LOGINตอนที่ 113 : คนตายผู้ควบคุมราชสำนัก
หลังจากชื่อของผู้สำเร็จราชการเซวียนปรากฏขึ้นจากรหัสใต้ตรามังกร ทั้งจวนเซียวก็ตกอยู่ในความเงียบที่หนักอึ้ง
ไม่มีผู้ใดพูดออกมาเป็นเวลานาน
เพราะทุกคนต่างรู้ว่า ชื่อนี้ไม่ควรปรากฏอยู่ในเวลานี้
ผู้สำเร็จราชการเซวียนควรเป็นเพียงบุคคลในบันทึกประวัติศาสตร์
ชายผู้เคยกุมอำนาจเหนือราชสำนักเมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน
ชายผู้เคยนั่งอยู่เหนือขุนนางทั้งแผ่นดิน
และชายผู้ที่ถูกประกาศว่าเสียชีวิตจากโรคร้าย ก่อนจะถูกฝังอย่างสมเกียรติ
แต่หากคนผู้นี้ยังอยู่...
เช่นนั้นตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา
เงาที่อยู่เบื้องหลังราชสำนัก
อาจเป็นมือของเขา
เฉินเยว่ยืนอยู่หน้ากระดาษแผ่นนั้น ดวงตาของนางเย็นลง
"คนที่ตายไปแล้ว จะควบคุมคนเป็นได้อย่างไร"
คำถามของนางไม่ได้ต้องการคำตอบ
เพราะนางเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางครั้งสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนที่มีอำนาจอยู่ต่อหน้า
แต่เป็นคนที่ไม่มีใครคิดว่าจะมีตัวตนอยู่
เซียวจิ่งเหยียนหยิบเอกสารเก่าจากชั้นหนังสือออกมา
มันเป็นบันทึกเกี่ยวกับราชวงศ์เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน
ผู้สำเร็จราชการเซวียนเคยเป็นพระญาติอาวุโสของจักรพรรดิองค์ก่อน
หลังจากจักรพรรดิองค์ก่อนประชวรหนัก เขาได้รับแต่งตั้งให้ดูแลราชกิจแทน
ในช่วงเวลานั้น แทบทุกคำสั่งในราชสำนักต้องผ่านมือเขา
เขาเป็นคนจัดระเบียบกองทัพ
เป็นคนแต่งตั้งขุนนาง
เป็นผู้ควบคุมการคลัง
แม้แต่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันในวัยเยาว์ก็ยังต้องพึ่งพาเขา
แต่เมื่อเวลาผ่านไป...
อำนาจที่มากเกินไปย่อมนำมาซึ่งความหวาดระแวง
เมื่อจักรพรรดิองค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์อย่างแท้จริง ผู้สำเร็จราชการเซวียนก็ถูกลดบทบาทลง
ไม่นานหลังจากนั้น ข่าวการล้มป่วยของเขาก็ถูกประกาศออกมา
จากนั้น...
เขาก็เสียชีวิต
ทุกอย่างดูเหมือนสมบูรณ์แบบ
แต่เมื่อย้อนกลับไปตรวจสอบ กลับพบความผิดปกติมากมาย
เฉินเยว่เปิดบันทึกอีกฉบับ
"ไม่มีศพ"
นางกล่าว
เซียวจิ่งเหยียนมองนาง
"อะไร"
"ในบันทึกพิธีศพ ไม่มีการกล่าวถึงการเปิดโลงให้ราชวงศ์ตรวจสอบ"
นางเลื่อนสายตาอ่านต่อ
"สุสานถูกปิดทันทีหลังพิธี"
"ข้ารับใช้ในจวนผู้สำเร็จราชการถูกย้ายออกทั้งหมด"
"บางคนเสียชีวิตโดยไม่มีสาเหตุ"
เกากงกงที่ยืนอยู่ด้านข้างเงียบลง
เฉินเยว่หันไปมองเขา
เพราะตอนนี้ทุกอย่างกำลังเชื่อมโยงกัน
ผู้สำเร็จราชการเซวียนไม่มีทายาทที่ถูกประกาศอย่างเป็นทางการ
แต่หากมีบุตรลับ...
ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เซวียนก็นำข้อมูลใหม่มาถึงจวนเซียว
องค์ชายสามไม่ได้มาคนเดียว
เขานำบันทึกเก่าของราชสำนักมาด้วย
"ข้าตรวจสอบสายเลือดของผู้สำเร็จราชการเซวียน"
หลี่เซวียนกล่าว
"พบสิ่งหนึ่ง"
เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะ
"เขามีบุตรชายคนหนึ่ง"
เฉินเยว่หยิบเอกสารขึ้นอ่าน
"บุตรลับ?"
หลี่เซวียนพยักหน้า
"ไม่มีชื่อในทะเบียนราชวงศ์"
"ไม่มีตำแหน่ง"
"ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเกิดจากหญิงใด"
"แต่มีบันทึกว่าหลังผู้สำเร็จราชการเสียชีวิต เด็กคนนั้นถูกส่งเข้าไปอยู่ในวัง"
เซียวจิ่งเหยียนขมวดคิ้ว
"ในฐานะอะไร"
หลี่เซวียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
"ขันที"
บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที
ทุกสายตาหันไปยังชายชราที่อยู่มุมห้อง
เกากงกง
อายุของเขา
ช่วงเวลาที่เขาเข้าวัง
ประวัติที่ไม่มีใครตรวจสอบได้อย่างแท้จริง
ทุกอย่างตรงกัน
เฉินเยว่ไม่ได้พูดอะไร
แต่ภายในใจนางเริ่มประมวลผล
หากเกากงกงเป็นบุตรของผู้สำเร็จราชการเซวียน
เหตุใดเขาถึงช่วยพวกนาง
เหตุใดเขาถึงเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับองค์กรนกสามขา
และเหตุใดเขาถึงตามหาคนที่ฆ่านายเก่าของตน
หรือว่า...
