยากองอาจสง่างามกลางสนามรบเช่นเดียวท่าน!” แม่ทัพไป๋เหวินหลงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มจาง ๆ ดึงตราแม่ทัพออกมาวางบนโต๊ะ “หากเจ้าปรารถนาจะควบคุมกองทัพ ก็มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่ทำให้เจ้าอยู่เหนือทหารทั้งปวง” ไป๋ซินอวี้มองตราแม่ทัพที่สะท้อนแสงตะเกียง น

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   30 เกิดอะไรขึ้น

    เกิดอะไรขึ้นจวนตระกูลเซี่ยภายในห้องที่เงียบสงบ มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ที่ไหวไปตามสายลม เซี่ยเหมยลี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางรู้สึกถึงกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ในอากาศ นางกระพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้หอมอันคุ้นเคย“คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ!”เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างยินดี ลี่จิ่นถือถ้วยยาเดินเข้ามา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโล่งใจเซี่ยเหมยลี่หันไปมองลี่จิ่น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“ลี่จิ่น…ข้ากลับมาได้อย่างไร?”ลี่จิ่นนั่งลงข้างเตียง ยื่นถ้วยยาให้ก่อนจะตอบ“คุณชายใหญ่เป็นผู้พาท่านกลับมาเจ้าค่ะ”เซี่ยเหมยลี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงใบหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน“แล้วองค์รัชทายาทเล่า? เขาอยู่ที่ใด”ลี่จิ่นอ้ำอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“องค์รัชทายาทเสด็จเข้าวังหลวงไปปราบกบฏแล้วเจ้าค่ะ”ดวงตาของเซี่ยเหมยลี่เบิกกว้าง นางตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบผลักประตูห้อง วิ่งพรวดออกไป“คุณหนู! คุณหนูเจ้าค่ะ!”ลี่จิ่นร้องเรียกไล่หลัง แต่ไม่อาจหยุดยั้งร่างของนางได้ จึงทำได้เพียงเร่งฝีเท้าวิ่งตามไป…ณ วังหลวงกลิ่นคาวเลือดอวลคลุ้งไปทั่ว ท่ามกลางกอ

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   29 กบฏ2

    ตอนที่32 หลินกุ้ยเฟยก่อกบฏ2ณ วังหลวงตำหนักพระสนมหลินกุ้ยเฟยภายในห้องบรรทมที่ตกแต่งอย่างวิจิตร หลินกุ้ยเฟยยืนอยู่กลางห้องในอาภรณ์แพรไหมล้ำค่า เส้นผมดำขลับถูกรวบเกล้าอย่างประณีต แววตาของนางเปล่งประกายเจิดจ้าเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น แม่นมคนสนิทรีบก้าวเข้ามาพร้อมกระดาษแผ่นเล็กในมือ หลินกุ้ยเฟยรับมาเปิดอ่าน สายตาของนาง พลันริมฝีปากเผยรอยยิ้มแห่งความหวังออกมานางหันไปเหลือบสายตามองไปยังร่างขององค์ชายรองหลี่จิ้งอวิ๋นบุตรชายของตนที่ยังคงนอนหมดสติอยู่บนเตียง ก่อนจะพยักหน้าให้แม่นมคนสนิทเป็นสัญญาณโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยวาจาใดหลินกุ้ยเฟยก้าวเดินออกจากห้องอย่างสง่างาม ผ้าคลุมสะบัดไหวไปตามสายลม….ณ ตำหนักของฮ่องเต้หลินกุ้ยเฟยก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่างามพร้อมกับเหล่าทหารที่ตนเองฝึกมาเป็นอย่างดีเพื่อใช้ในการนี้ประกายคมดาบสะท้อนแสงวูบวาบ สังหารผู้คนที่ขว้างทางนางโดยไร้ความปรานี เสียงร่ำให้กรีดร้องดังระงมทั่วบริเวณ ร่างขององค์รักที่ยืนเฝ้าหน้าตำหนักล้มลงราวใบไม้ล่วงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวจากการก่อกบฏในครั้งนี้ท่ามกลางกลิ่นคาวโลหิต หลินกุ้ยเฟยก้าวเดินเข้ามาอย่างองอาจ นางยกมือขึ้นเบา ๆ เหล่าทหารที่ต

