บทที่ 5 ได้ที่พักพิง

“ขอบใจหนูมากนะจ๊ะ ที่ช่วยดูแลพี่สาว เรื่องน้ำน่ะไม่เป็นไรหรอกหนูดื่มได้ตามสบาย พี่ชื่อมู่กิมฮัวหนูเรียกพี่ว่า พี่กิมฮัว ก็ได้ ว่าแต่หนูน่ะเป็นใครมาจากไหนพอจะบอกพี่สาวได้มั้ยจ๊ะ” หลังจากมู่กิมฮัวเห็นกะละมังใส่น้ำและผ้าที่พาดอยู่ขอบกะละมังก็เชื่อคำพูดของคนตรงหน้าอย่างสนิทใจ

“หนูชื่อ จินเสี่ยวชิง ค่ะ พี่เรียกหนูว่าเสี่ยวชิงก็ได้ ป้าสะใภ้ขายหนูให้พวกค้ามนุษย์แต่หนูหนีออกมาได้ ตอนอยู่บนรถไฟหนูแอบได้ยินว่าที่ตลาดมืดมีการจ้างแรงงานหนูเลยว่าจะมาหางานทำแต่หนูหาตลาดมืดไม่เจอ” ‘ขอโทษนะคะพี่สาวที่ต้องโกหก ถ้าหนูเล่าความจริงให้ฟังพี่คงไม่เชื่อหนูแน่ๆ’

“แล้วพ่อกับแม่หนูล่ะจ๊ะ ทำไมพวกเค้าปล่อยให้ป้าสะใภ้ทำกับหนูแบบนี้”

“พ่อหนูเป็นทหารนานๆ จะกลับบ้านสักที สามปีที่ผ่านมาพ่อไม่ได้ติดต่อกลับมาบ้านเลยลุงใหญ่กับป้าสะใภ้เลยลดอาหารของแม่กับหนูลงจนแม่ล้มป่วยเพราะต้องทำงานหนัก ปีต่อมาแม่หนูก็จากไปพวกเค้าเลยใช้งานหนูหนักแทน ปีนี้ป้าสะใภ้อยากให้พี่ชายเข้าโรงเรียนเลยจะขายหนูเอาเงินมาเป็นค่าเล่าเรียนให้พี่ชาย ป้าสะใภ้บอกหนูว่าจะขายหนูให้ไปเป็นคนรับใช้ของพวกคนมีเงินหนูจะได้มีข้าวกินทุกมื้อและไม่ต้องทำงานในนาหนูก็เลยยอมถูกขาย เพราะสามปีที่ผ่านมาหนูไม่เคยกินอิ่มเลยสักมื้อ จนกระทั่งคนที่มาซื้อตัวหนูพาหนูขึ้นรถไฟพวกเค้าคงคิดว่าหนูหลับเลยปรึกษากันว่าจะขุนหนูให้มีเนื้อกว่านี้และจับหนูอาบน้ำขัดตัวให้ดีแล้วเอาไปขายให้แม่เล้าแทนเพราะคิดว่าหนูโตขึ้นหน้าตาคงจะดีกว่านี้ หนูก็เลยรอให้พวกเค้าหลับแล้วหนีลงมาจากรถไฟน่ะค่ะ” เรื่องราวที่แต่งขึ้นสดๆ เพื่อสร้างความน่าสงสารให้ตนเองถูกเล่าอย่างต่อเนื่องจนชิงชิงก็ยังทึ่งในความสามารถในการแต่งเรื่องของตนเอง

“เสี่ยวชิงคงยังไม่ได้กินอะไรสินะในห้องครัวพอมีอาหารอยู่นิดหน่อยพี่จะทำแป้งต้มน้ำแกงไข่ให้กินแล้วกันนะ ส่วนต่อไปจะทำยังงัยรอท้องอิ่มก่อนค่อยว่ากัน ระหว่างนี้หนูไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวซะก่อน เดี๋ยวพี่เอาเสื้อผ้าเก่าของพี่มาให้เปลี่ยนอย่ารังเกียจว่ามันเก่าไปหล่ะ คือพี่ว่าจะเอามาตัดเสื้อให้ลูกในท้องพี่น่ะ”

มู่กิมฮัวที่เริ่มหิวแล้วเพราะเป็นไข้มาทั้งคืนยังไม่ได้กินอาหารเช้าและเที่ยงจึงชวนให้น้องสาวที่น่าสงสารรอกินอาหารพร้อมกัน แต่เมื่อเห็นสภาพมอมแมมของเด็กสาวก็ทนไม่ได้เลยไปค้นหาเสื้อผ้าเก่ามาให้เด็กสาวผลัดเปลี่ยน จากเรื่องราวที่เด็กสาวเล่ามาทำให้เธอสงสารเป็นอย่างมาก สามีเธอเองก็เป็นทหารอีกทั้งเธอยังถูกเอารัดเอาเปรียบจากแม่สามีและพี่สะใภ้ไม่ต่างอะไรจากแม่ของเด็กสาว มู่กิมฮัวทำใจปล่อยให้เด็กสาวจากไปทั้งแบบนี้ไม่ได้

