บทที่ 6

ภายในห้องรับรองของเรือนใหญ่ ทั้งสองครอบครัวนั่งกันพร้อมหน้า บรรยากาศในห้องผ่อนคลายไม่น้อยหลังจากตกลงกันเรื่องงานแต่งกันได้

แต่บรรยากาศก็เปลี่ยนไปในทันทีที่มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาในห้อง เป็นกงเหม่ยหนานที่เดินเข้าไปในห้องเพื่อทำลายบรรยากาศอันน่าอบอุ่นที่แสนสะอิดสะเอียนนี้ นางเดินตรงไปนั่งลงที่นั่งประจำตำแหน่งของตนเองทันทีโดยไม่ถามไถ่ใครสักคน

จากบรรยากาศที่เริ่มผ่อนคลายก็กลายเป็นตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง คนแซ่จางทั้งสามทำอะไรไม่ถูก พูดตามตรงแล้วให้พวกเขาคุยกับใต้เท้าจางทั้งวันก็ยังได้ แต่กับคุณหนูใหญ่อย่างกงเหม่ยหนานนั้น ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยคำใดเป็นคำแรกดี เรื่องที่เกิดขึ้นนางเป็นผู้เสียหายเต็ม ๆ เดิมพวกเขาคิดจะปล่อยผ่านเรื่องของนางไปเสีย อย่างไรก็เจรจากับใต้เท้ากงเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้คนในครอบครัวจัดการกันเอาเอง แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากันเช่นนี้...พวกเขาเองก็ไปไม่เป็นเช่นกัน

“ไม่ได้พบกันนานเลยนะเจ้าคะ ท่านลุง ท่านป้า” แม้นางจะไม่ได้สนิทสนมกับคนตระกูลจางมากมายนัก แต่ก็ไม่ใช่คนห่างไกลอันใด เมื่อก่อนเคยเรียกยังไง ตอนนี้นางก็เรียกอย่างนั้นแหละ

“สวัสดี ค คุณหนูใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง” เป็นจางฮูหยินที่ต้องออกหน้ารับแทนลูกและสามี นางถึงกับพูดติด ๆ ขัด ๆ เพราะความละอาย เหลือบมองทางใต้เท้ากงและฮูหยินเองก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นเดียวกับนาง ไม่รู้เพราะเหตุใด ยามนี้อดีตว่าที่ลูกสะใภ้ที่ว่านอนสอนง่ายคนนั้นจึงได้แปรเปลี่ยนไปเป็นคนที่ให้ความรู้สึกว่าต้องระวังตัวเอาไว้ยามพบหน้าเช่นนี้

“สบายดีเจ้าค่ะท่านป้า หลังจากเกิดเรื่องก็ตกใจอยู่พอสมควร แต่ก็พอจะเข้าใจได้ คนบางคนไม่อาจหักห้ามใจกับกิเลสตรงหน้าได้ ในภิกษุยังถูกมารจิ้งจอกล่อลวง แล้วจางจงจื้อไม่ใช่ว่าจะดีอะไร ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ แล้ว...ที่ตระกูลจางมาวันนี้ ไม่ทราบว่าได้นำสินสอดที่เหลือมามอบให้ข้าด้วยหรือไม่เจ้าคะ”

“สะ สินสอดที่เหลือ คุณหนูใหญ่หมายความว่าอย่างไรหรือ ช่วยอธิบายเพิ่มได้หรือไม่” หากว่าที่นางเข้าใจเป็นเรื่องที่นางพูด เช่นนั้นตระกูลจางจะไม่ล่มจมภายในวันนี้พรุ่งนี้เลยหรืออย่างไร แถมของบางอย่างก็อยู่ในรายการสินเดิมของหนิงเออร์แล้วด้วย จะให้เอามามอบให้นางได้อย่างไร

“พี่หญิงเจ้าคะ วันก่อนท่านก็ตกลงรับปากกับพวกเราแล้วว่าหากได้สินเดิมครึ่งหนึ่งของข้า ท่านจะไม่ทำตัวยุ่งยากเรื่องนี้อีกมิใช่หรือเจ้าคะ สินเดิมของข้า แม้จะแค่ครึ่งหนึ่ง แต่ก็ไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ เมื่อก่อนท่านหาใช่คนที่ให้ความสำคัญกับสิ่งของนอกกายเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องมาบีบบังคับเอาทั้งสินสอดและสินเดิมของอยู่ด้วยเล่าเจ้าคะ ข้าทำผิด ท่านก็ยึดเอาสินเดิมของข้าไปเป็นการทำโทษข้าแล้ว ท่านยังจะเอาสินสอดที่เจ้าบ่าวจะมอบให้ข้าอีกหรือเจ้าคะ ฮึก ท่านจะใจร้ายเกินไปแล้ว”

