ตอนที่ 2

เมื่อหลันหลัน ออกไปแล้ว ซูซินหยางจึงหันมาพูดคุยกับจ้าวเฉิงอวี้ เพราะเห็นว่าเขานั้นมองตนอยู่ตลอดเวลา “อวี้เอ่อร์ ลูกเป็นอะไรไป นี่แม่ตื่นมาแล้วอย่างไรเล่า ไม่ดีใจหรือไร”

“ฮื้ออ ท่านแม่ ท่านอย่าทิ้งข้าไปไหนนะ ตอนท่านหลับไปสามวันนั้นท่านรู้หรือไม่ว่าข้าฝันร้ายมากๆ ข้าฝันว่าท่านไปนอนอยู่ในโลงศพ ไม่ขยับไม่หายใจ ข้าเรียกท่านเท่าไรก็ไม่ยอมตื่น ท่านพ่อบอกว่าท่านแม่ตายแล้ว

ในฝันท่านพ่อดีแต่พูดว่าเป็นเพราะท่านพ่อดูแลท่านแม่ไม่ดีเลยทำให้ท่านตาย แต่แล้วอยู่ๆ ท่านพ่อก็มาบอกข้าว่าจะให้ผู้หญิงคนนั้นมาเป็นแม่ข้า ข้าไม่ยอมๆ”

เมื่อได้ยินบุตชายกล่าวถึงฝันร้ายนั้น นางก็ทราบทันทีว่าตอนนี้จ้าวเฉิงอวี้นั้นได้มีแผลสลักลงในใจแล้วจริงๆ

‘บุตรชายข้าพึ่งจะเพียงแค่สี่ขวบปี แทนที่จะได้เติบโตมาอย่างดี  เป็นเพราะท่าน!! เห็นทีข้าคงต้องรีบจัดการให้เรื่องจบโดยไวก่อนที่อวี้เอ่อร์จะต้องเจออะไรไปมากกว่านี้ เหตุใดข้ากับลูกต้องทนอยู่กับคนที่ทำร้ายพวกข้าด้วยเล่า ท่านพ่อท่านแม่ข้ากล่าวว่าถ้าแต่งออกมาแล้วโดนรังแกก็ให้กลับไปได้ทุกเมื่อ พวกท่านรักทะนุถนอมข้ามาเป็นอย่างดีเหตุใดข้าจำต้องทนให้บุรุษเช่นนี้มารังแกกันด้วย’

“อวี้เอ่อร์ หากแม่จะพาลูกย้ายกลับไปอยู่จวนแม่ทัพซู อยู่กับท่านตาท่านยายลูกยินดีจะไปกับแม่ไหม ต่อจากนี้จะไม่มีท่านพ่ออีกแล้ว ถ้าเจ้าคิดถึงเขาก็กลับมาเยี่ยมเขาได้ตลอด แม่ไม่ห้าม” ซูซินหยางลองเลียบเคียงถามบุตรชาย เพราะเกรงว่าจะทำให้เขาเสียใจกับการที่ไม่ได้เติบโตมากับผู้เป็นบิดาแบบเด็กคนอื่น

“ฮึกๆ ท่านแม่ ท่านอยู่ที่ไหนข้าก็จะอยู่ที่นั่น ท่านพ่ออะไรข้าก็ไม่สนใจแล้ว ท่านไม่รู้หรอกในฝันนั้นนะ ท่านพ่อให้อนุคนนั้นมาแทนที่ท่านแม่ ท่านพ่อดุข้า ให้ข้าเรียกอนุคนนั้นว่าท่านแม่ แล้ว ๆ ฮึกๆ ท่านพ่อๆ ก็มีลูกคนใหม่ด้วย ฮื้อๆ

ท่านพ่อไม่รักข้าแล้ว เวลาเจอหน้าข้าอนุคนนั้นฟ้องอะไรท่านพ่อก็เชื่อหมดเลย ข้าจะไปหาท่านตา ท่านพ่อก็สั่งบ่าวมาโบยข้าแบบที่ทำกับท่านแม่ บอกว่าข้าอกตัญญู ข้ากลัวมากเลย ดีนะที่ข้าตื่นก่อน ไม่งั้นข้าต้องถูกโบยแน่ๆ ฮื้อๆ” อวี้เอ่อร์เล่าความคับแค้นใจที่ได้เจอในฝันให้ซินหยางฟัง

“เด็กดี มานี่มา มาให้แม่กอดเจ้าหน่อย” ซูซินหยางพยายามข่มความเจ็บปวดที่หลังไว้ ไม่ง่ายเลยกว่าจะขยับตัวได้

“ท่านแม่เจ็บแผลไหมขอรับ เดี๋ยวท่านหมอก็มาแล้ว ท่านแม่อดทนหน่อยนะ”

สองแม่ลูกกอดกันอยู่สักพัก ซูซินหยางก็ได้ถามไถ่บุตรชายว่าสามวันที่ผ่านมาไม่มีใครทำอะไรบุตรชายใช่หรือไม่ จึงได้ทราบว่าบุตรชายเฝ้าตนไม่ยอมไปไหนเลยตลอดสามวัน และฝั่งสามีตนนั้นก็ไม่โผล่มาเลยสักนิด จนกระทั่งหลันหลัน พาหมอเข้ามา

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านหมอจางเอี้ยนมาแล้ว ให้ท่านหมอตรวจสักหน่อยนะเจ้าคะ” ท่านหมอจางในวัยสี่สิบกว่าปีนั้นเป็นสหายกับท่านพ่อและยังเป็นอาจารย์ของนางอีกด้วย “ซินเอ่อร์เจ้าเป็นอย่างไรบ้างอย่าพึ่งลุก ให้อาจารย์แม่ดูแผลเจ้าก่อน ท่านพี่ รอข้างนอกประเดี๋ยว ข้าดูแผลที่หลังให้ซินหยางก่อน”

จางฮูหยิน รีบเข้ามาดูแผลให้ลูกศิษย์ของสามีด้วยความเป็นห่วง “อวี้เอ่อร์เด็กดี เจ้าไปอยู่กับท่านปู่สักประเดี๋ยวนะ “ขอรับท่านย่าจาง”

“หื้มม แผลหนักเอาการเลย นี่มีหมอมาดูเจ้าหรือไม่” จางฮูหยินสังเกตอาการบาดแผลอย่าละเอียดเพื่อจะได้บอกแก่สามีได้ถูก หากแผลย่ำแย่มากคงต้องให้สามีมาดูอาการเอง

“หลันหลัน บอกว่าตอนที่ข้าสลบไปมีหมอประจำจวนมาดูอยู่สองครั้งบอกข้าไม่เป็นอันใดมาก ข้าพึ่งฟื้นเจ้าค่ะ อวี้เอ่อร์ขวัญเสียมาก ข้าต้องปลอบอยู่พักใหญ่เชียว เลยยังไม่ได้ลองตรวจดูอาการตัวเองสักเท่าไร”

“เฮ้อ เด็กตัวแค่นั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้กับตาคงจะตกใจมากจริงๆ แผลเจ้าไม่เป็นอันใดมากแล้ว เดี๋ยวให้อาจารย์เจ้าเขียนเทียบยามาให้ใหม่นะ ส่วนแผลที่หลังนั้นเดี๋ยวข้าให้บ่าวเอายามาให้อีกทีรับรองไม่มีแผลเป็นติดตัวเจ้าแน่ อืม.. มา ให้ข้าจับชีพจรเจ้าหน่อย” อาจารย์แม่จับได้เพียงครู่ก็ตะโกนบอกให้สามีเข้ามา

“ท่านพี่เข้ามาดูชีพจรให้ซินเอ่อร์หน่อยเจ้าค่ะ”

หมอจางได้ยินดังนั้นก็ทราบทันทีว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดี จึงรีบเดินเข้าไปในห้องทันที จากสภาพห้องนี้ ถึงกับกล้าทำกับศิษย์ข้าแบบนี้เลย ดียิ่ง!!