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   28 ก่อกบฏ

    ตอนที่ 28 สนมหลินกุ้ยเฟยก่อกบฏ1 ณ วังหลวง ตำหนักพระสนมหลินกุ้ยเฟย แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาจาง ๆ ลงบนผืนพรมลายวิจิตรงดงาม ภายในตำหนักอบอวลด้วยกลิ่นกำยานอ่อนจาง พระสนมหลินกุ้ยเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มือเรียวจับเข็มปักลวดลายลงบนผ้าเช็ดหน้าเนื้อดี เส้นไหมสีทองร้อยเรียงกันเป็นลวดลายหงส์ทอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากเบื้องหลัง ไม่นานนัก แม่นมคนสนิทก็ก้าวเข้ามา ค้อมกายลงพลางเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงเคารพ “องค์ชายรองยังคงคุกเข่าอยู่หน้าตำหนัก บัดนี้ล่วงเลยไปสองชั่วยามแล้วเพคะ” มือที่กำลังปักเข็มชะงักไปครู่หนึ่ง พระสนมหลินกุ้ยเฟยปรายตามองด้ายทองที่พันปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ให้เขารอต่อไป” นางวางผ้าปักลงบนโต๊ะหินอ่อนเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบ “จัดการเรียบร้อยหรือยัง” แม่นมพยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวไปเบื้องหน้ายื่นกระดาษแผ่นเล็กออกมา หลินกุ้ยเฟยรับมา คลี่ออกอ่านเนื้อความบนกระดาษก่อนจะเผยรอยยิ้มแห่งความหวังออกมา …. จวนตระกูลไป๋ภายในของไป๋ซินอวี้สายลมเย็นพัดโชยกระทบผ้าม่านสีอ่อนพลิ้วไหวตามแรงลม ภายในห้องเงียบสงบ จนได้ยินเสียงลมพัดแผ่วเบา ไป๋ซินอวี้นั่งตัวตรงอยู่ข้างโต๊ะไม้

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   27 วางยา

    ฮ่องเต้ถูกวางยาณ วังหลวงภายในตำหนักบรรทมบรรยากาศเยียบเย็นราวลมวสันต์ที่ไร้ไออุ่น ฮ่องเต้ทรงบรรทมอยู่บนเตียง ร่างกายนิ่งสนิทราวไร้ลมหายใจ มีเพียงลมหายใจแผ่วเบาที่บ่งบอกว่ายังมีชีวิตอยู่ม่านบางไหวกระเพื่อมเมื่อร่างหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ หลินกุ้ยเฟยประดับอาภรณ์งามสง่า ดวงตาคู่งามนั้นแฝงไปด้วยประกายเย้ยหยันนางเดินมาหยุดที่ข้างเตียง จ้องมองใบหน้าบุรุษที่ครั้งหนึ่งเคยรักสุดหัวใจ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงร่างไร้สติใต้ฤทธิ์ยาที่นางมอบให้หลินกุ้ยเฟยแค่นหัวเราะเบา ๆ ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มเยียบเย็น ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเต็มไปแฝงไปด้วยความโกรธแค้นในครั้งอดีตอันแสนขมขื่น“ฝ่าบาท…ทรงหลับใหลเช่นนี้ต่อไปเถิดเพคะ อีกเพียงไม่นานพระองค์ก็ทรงจะได้ลงไปพบกับนางในนรกแล้วเพคะ”หลินกุ้ยเฟยหลับตาลง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นบนหลังฝ่ามือขาวผ่อง ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความขมขื่น พลันคิดย้อนไปในครั้งอดีต เมื่อยังคงเป็นเพียงหญิงสาวที่ใสซื่อไร้เดียงสานางกับเขาเคยเป็นดั่งเงาแห่งกันและกัน ครั้งหนึ่งเคยร่วมผ่านความเป็นความตาย นางช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ทั้งสองรักมั่นในกันและกัน