เขาไม่ได้เป็นผู้ต่อต้านองค์กร
แต่เป็นผู้สืบทอดของมัน
คืนนั้น เฉินเยว่กับเซียวจิ่งเหยียนไปพบเกากงกงตามลำพัง
ห้องเล็กในจวนเซียวเงียบสงบ
ไม่มีทหาร
ไม่มีองครักษ์
มีเพียงคนสามคนกับความจริงที่ไม่มีใครหลบหนีได้อีก
เฉินเยว่เป็นฝ่ายเปิดคำถาม
"เกากงกง"
"ท่านเป็นบุตรของผู้สำเร็จราชการเซวียนใช่หรือไม่"
ชายชราเงียบ
นานจนดูเหมือนจะไม่ตอบ
แต่สุดท้ายเขาก็หัวเราะเบาๆ
"ในที่สุดก็รู้"
เซียวจิ่งเหยียนกำมือแน่น
"ท่านยอมรับ"
เกากงกงพยักหน้า
"ใช่"
"ข้าเป็นบุตรของเขา"
คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลง
แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองประหลาดใจคือ เกากงกงไม่ได้แสดงความหวาดกลัว
เขาเหมือนคนที่แบกความลับนี้มานานเกินไป
จนไม่รู้สึกกลัวอีกแล้ว
เฉินเยว่ถาม
"แล้วองค์กรนกสามขา"
"ท่านเป็นผู้สืบทอดหรือไม่"
เกากงกงส่ายหน้า
"ไม่"
"ข้าไม่ได้ต้องการอำนาจของเขา"
"ข้าเพียงต้องการรู้ว่าใครฆ่าคนของข้า"
เซียวจิ่งเหยียนมองเขา
"แต่ผู้สำเร็จราชการเซวียนเป็นคนก่อตั้งมัน"
เกากงกงเงียบ
ก่อนตอบ
"เขาอาจเป็นหนึ่งในผู้เริ่มต้น"
"แต่ไม่ใช่ทั้งหมด"
คำพูดนั้นทำให้เฉินเยว่ชะงัก
"หมายความว่าอย่างไร"
เกากงกงมองออกไปนอกหน้าต่าง
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความทรงจำ
"ทุกคนคิดว่าบิดาข้าตาย"
"ทุกคนคิดว่าคืนนั้นเขาจากไปแล้ว"
"แต่ความจริงคือ..."
เขาหยุด
เสียงของเขาต่ำลง
"เขายังมีชีวิตอยู่"
เซียวจิ่งเหยียนลุกขึ้นทันที
"เป็นไปไม่ได้"
เกากงกงหันกลับมา
"ข้าเห็นเขา"
"หลังจากวันที่ประกาศข่าวการตาย"
"ข้าเห็นเขาเดินออกจากจวนด้วยตาของตัวเอง"
เฉินเยว่หรี่ตา
"แล้วเหตุใดเขาถึงแกล้งตาย"
เกากงกงตอบ
"เพราะชื่อของผู้สำเร็จราชการเซวียนหมดประโยชน์แล้ว"
"เขาต้องการชื่อใหม่"
"ตัวตนใหม่"
"อำนาจใหม่"
ลมหายใจของทุกคนหยุดลง
เกากงกงกล่าวต่อ
"ผู้สำเร็จราชการไม่ได้ตาย"
"เขาเปลี่ยนชื่อ"
"เปลี่ยนใบหน้า"
"และกลับมาอยู่ในราชสำนัก"
เซียวจิ่งเหยียนจ้องเขา
"เขาอยู่ที่ไหน"
เกากงกงไม่ได้ตอบทันที
แต่สายตาของเขากลับมองไปยังทิศทางของเมืองหลวง
สถานที่ที่เต็มไปด้วยขุนนาง
สถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้มีอำนาจ
สถานที่ที่ไม่มีใครคิดว่าจะมีปีศาจซ่อนอยู่
"บุคคลนั้น..."
เกากงกงกล่าวช้าๆ
"อาจเป็นหนึ่งในขุนนางอาวุโสที่ทุกคนรู้จัก"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเฉินเยว่เย็นลง
เพราะหากเป็นจริง
ศัตรูของพวกเขาไม่ได้อยู่ในเงามืด
ไม่ได้ซ่อนตัวในดินแดนไกล
แต่กำลังนั่งอยู่ในราชสำนัก
ได้รับความเคารพจากผู้คน
และอาจกำลังมองดูพวกเขาอยู่ในขณะนี้
เซียวจิ่งเหยียนกำมือแน่น
เขาเคยคิดว่าศัตรูคือกองกำลังลับ
เคยคิดว่าศัตรูคือผู้ที่ชักใยอยู่หลังม่าน
แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจ
บางทีม่านนั้น...
อาจไม่มีอยู่จริง
เพราะคนที่ควบคุมทุกอย่าง
อาจกำลังยืนอยู่บนเวทีเดียวกับพวกเขามาตลอด.
ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ
ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ
ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก
ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า
ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด
ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ







