ตอนที่ 3

ปลายยามเซิน (15.00-16.59น) หลันหลันได้กลับมาแจ้งเรื่องที่คุณหนูของนางถูกวางยาพิษให้แม่ทัพซูเทียนหยางทราบ

"โธ่ลูกแม่ เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เจ้าคะ ท่านพี่ท่านรีบไปรับลูกกับอวี้เอ่อร์กลับมาเถิด ข้ากลัวว่า จ้าวหนานหลิงผู้นั้นจะทำร้ายนางกับหลานของข้าอีก" ฟางลี่จูฮูหยินของแม่ทัพซูกล่าวแกสามีที่ยืนอยู่ข้างๆทันที 

"เจ้าอย่าพึ่งร้อนใจไป วางใจเถิดข้าจะรีบไปรับนางเดี๋ยวนี้เลย" แม่ทัพซูกล่าวปลอบใจฮูหยินตนให้ใจเย็น ทั้งที่ความจริงในใจตนนั้นใจร้อนยิ่งกว่าใคร 

....

"คารวะท่านแม่ทัพ ท่านมาเพลานี้มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือไม่ขอรับ" ไป๋ซานพ่อบ้านใหญ่ประจำตำหนักชินอ๋อง ถามด้วยความนอบน้อม พลางเช็ดเหงื่อไปด้วยความตื่นตระหนก คาดว่าคงไม่แคล้วต้องเกี่ยวกับฮูหยินน้อยเป็นแน่

"เจ้าไปตามซื่อจื่อของเจ้ามาคุยกับข้าเดี๋ยวนี้ ว่าเหตุใดต้องโบยลูกข้าทันที โดยไม่คิดจะสืบสาวความก่อน" 

"ข้า...ข้าน้อยจะรีบไปแจ้งซื่อจื่อสักครู่ขอรับ" พ่อบ้านไป๋รีบเดินไปที่เรือนของเมิ่งเหลียนฮวาทันที เพราะใครๆในจวนต่างก็รู้ว่า หลังเกิดเรื่องจ้าวหนานหลิงก็คลุกอยุ่แต่กับอนุเมิ่ง

"หลันหลันเจ้าไปบอกลูกข้ากับหมอจางว่าข้ามารับแล้วให้พวกนางออกมารอข้าที่หน้าจวน ส่วนสินเดิมพรุ่งนี้ค่อยให้พ่อบ้านกลับมาจัดการขนย้ายอีกที" ใจจริงแม่ทัพซูก็อยากไปดูให้เห็นกับตาว่าบุตรชายของสหายที่ตนเอ็นดูราวกับบุตรคนนึงนั้นทำอะไรกับบุตรสาวตนเองไว้บ้าง แต่ในใจลึกๆของแม่ทัพเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าบุตรเขยจะทำเช่นนั้นจริงๆเกรงว่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดทั้งเรื่องสั่งโบย ทั้งเรื่องวางยา จึงอยากที่จะคุยกับอีกฝ่าย

"เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ" หลันหลันรีบเดินไปแจ้งกับคุณหนูของตนเองที่เรือนท้ายจวนทันที เพราะคิดว่ารีบย้ายออกไปจากจวนนี้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี เพราะไม่รุ้ว่าอนุคนโปรดของเจ้าของจวนจะลุกขึ้นมากลั้นแกล้งอะไรนายหญิงอีก

คล้อยหลังจากที่หลันหลันออกไปได้หนึ่งเค่อ พ่อบ้านไป๋ก็กลับมา

"เรียนท่านแม่ทัพ เอ่อ...คือ...ซื่อจื่อฝากความมาว่าไม่ต้องการพบผู้ใด ตอน..ตอนนี้อนุเมิ่งยังมีอาการป่วยอยู่ ขอให้ท่าน..ท่านแม่ทัพกลับไปก่อนขอรับ" กว่าพ่อไป๋จะพูดออกมาจนจบก็หน้าซีดลงเรื่อยๆ เนื่องด้วยท่านแม่ทัพนั้นโมโหเป็นอย่างมากจึงได้แผ่รังสีสังหารออกมาทันทีที่ได้ยินสิ่งที่พ่อบ้านพูดจบ

"ซื่อจื่อช่างห่วงใยอนุยิ่งนัก เห็นแก่ที่เจ้าเป็นบุตรของสหายข้า ข้าจะไม่สังหารเจ้าที่บังอาจทำร้ายบุตรสาวและหลานชายข้า ฝากเจ้าบอกซื่อจื่อของเจ้าด้วยว่า ในเมื่อหมดรัก ไม่ให้เกียรติบุตรสาวข้าแล้ว วันนี้ข้าแม่ทัพซูเทียนหยางมารับนางกับลูกกลับไปดูแลเอง หลังจากนี้ข้าจะให้นางส่งหนังสือหย่าขาดมาให้"  แม่ทัพซูพยายามกัดฟันใจเย็นอย่างถึงที่สุดเพราะไม่อยากแตกหักกับสหายด้วยการให้บทเรียนสั่งสอนให้ต้องเลือดตกยางออกเพราะสหายตนนั้นมีบุตรชายเพียงคนเดียว 

"ท่านพ่อ/ท่านตา" แม่ทัพซูรีบหันไปทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก พร้อมกับหันไปมองหลันหลันที่พาบุตรสาวกับหลานชายมาที่ห้องโถงแทนที่จะไปรอที่หน้าจวนตามที่สั่งไว้ด้วยความไม่พอใจ

"ท่านแม่ทัพอภัยให้บ่าวด้วยเจ้าค่ะ"หลันหลันรีบคุกเข่าทันทีที่เห็นสายตาของแม่ทัพ คุณหนูได้ยินว่าท่านแม่ทัพต้องการพูดคุยกับซื่อจื่อจึงได้ตามมาดูด้วย ทำให้ได้ยินที่พ่อบ้านจ้าวกล่าวออกมาทั้งหมด

"ท่านพ่ออย่าว่าหลันหลันเลย เป็นข้าร้อนใจอยากพบท่านเลยมาที่ห้องโถงรับรองเองเจ้าค่ะ"

"เฮ้อ.. เอาหล่ะ เจ้าเดินไหวหรือไม่อดทนหน่อย เกิดเป็นลูกข้า อย่าได้อ่อนแอเป็นอันขาด หลันหลันเจ้าลุกขึ้นมาประคองคุณหนู เรากลับไปที่บ้านเรากันเถิดนะซินเอ่อ อวี้เอ่อร์ไปอยู่กับตานะ" เมื่อบุตรสาวร้องขอเขาก็จำต้องทำเป็นมองไม่เห็นความผิดของสาวใช้ผู้นี้

"ขอรับท่านตา อวี้เอ่อร์จะไปอยุ่กับท่านตาท่านยาย ท่านแม่อยู่ที่ใดข้าก็จะอยู่ที่นั่นขอรับ" แม้แต่จ้าวเฉิงอวี้เองก็อยากออกไปจากจวนนี้ให้เร็วที่สุด เพราะกลัวว่าท่านพ่อจะสั่งคนมาตีท่านแม่อีก

"อวี้เอ่อร์หลานตาเป็นเด็กดีจริงๆ" นี่คือหลานชายคนแรกของจวนแม่ทัพซู ตนนั้นรักใคร่พอๆกันกับบุตรสาวเลยทีเดียว ถึงแม้จะเป็นหลานนอกตระกูลก็ตาม แต่ถ้าซินเอ่อหย่าแล้วตนจะลองปรึกษากันว่าให้อวี้เอ่อร์มาใช้แซ่ซูของตนแทนแซ่จ้าวดีหรือไม่

ขบวนของแม่ทัพซูได้แยกย้ายกันไปขึ้นรถม้ากลับจวนซู โดยหมอจางเอี้ยนและฮูหยินได้แยกออกกลับจวนของตน ส่วนแม่ทัพซูกับบุตรสาวและหลานชายนั่งในรถม้าคันเดียวกัน 

"ซินหยาง เดี๋ยวอาจารย์ให้อาจารย์แม่ปรุงยาแก้พิษให้นะ น่าจะใช้เวลานานสักหน่อย เพราะนางบอกมีสมุนไพรหายากอยู่สองตัว แต่เจ้าวางใจได้ พิษนี้จะไม่ส่งผลอะไรมากนักเพราะไม่ได้รับอย่างต่อเนื่อง พรุ่งนี้อาจารย์จะให้อาจารย์แม่เจ้าไปดูอาการเจ้าอีกที" 

