บทที่ 2  

ภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ มิอาจทำให้แม่ทัพหลงรู้สึกสะทกสะท้านได้เลยแม้แต่น้อย หว่างคิ้วของเขาปรากฏความฉุนเฉียวและหงุดหงิด หากว่านางยังไม่ตอบรับคำอีก เกรงว่าในวังจะต้องเอาผิดแน่ ฮองเฮาพระองค์ใหม่เสด็จเข้าวังหลวง จะร่ำไห้คร่ำครวญไปตลอดทางมิได้

หลงฮูหยินยื่นมือไปกุมมือของแม่ทัพหลงไว้ แววตาฉายประกายเหลืออดเกินทน “ท่านแม่ทัพ มิสู้ ให้นางกลับไปก่อน คืนนี้ข้าจะไปคุยกับนางดี ๆ เองเจ้าค่ะ!”

แม่ทัพหลงรู้ดีว่าฮูหยินเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา ทนเห็นการลงโทษที่โหดร้ายทารุณเช่นนี้ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นนับแต่เมื่อคืนจนถึงบัดนี้ ทนทรมานมาแล้วหนึ่งคืน แต่ยังไม่เห็นวี่แววว่าเจ้าบุตรีดื้อด้านผู้นั้นจะยอมโอนอ่อนผ่อนตาม ดูเหมือนว่าไม้แข็งจะใช้ไม่ได้ผล

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “เอาตามนั้นเถิด เจ้าไปคุยกับนางแล้วกัน!” พูดจบ ก็โบกมือ ก่อนจะชำเลืองมองหลงจ่านเหยียนอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ และออกคำสั่งว่า “พาตัวนางกลับไป!”

หลงจ่านเหยียนแขนขาหมดเรี่ยวแรงทิ้งตัวกองไปกับพื้นเนื้อตัวสั่นเทิ้ม ทั้งสิบนิ้วเจ็บปวดมาถึงหัวใจ สำหรับนาง มันชินชาไปแล้ว บ้านหลังนี้ นางก็เป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งที่มาขออาศัย ถูกเจ้าของบ้านทุบตีด่าทอได้ทุกเมื่อ และหลงจ่านซินคุณหนูรองของจวนแม่ทัพ ผู้เป็นน้องหญิงของนาง ก็โปรดปรานการใช้ปลายเข็มทิ่มแทงมาเป็นวิธีจัดการกับนางที่สุด

ผู้อาวุโสในที่แห่งนี้ไร้ซึ่งความรู้สึกสงสารเห็นใจ มีแต่จะคิดว่านางไม่รู้กาลเทศะ หรือมิเช่นนั้นก็คง รู้สึกชินชากับทุกสิ่งที่นางเผชิญไปแล้ว

นางถูกบ่าวรับใช้ลากตัวกลับมาในห้องของตนเอง ทิ้งไว้บนพื้น วัตถุแหลมคมทั้งหมดที่อยู่ในห้องถูกเก็บออกไปจนหมด เพื่อป้องกันมิให้นางใช้ปลิดชีวิตตนเอง

นางนั่งอยู่บนพื้นที่เย็นเยียบ ความเยือกเย็นราวกับเป็นงูพิษตัวหนึ่งเกี่ยวพันทั่วทั้งสรรพางค์กายของนาง นับแต่จำความได้มาจนถึงยามนี้ นางรู้มาตลอดว่าจนเองมีฐานะต่ำต้อย สิ่งที่ทับถมกันอยู่บนตัวนางก็มีเพียงถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามและการทุบตีอย่างทารุณ นางอดทนอดกลั้นเรื่อยมาด้วยความมุ่งมั่น เฝ้าคอยให้ถึงวัยสิบหกขวบและออกเรือน จะได้หลุดพ้นไปจากครอบครัวนี้เสียที ถึงแม้จะมิได้ใช้ชีวิตตามที่ตนเองปรารถนา แต่อย่างน้อย ก็ได้มีชีวิตเหมือนคนทั่วไป ไม่ต้องถูกผู้ใดดูถูกเหยียดหยามด่าทอสาปแช่งทุบตีด้วยความโหดเหี้ยมทารุณอีก

ปีนี้ นางวัยสิบหกแล้ว ทว่า ท่านพ่อท่านแม่กลับให้นางสละชีวิตเพื่อแลกเกียรติยศมาสู่วงศ์ตระกูล

ถึงตอนนี้แล้ว แม้แต่จะร้องไห้นางก็ร้องไม่ออก ช่างเถิด ถือเสียว่านี่คือการตอบแทนบุญคุณที่เขาได้ให้กำเนิดนางออกมาเถิด อย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว จะรีบหาทางตายตอนนี้ไปเพื่ออะไร? ตายด้วยตำแหน่งฮองเฮา อย่างน้อย มารดาผู้ให้กำเนิดนางก็จะได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ ถือเป็นเกียรติยศที่ได้รับหลังจากสิ้นชีวิตไปแล้ว แต่นางหลงจ่านเหยียน ก็จะไม่ต้องถูกคนเหยียดหยามดูแคลนว่าเป็นแค่บุตรีที่เกิดจากสาวใช้อีก

แสงโคมไฟยามราตรีเริ่มส่องสว่าง จวนแม่ทัพครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะอีกไม่นานแม่ทัพหลงจะได้เป็นพ่อตาของแผ่นดินแล้ว ขุนนางประจำราชสำนักจำนวนมากเข้ามาร่วมอวยพร ความครึกครื้นที่โถงด้านหน้าตัดกับความเงียบเหงาอ้างว้างในห้องของหลงจ่านเหยียนอย่างชัดเจน

หลงฮูหยินพาบ่าวรับใช้อีกสองคนมาถึงบริเวณนอกพื้นที่พำนักของบ่าวรับใช้หลงจ่านเหยียนอาศัยอยู่แล้ว

ระหว่างที่ประตูเปิดออกและปิดลง ใบหน้าของหลงฮูหยินเปลี่ยนจากความอ่อนโยนใจดีเมื่อครู่ไปเป็นสีหน้าเยือกเย็นและโหดเหี้ยมอำมหิต บ่าวรับใช้ย้ายเก้าอี้เข้ามา นางก็นั่งลงเบื้องหน้าหลงจ่านเหยียน ท่าทางองอาจน่าเกรงขามนั้น ทำให้อีกคนไม่กล้าจดจ้อง

สุ้มเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนของนางเมื่อครู่เปลี่ยนไป สีหน้าแววตาดุดันร้ายกาจ “จ่านเหยียน ภายในใจของเจ้ากำลังโทษมารดาอยู่หรือไม่?”

หลงจ่านเหยียนยังคงขดตัวอยู่บนพื้น ไม่แม้แต่เงยหน้ามอง นางมิได้แปลกใจแม้แต่น้อย กับท่าทางเช่นนี้ของหลงฮูหยิน มีแค่เพียงตอนลับหลังผู้อื่นแล้วเท่านั้น ที่นางจะเป็นเช่นนี้ ใบหน้าแบบนี้ ทำให้นางต้องทุกข์ทรมานมาไม่รู้กี่มากน้อยแล้ว

“ลูกมิบังอาจเจ้าค่ะ!” หลงจ่านเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ เงาของความตายได้ปกคลุมนางอย่างสมบูรณ์แล้ว และนางก็ยอมรับชะตากรรมแล้ว

“อืม!” หลงฮูหยินคล้ายกับพึงพอใจในคำตอบนี้เป็นที่สุด นางผุดยิ้มน้อย ๆ “บัดนี้เจ้าจะเข้าวังไปเป็นฮองเฮาแล้ว แม่มีหนึ่งเรื่อง ที่เก็บซ่อนไว้ในใจมานานสิบหกปี และได้เวลาต้องบอกเจ้าเสียที!”

หลงจ่านเหยียนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางแสงตะเกียงที่สว่างรุบรู่ เห็นเพียงใบหน้าของหลงฮูหยินต้องแสงวูบไหวไปมาตามแสงเปลวเทียน แววตาเยือกเย็นและโหดเหี้ยม คล้ายกับเป็นปีศาจร้ายจากนรกขุมสิบ

หลงฮูหยินผุดยิ้มขึ้นอย่างไร้เหตุผล น้ำเสียงสาแก่ใจเป็นที่สุด “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามารดาต่ำตมคนนั้นของเจ้าตายได้อย่างไร?”