“ขอบคุณมากค่ะพี่กิมฮัว แต่หนูว่าพี่เพิ่งฟื้นไข้น่าจะพักผ่อนให้ดีก่อน ถ้าพี่ไม่รังเกียจหนูจะทำอาหารให้พี่กินเองค่ะ” ชิงชิงที่เห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าทั้งเพิ่งฟื้นไข้และยังท้องแก่ ขนาดจะนั่งให้ตรงยังลำบาก เลยอาสาเป็นคนทำอาหารให้อีกฝ่ายและตนเองทันที

“ถ้าอย่างงั้นก็ต้องรบกวนเสี่ยวชิงแล้วล่ะ พี่ขอพักอีกสักหน่อย”

“หนูต่างหากที่เป็นฝ่ายรบกวนพี่ รอแป๊บเดียวค่ะหนูทำไม่นานหรอก” ว่าแล้วชิงชิงก็รีบเข้าครัวไปก่อฟืน ในตู้เก็บอาหารมีแค่แป้งหมี่ ก้นถุงดูแล้วน่าจะทำเส้นหมี่ได้หนึ่งชาม ในชามไข่ไก่มีไข่ไก่ใบเล็กอยู่เพียงหนึ่งฟองนี่คงเป็นอาหารทั้งหมดที่มีในบ้าน เสียดายในเป้ของเราไม่มีแป้งหรือไข่ไก่มาเลย ‘เดี๋ยวลองเอาหมูสวรรค์ออกมาเพิ่มถ้าพี่กิมฮัวถามค่อยบอกว่าเป็นพวกค้ามนุษย์แบ่งให้เธอกินแล้วกัน’

หลังจากทำแป้งต้มใส่น้ำแกงไข่เสร็จแล้วชิงชิงยกออกไปตั้งบนโต๊ะกลางบ้านทั้งสองชามแล้วเรียกมู่กิมฮัวลุกขึ้นมากินทันทีโดยตัวเองขอไปอาบน้ำก่อนแล้วจึงจะมากิน

“พี่กิมฮัวคะ อาหารในตู้หมดแล้วหนูจะออกไปทำงานหาอาหารมาคืนพี่ พี่พอจะบอกทางไปตลาดมืดให้หนูได้มั้ยคะ” ชิงชิงเอ่ยขึ้นหลังจากเก็บชามไปล้างเรียบร้อยแล้ว

“ปกติสามีพี่จะเอาเงินกลับคูปองมาส่งให้ทุกเดือนแต่สิ้นเดือนนี้เลยมาสามวันแล้วเค้ายังไม่กลับมาเลย พี่เองก็แพ้ท้องจนออกไปทำงานไม่ไหว ถ้ายังงัยช่วงนี้เสี่ยวชิงก็มาพักกับพี่ไปก่อนถ้าสามีของพี่กลับมาพี่จะคืนอาหารให้เราก็แล้วกัน”

“ขอบคุณมากค่ะพี่กิมฮัวพี่ไม่ต้องคืนอาหารให้หนูหรอกค่ะถือว่าเป็นค่าที่พัก ว่าแต่พี่กิมฮัวเองก็เคยทำงานรับจ้างมาก่อนใช่มั้ยคะ”

“จ้ะพี่เองก็เคยทำงานรับจ้างเลี้ยงเด็กในบ้านคุณนายนายอำเภอน่ะ เลี้ยงแค่ตอนกลางวันค่าตอบแทนดีเลยล่ะ ไม่รู้งานนี้จะมีคนอื่นรับไปทำแทนหรือยัง ถ้าเสี่ยวชิงสนใจพี่จะแนะนำให้ แต่ถ้ามีคนทำงานนี้แล้วเสี่ยวชิงก็ลองเดินไปดูแถวกองขยะทางเข้าตลาดมืออยู่ใกล้ๆกัน รหัสผ่านก็คือ ต้นข้าวเขียวขจี”

“หนูทำงานอะไรก็ได้ขอแค่ได้อาหารมาแบ่งพี่กิมฮัวก็พอ หนูขอออกไปเลยนะคะ เผื่อจะได้มื้อเย็นติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง” ชิงชิงรีบขอตัวออกจากบ้านทันที งานเลี้ยงเด็กนั่นก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่เมื่อได้ยินคำว่า กองขยะ เธอก็มีความคิดบางอย่างขึ้นมาทันทีเพราะจากเท่าที่หาข้อมูลมา กองขยะใน ยุค 70’ นี้มันไม่ได้มีความหมายเหมือนกับกองขยะในยุค 2000