“เหม่ยหนิง เจ้าอย่าได้สำคัญตัวเช่นนั้น ข้าไม่ได้ต้องการแย่งเอาของของเจ้า แต่ข้าเพียงปกป้องสิทธิและชื่อเสียงของตนเองและตระกูลกง เจ้าคิดว่าการยึดเอาสินเดิมของเจ้ามาครึ่งหนึ่งเป็นการลงโทษสำหรับเจ้า แต่สำหรับข้ามันแม้แต่จะสามารถลบเรื่องอัปรีย์ที่เจ้าสร้างขึ้นได้เลย คุณหนูใหญ่ตระกูลกงถูกบุรุษทอดทิ้งไปหาสตรีอื่นก่อนวันแต่งงาน คนเราคิดอยากจะผิดสัญญาก็ทำกันได้ง่าย ๆ หรือ หากไม่ทำให้เป็นเยี่ยงอย่าง คนทั่วทั้งแคว้นคงได้หัวเราะเยาะข้าว่าเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่แต่ทำอันใดใครมิได้ อยากจะขอหมั้นหมายก็มาขอ อยากจะทอดทิ้งไปหาสตรีอื่นก็ไปได้ตามใจ เช่นนั้นตระกูลกงคงได้เป็นเพียงหัวหลักหัวตอให้ตระกูลเล็ก ๆ มาใช้ไต่เต้ากันอย่างสนุกสนานเลยกระมัง”

ใบหน้าของคนแซ่จางทั้งสามซีดแล้วซีดอีก ต่างจากใบหน้าของใต้เท้ากงและฮูหยินที่แดงก่ำราวกับว่าเลือดลมภายในร่างกำลังปั่นป่วนอย่างเต็มที่ เหม่ยหนานเห็นเช่นนั้นก็อดยิ้มไม่ได้ นางแค่พูดความจริง จะทำท่าทางเช่นนั้นไปไยเล่า

“...” กงเหม่ยหนิงเถียงไม่ออก ที่พี่สาวพูดมานั้นเป็นจริงทุกอย่าง แต่นางก็ไม่เห็นว่ามันจะต้องตามจองล้างจองผลาญกันเช่นนี้ เหตุใดพี่สาวไม่ยินดีที่นางจะได้ลงเอยกับบุรุษที่รักนางและนางก็รักเขา การยินดีกับผู้อื่นมันไม่ได้ยากเลยสักนิด

“ท่านพ่อคิดเห็นว่าเช่นไรเจ้าคะ ตระกูลจางมาสู่ขอเหม่ยหนิงนั่นก็เรื่องหนึ่ง พวกเขารับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นโดยขอเหม่ยหนิงแต่งไปเป็นฮูหยิน แล้วข้าที่มีศักดิ์เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเล่าเจ้าคะ ผู้ใดบ้างที่มาชดเชยให้ข้า ตั้งแต่เกิดเรื่อง หากข้าไม่สู้เพื่อตัวเอง ก็ไม่มีใครคิดจะมาชดเชยอันใดให้ข้า ท่านพ่อคิดว่าท่านปู่และเหล่าผู้อาวุโสจะเห็นด้วยหรือเจ้าคะ ตัวข้าเป็นคุณหนูตระกูลกง เขาเหยียดหยามข้า ก็เหมือนกับเหยียดหยามเกียรติของตระกูลเช่นกัน”

ใต้เท้ากงดวงตาแข็งกร้าว ที่บุตรสาวคนโตเอ่ยนั้นไม่ผิดจริง ๆ หากเรื่องเช่นนี้หลุดออกไปเป็นขี้ปากของชาวบ้าน ไม่ใช่ว่าก็เป็นเขาหรอกหรือที่จะอับอาย ยิ่งในราชสำนัก หากคนเอาเรื่องนี้ได้เอ่ยให้เข้าหูของฝ่าบาท ไม่ใช่ว่าคนที่เดือดร้อนก็เป็นเขาหรอกหรือ

“ตามที่นางว่า สินสอดที่พวกเจ้าให้นางก็ไม่ได้มากมายอันใด แลกกับชื่อเสียงของนางที่เสียไป ข้ายังว่าไม่คุ้มค่ากับชื่อเสียงของนางด้วยซ้ำ หากไม่ชดเชยให้พี่สาว เช่นนั้นก็ไม่ต้องแต่งกับน้องสาว!”