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   26 ใต้น้ำตก

    ใต้น้ำตกก่อนจะแทรกมือใหญ่เข้าไปยังจุดอ่อนไหวกลางกาย นิ้วยาวแตะสัมผัสกับกลีบเกสรที่เริ่มเยิ้มด้วยหยาดน้ำรัก ปลายนิ้วลูบไล้ขึ้นลงอย่างแผ่วเบา นางสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วเรียวบดคลึงติ่งเกสรที่เต้นระริกจากอารมณ์อันเร่าร้อนเสียงครางหวานแว่วกังวาน มือเล็กเกาะเกี่ยวแผ่นหลังของเขาแน่น หลี่หานเซียนบดขยี่ติ่งเกสรจนหยาดน้ำรักเอ่อล้นออกมาจากร่างบาง เซี่ยเหมยลี่แอ่นสะโพกขึ้นลงรับสัมผัสนั้นอย่างหลงใหล สะโพกมนกระตุกเบา ๆ ขณะที่เสียงครวญครางยังดังไม่ขาดสายหลี่หานเซียนเลื่อนมือใหญ่ไปจับเรียวขางาม ก่อนจะยกขึ้น แล้วค่อย ๆ ใช้แก่นกายแข็งแกร่งที่ขยายใหญ่เต็มที่แล้วถูกไถไปมากับร่องกลีบเกสรที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำรัก สร้างความเสียวซ่านให้นางจนเผลอครางออกมา“อา…องค์รัชทายาท”เสียงครางหวานเรียกกระเส่า ร่างบางบิดเร้าอย่างต้องการ การเติมเต็มจนแทบไม่อาจรั้งรอได้อีกต่อไป หลี่หานเซียนขบกรามแน่น ก่อนจะค่อยกดสะโพกสอดแทรกแก่นกายเข้าไปอย่างช้า ๆ จนสุดลำร่างของทั้งสองแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางหวานของนางดังประสานกับเสียงครางต่ำของเขาร่างบางกอดรัดเขาแน่นขึ้น ขณะที่หลี่หานเซียนเริ่มขยับสะโพกเข้าออกอย่างเชื่องช้า

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   25 คนตายต้องเห็นศพ

    คนตายต้องเห็นศพณ วังหลวงตำหนักพระสนมหลินกุ้ยเฟยพระสนมหลินกุ้ยเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือเรียวขยับเข็มปักลงบนผืนผ้าอย่างใจเย็น ลวดลายในผ้าเช็ดหน้าค่อย ๆ ปรากฏเป็นรูปดอกบัว ทว่าแววตากลับเย็นชาไร้ความเมตตาเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น แม่นมคนสนิทเดินเข้ามาอย่างสำรวม ก่อนจะโน้มกายลงกระซิบรายงานเ

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   ตอนที่10 ปลอดภัย

    ปลอดภัยเสียงลมหายใจแผ่วเบาดังประสานไปกับเสียงลมที่พัดต้องใบไม้ เซี่ยเหมยลี่ก้าวเท้าเบา ๆ ไปตามเส้นทางคดเคี้ยวที่ทอดยาวออกจากถ้ำ นางจดจำเส้นทางนี้ได้ตั้งแต่เมื่อคืนยามที่ออกไปตักน้ำให้องค์รัชทายาท และบัดนี้นางต้องรีบเร่งออกจากถ้ำเพราะไม่รู้ว่าเขานั้นเป็นมิตรหรือศัตรู แม้จะเป็นพระเอกในนิยายของนาง แต

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   ตอนที่9 ไป๋ชินเยว่

    ตอนที่12ไป๋ซินเยว่ดวงตาคมกริบฉายแว่นครุ่นคิด ก่อนจะสะบัดชายอาภรณ์ ก้าวออกจากถ้ำ สายลมยามเช้าพัดผ่านเส้นผมดำขลับสะบัดไหว ร่างสูงสง่าหยุดยืนเบื้องหน้า ขององค์รักษ์ทั้งสอง“เฉิงอวิ๋น”เสียงทุ้มเยียบเย็นดังขึ้น“ขอรับ”องค์รักษ์หนุ่มเงยหน้าขึ้น คารวะรับคำสั่ง“เจ้าออกไปตามหาเซี่ยเหมยลี่ ส่งนางกลับจวนอ

  • ข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง   ตอนที่6บังคับ

    บังคับดวงตาสีดำขลับคู่นั้น …จ้องตรงมาที่นางไม่มีแม้แต่จะกะพริบงูเห่าตัวใหญ่ นอนขดตัวอยู่บนกองใบไม้ ลำตัวของมันดำมันวาว นัยน์ตาดุร้ายจับจ้องมายังผู้บุกรุกที่บุ่มบ่ามเข้ามาในอาณาเขตของมันลมหายใจของเซี่ยเหมยลี่เริ่มติดขัด นางรู้ดีว่าหากแม้แต่นางขยับเพียงปลายนิ้ว เจ้าอสรพิษตรงหน้าคงไม่รีรอที่จะฉกกัด

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status