"เทียนหยางเจ้ามิต้องกังวล พิษนี้เมียข้าแก้ได้ แต่ใช้เวลาหาส่วนประกอบสักหน่อยระหว่างนี้เจ้าก็บำรุงร่างกายนางหน่อยแล้วกัน ข้าไปล่ะ" หมอจางเอี้ยนกล่าวบอกทั้งสองพ่อลูกตระกูลซูก่อนจะขึ้นรถม้า

"ขอบใจเจ้าสองคนมากจริงๆ ถ้าไม่มีเจ้าสองคนเกรงว่าลูกค้าคงได้เตรียมตัวล้างคอรอกินน้ำแกงยายเมิ่งแล้วจริงๆ เฮ้อ"

"เราเป็นสหายกันมานานคนกันเองไม่ต้องเกรงใจ กลับจวนเถอะ" จากนั้นรถม้าของท่านหมอจางก็ค่อยๆเคลื่อนกลับจวนก่อน

"ซินเอ่อร์ เจ้าได้ยินที่พ่อบ้านจ้าวพูดใช่หรือไม่ เจ้าเป็นอันใดไหม"แม่ทัพซูถามบุตรสาวด้วยเกรงว่านางจะเสียใจที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ในขณะที่จ้าวเฉิงอวี้นั้นหลับไปบนตักของท่านตาแล้ว

"ฮึกๆ..ท่านพ่อ ข้า..ข้าเสียใจมากไม่คิดว่าท่านพี่จะทำกับข้าเช่นนี้ ถึงแม้ในอดีตจะเคยพูดว่าไม่รับอนุจะมีข้าคนเดียว ต่อมาเขาอยากรับอนุ ข้าก็ยอมถอยให้ก้าวนึงเพราะคิดว่าเขาคงไม่ทำลายเกียรติของข้าและที่สำคัญเพื่ออวี้เอ่อร์ข้าทนสักหน่อยจะเป็นไรไป" ซูซินหยางพูดไปก็สะอื้นเสียงเบาเพราะเกรงลูกชายจะตื่น

"แต่วันนี้ข้าได้รู้แล้วว่า ถ้าข้าฝืนอยู่ต่อไป ต่อให้ข้าถอยอีกกี่ก้าว ถ้าเพื่ออนุคนรักของเขาไม่แน่ว่าจากที่สั่งโบยข้า ต่อไปใครจะรู้ว่าวันข้างหน้าจะสั่งโบยอวี้เอ่อร์ของข้าหรือไม่ ข้าไม่อยากให้ลูกข้าต้องรับรู้ตั้งแต่เด็กว่าพ่อของเขาจะเปลี่ยนไปไม่รักเขาเพราะคนอื่นเป่าหูตั้งแต่ยังเด็กเพียงนี้" 

"ฮึกๆ.. เพียงแค่อวี้เอ่อร์เห็นข้าโดนโบย เขาก็เก็บไปฝันแล้วเจ้าค่ะว่าท่านพ่อของเขาจะสั่งโบยเขาเพราะคนอื่น ท่านพ่อ เด็กตัวแค่นี้อายุเพียงสี่ขวบปีเท่านั้น ข้าไม่อยากให้เขาเจออะไรแบบนี้ เขายังไม่พร้อมที่จะเจอเรื่องเล่ห์เหลี่ยมหลังจวน ยังไม่พร้อมที่จะเจอเรื่องร้ายแรงในครอบครัว ฮึกๆ.. "

"ซินเอ่อร์ ไม่ต้องคิดมากแล้ว เรากลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะ ป่านนี้ท่านแม่เจ้าคงร้อนใจเดินวนเป็นหนูติดจั่นแล้ว เจ้าวางใจเถอะ แค่เจ้ากับลูกตระกูลซูเลี้ยงได้สบายมาก แต่เจ้าต้องเข้าใจนะว่าอวี้เอ่อร์ต้องเติบใหญ่ อย่าเลี้ยงเขาให้เหมือนไข่ในหิน" แม่ทัพซูลูบศีรษะบุตรสาวพลางพูดปลอบใจไปจนถึงจวน