เหม่ยหนานแอบยกพัดขึ้นมาบดบังรอยยิ้มสาแก่ใจของนาง บิดาแม้จะลำเอียงเข้าข้างเหม่ยหนิง แต่เขาก็เป็นถึงขุนนางใหญ่ในราชสำนัก เป็นผู้นำตระกูลในเวลาเดียวกัน ไม่รักนาง แต่ก็ต้องรักในหน้าตาและชื่อเสียงของตนเองและตระกูล

สีหน้าของใต้เท้ากงยิ่งซีดเข้าไปใหญ่ ตระกูลจางเป็นแค่ขุนนางชั้นล่าง ๆ เท่านั้น เดิมก็ขนสมบัติที่มีมาลงทุนกับคุณหนูใหญ่แล้วเกือบหมดตระกูล หากตอนนี้จะให้จ่ายทั้งคุณหนูเล็กและคุณหนูใหญ่ เกรงว่าตระกูลจางจะเหลือแต่ชื่อเสียงแล้วกระมัง

แต่เมื่อเหลือบมองสีหน้าของกงเหม่ยหนานและบิดาของนางแล้ว ใต้เท้าและฮูหยินจางก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดอีก ได้แต่ตกปากรับคำว่าจะชดเชยให้นางทุกอย่างตามที่นางขอ แน่นอนว่าที่นางขอก็หมายถึงสินสอดที่เหลือเท่านั้น

ตอนนี้ตระกูลจางทำได้เพียงแค่เชื่อมั่นว่าการแต่งกงเหม่ยหนิงเข้ามาในตระกูลจะทำให้พวกเขาก้าวหน้าขึ้นอย่างก้าวกระโดดเพียงเท่านั้น หากว่าไม่เป็นไปตามที่หวัง ก็คงได้แต่โทษตัวเองที่เลือกคนผิดเองเท่านั้น

หลังจากคนแซ่จางกลับออกไป สี่พ่อแม่ลูกแซ่กงก็นั่งหันหน้าเข้าประชันหน้ากันในห้องรับรองอันเงียบสงบ เหม่ยหนานจิบชาอย่างผ่อนคลาย ไม่รักไม่เอ็นดูแล้วอย่างไร ในเมื่อตำแหน่งนางไม่อาจทำลายได้เช่นกัน

“เจ้าทำเช่นนี้จะทำให้หนิงเออร์ลำบาก” กงฮูหยินที่นั่งนิ่งมานานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ สินเดิมของหนิงเออร์ครึ่งหนึ่งก็ได้ไปแล้ว ยังจะโลภเอาสิ่งใดกันอีก นางไม่เคยสอนให้บุตรสาวเป็นคนโลภเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ท่านแม่คงไม่คิดว่าการที่บุตรสาวคนโตถูกทำลายชื่อเสียงเป็นไร้ผายลมกระมัง แถมเรื่องนี้ท่านพ่อเองก็ตัดสินไปแล้วว่าเห็นด้วยกับที่ข้าเรียกร้อง ท่านแม่ข้องใจกับการตัดสินของท่านพ่อหรือเจ้าคะ”

“เหม่ยหนาน! ท่านพี่ ข้าไม่เคยสงสัยในการตัดสินใจของท่านเลยนะเจ้าคะ ข้าเพียงสงสารหนิงเออร์ หากนางแต่งเข้าตระกูลจางแล้วถูกรังแกด้วยเรื่องนี้เล่าเจ้าคะ เราก็รู้กันอยู่ว่าตระกูลจางน่าจะควักสมบัติทั้งหมดที่มีออกมาสู่ขอหนิงเออร์แล้ว หากให้พวกเขารับผิดชอบชดเชยให้เหม่ยหนานอีก ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะโทษว่าเป็นความผิดของหนิงเออร์ที่ทำให้พวกเขาต้องเสียทรัพย์สมบัติมากมายเพียงนี้หรือเจ้าคะ ข้าเป็นมารดา...ข้าย่อมต้องรักและห่วงใยความเป็นอยู่ของบุตรสาว”

“ท่านแม่เอ่ยราวกับว่าข้าหาใช่บุตรสาวของท่านไม่ หากมิอยากให้ตระกูลกงต้องตกเป็นตัวตลกของคนทั้งแคว้น ท่านแม่โปรดจงเก็บงำความลำเอียงของท่านเอาไว้ให้มิดชิดเถิดเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านปู่สร้างชื่อเสียงให้กับตระกูลมานานหลายสิบปี อย่าให้มันพังเพราะสะใภ้เช่นท่านแม่เลยนะเจ้าคะ”

ใบหน้าของกงม่านอู๋ดำคล้ำ ก่อนที่เขาจะตวาดใส่ภรรยาของตนเองเรื่องที่นางลำเอียง เหม่ยหนานเองก็ถูกกระทำ นางได้รับการชดเชยก็สมควรแล้ว ส่วนหนิงเออร์ หากตระกูลจางกล้ารังแกนางก็ลองดูเอาเถิด