“บาดแผลซินเอ่อมีปัญหาหรือ”

"บาดแผลไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ เพียงแต่ชีพจรนางเหมือนกับโดนวางยาพิษ" ประโยคหลังอาจารย์แม่พูดเสียงเบาเพราะเกรงว่าบุตรชายตัวน้อยของลูกศิษย์จะได้ยิน

นี่ถึงกับกล้าวางยาพิษลูกศิษย์ข้าใจกล้ามาจากที่ใดกัน

"ฮูหยินเจ้าพาอวี้เอ่อร์ออกไปสักประเดี๋ยว ข้ามีเรื่องต้องคุยกับซินหยางหน่อย"

“อวี้เออร์มากับย่านะ” เรื่องซินหยางโดนพิษค่อยถามอีกทีเรื่องนี้จะให้เด็กน้อยได้ยินไม่ได้ “พวกเจ้าคุยกันไปก่อนข้าจะพาอวี้เอ่อร์ไปอีกห้อง”

“เจ้าโดนวางยาพิษ แต่จากที่ดูเจ้าคงน่าจะโดนวางยาได้ประมาณเดือนนึงเห็นจะได้เป็นพิษอ่อนๆ ที่ทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย พิษนี้เรียกว่าบุพผานิทรา ถ้าสะสมมากๆ เข้า เจ้าอาจจะอยุ่ได้ไม่เกินสองปี”

“ทำไมข้าถึงไม่รู้ตัวเลย”

“ไม่แปลกที่เจ้าไม่รู้ตัว เพราะพิษนี้ไรสี ไร้กลิ่น ต้องมีตัวกระตุ้นถึงจะแสดงอาการ เฮ้อ...จะถือว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้ายก็ได้ เพราะเจ้าได้รับแผลจากการโดนโบย จึงทำให้เห็นร่องรอยของพิษ ถ้าเป็นหมอคนอื่นคงจะตรวจไม่พบ ดีที่อาจารย์แม่เจ้านั้นมีความรู้เรื่องพิษอยู่บ้าง เดี๋ยวข้าจะให้นางปรุงยาแก้พิษให้นะ"

“ขอบคุณเจ้าค่ะอาจารย์”

“แล้วเจ้าจะย้ายกลับจวนวันไหนเล่า พ่อกับแม่เจ้าพอรู้ข่าวก็จะบุกเข้ามาทันทีเลย ดีว่าข้าห้ามไว้ก่อน”

“พรุ่งนี้เช้าเลยแล้วกันเจ้าคะ ให้ท่านพ่อนำคนมามากหน่อย มาช่วยกันขนสินเดิมข้า แล้วพรุ่งนี้ข้าจะปรึกษาเรื่องที่ข้าคิดไว้กับท่านพ่อท่านแม่อีกที” 

"เหตุใดต้องรอไปมันวันนี้นั่นแหล่ะ" ท่านหมอจางเอี้ยนไม่ไว้ใจที่จะให้ลูกศิษย์ตนนั้นอยู่ที่แห่งนี้อีกแล้ว หมดรักลูกศิษย์ข้าแล้วถึงได้กล้าหยามเกียรติกันถึงเพียงนี้ 

“หลันหลัน เข้ามานี้ เจ้ากลับไปจวนแม่ทัพ บอกท่านแม่ทัพว่า ข้าให้ท่านแม่ทัพมารับคุณหนูกับหลานชายกลับวันนี้เลย ไม่ต้องรอแล้ว บอกท่านแม่ทัพว่าคุณหนูเจ้าถูกพิษ” เมื่อได้ยินดังนั้นหลันหลัน จึงรีบวิ่งออกไปทันที