กงฮูหยินถูกสามีที่รักตวาดก็ร้องไห้น้ำตานองหน้า นางก้มหน้างุดกลับออกไปพร้อมบุตรสาวคนเล็ก ในใจได้แต่เถียงว่าตนเองไม่ได้ทำสิ่งใดผิดเลยสักนิด นางไม่ใช่ไม่ห่วงเหม่ยหนาน แต่ว่าเหม่ยหนานก็ยังอยู่ในตระกูลไม่ใช่หรือ มีกินมีใช้ไม่ขาดมือ เป็นคุณหนูอยู่สุขสบาย

แต่หนิงเออร์ผู้เป็นน้องนั้นหากแต่งออกไปแล้วก็หาใช่จะสบาย ตระกูลจางนับเป็นอันใดกันเล่า จวนหรือก็เล็ก ๆ บ่าวไพร่ก็ไม่รู้มีเพียงพอรับใช้เจ้านายได้อย่างดีหรือเปล่า จะไม่ให้นางเป็นห่วงได้อย่างไรกันล่ะ

ส่วนทางเหม่ยหนิงที่ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาเหมือนทุกทีก็ได้แต่ก้มหน้ากลับเข้าเรือนนอน นางนึกคับข้องใจในการตัดสินของบิดายิ่งนัก คนแต่งก็เป็นนางเพียงคนเดียว แล้วพี่สาวได้สินสอดด้วยเช่นนี้มันเหมาะสมแล้วหรือ

สุดท้ายเมื่อทำสิ่งใดไม่ได้ กงเหม่ยหนิงก็เลือกที่จะปิดเรือนเก็บตัวอยู่คนเดียว ทำเอาทั้งบิดามารดาร้อนใจจนไม่เป็นอันทำอะไรอยู่หลายวัน บ่าวไพร่เองก็สงสารคุณหนูรองเป็นอย่างยิ่ง

“เห้อ คุณหนูใหญ่หรือก็กระไร ได้สินเดิมของคุณหนูรองไปตั้งมาก เหตุใดยังโลภอยากจะได้สินสอดที่เหลือจากฝั่งอดีตคู่หมั้นอีก สงสารก็แต่คุณหนูของพวกข้า”

“นั่นน่ะสิ คุณหนูรองเสียใจจนไม่กินข้าวกินน้ำอยู่หลายวัน เมื่อก่อนคุณหนูใหญ่ออกจะว่านอนสอนง่าย นายท่านกับฮูหยินเอ่ยสิ่งใดก็พยักหน้ารับทุกคำ ตอนนี้น่ะหรือ แม้แต่นายท่านยังต้องคิดก่อนจะเอ่ยสิ่งใดกับนาง”

“ก็คงจะอิจฉาคุณหนูรองอยู่ในใจนั่นแหละ คุณหนูรองทั้งน่ารักทั้งสดใส ใคร ๆ ต่างก็รักและเอ็นดู ในใจคงจะอิจฉาก็ไม่แปลกหรอก แต่ข้าไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้น่ะสิ ฮึ”

“พวกเจ้าไม่มีสิ่งใดทำกันแล้วหรือ!”

บ่าวรับใช้ส่วนตัวของกงเหม่ยหนานอย่างเสี่ยวหรูเข้ามาทันได้ยินบทสนทนาทั้งหมด นางโมโหจนแทบจะเป็นลม แต่ก่อนจะเป็นลมก็ขอด่าบ่าวไพร่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงพวกนี้หน่อยเถอะ

“อ อะไรกันเล่า! พวกข้าก็แค่พูดไปตามเนื้อผ้าเท่านั้น คุณหนูใหญ่อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เรียกร้องจะเอานั่นเอานี่ ทำให้นายท่านและฮูหยินต้องร้อนใจไม่เว้นแต่ละวัน ต่างจากคุณหนูรอง”

“คุณหนูรองจะทำไม แล้วพวกเจ้าน่ะในหัวมีแต่ขี้หมูหรืออย่างไร คนที่สร้างเรื่องคือใครกันแน่ หากไม่แอบปีนเตียงว่าที่พี่เขย คุณหนูของข้าจะต้องทำเช่นนี้หรือ รอให้บุตรสาวของพวกเจ้าโดนคนรักทิ้งเสียก่อนเถอะ อย่าให้ข้าเห็นว่ามีหมาตัวไหนเรียกร้องโวยวายนะ ข้าจะเอาน้ำร้อนสาดเข้าให้ ถุ้ย!”