ตอนที่ 1

“ฮึกๆ ฮูหยิน ท่านตื่นขึ้นมาได้แล้วนะเจ้าคะ ท่านหลับไปนานสามวันแล้ว ท่านไม่สงสารคุณชายน้อยหรือเจ้าคะ”

“ท่านแม่ ท่านเจ็บแผลไหมขอรับ ตื่นมาหาอวี้เอ่อเถอะ ลูกคิดถึงท่าน”

อึก ‘เจ็บหลังจริงเชียว’ อดีตหญิงงามอันดับหนึ่งซูซินหยางที่เริ่มรู้สึกแล้วตัวพยายามลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร่ำไห้ ของคนทั้งสองที่อยู่ข้างๆ

“ท่านแม่ๆ ท่านตื่นแล้ว พี่หลันหลัน ท่านแม่ตื่นแล้ว ตามหมอเร็วเข้า” เด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบจ้าวเฉิงอวี้รีบหันไปบอกกับสาวใช้คนสนิทของท่านแม่ทันที ส่วนตนเองนั้นก็นั่งอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง

“เจ้าค่ะคุณชายน้อย ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ฝากคุณชายดูฮูหยินประเดี๋ยวนะเจ้าคะ เดี๋ยวบ่าวจะรีบไปตามท่านหมอทันที”

“ประเดี๋ยว หลันหลัน อย่าพึ่งไป”

ตอนนี้ซินหยางได้เห็นสภาพห้องที่ตนเองนอนอย่างเต็มตาแล้ว สภาพเก่า ทรุดโทรมขนาดนี้จะใช่เรือนของตนเองได้อย่างไร 'ดียิ่ง ไม่ถามข้าสักคำ ทั้งยังสั่งโบยข้าให้อับอาย เพื่ออนุของผู้มีพระคุณของเจ้า แล้วยังขับข้าออกจากเรือนฮูหยินเอก จะดีชั่วอย่างไรข้าก็เป็นถึงบุตรีท่านแม่ทัพไร้พ่ายสหายสนิทของฝ่าบาท เจ้าหยามเกียติข้ามากเกินไปแล้ว เห๊อะ!' 

หลังจากตั้งสติได้แล้วจึงเอ่ยถามสาวใช้ข้างกายว่าหลังจากที่นางสลบไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“เรียนฮูหยิน หลังจากที่ท่านสลบไป ซื่อจื่อก็สั่งให้ส่งท่านมาอยู่เรือนท้ายจวนนี้ สั่งให้หมอมารักษาแต่ไม่ให้บ่าวคนใดมารับใช้นอกจากข้าน้อยเจ้าค่ะ นายท่านยังบอกอีกว่าให้ฮูหยินรักษาตนจนกว่าจะสำนึกผิดได้จึงจะยอมให้กลับไปที่เรือนเดิม”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูซินหยางจึงได้หันไปมองจ้าวเฉิงอวี้ที่นั่งอยู่ข้างเตียงตนเอง บุตรชายนางช่างน่าสงสารยิ่งนัก อายุเพียงแค่สี่ขวบหนาว กลับต้องมาเจอกับเหตุการณ์ความรุนแรงที่บิดาสั่งโบยมารดาของตนเองเพื่อหญิงอื่น นางกลัวจริงๆว่าเขาจะเกิดปมรอยแผลในใจ

โดยที่นางไม่รู้เลยว่าตอนนี้บุตรชายของตนนั้นมีปมในใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในระหว่างที่หลันหลัน เล่าให้มารดาฟังนั้นว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง 

จ้าวเฉิงอวี้บุตรชายวัยสี่ขวบปีก็ได้นึกถึงเหตุการณ์ที่ท่านแม่โดนโบยมีรอยแผลที่มีเลือดอยู่เต็มหลัง แต่ท่านพ่อก็เพียงยืนมองดูด้วยความโมโห ไม่แม้แต่จะสั่งให้หยุดเลยสักนิด วันนั้นหลังจากที่ท่านแม่สลบ ท่านพ่อสั่งให้ท่านแม่มาอยู่ที่เรือนเก่าท้ายจวน สั่งความแค่ให้ท่านหมอมารักษาส่วนตนเองก็รีบกลับไปดูผู้หญิงคนนั้น

ไม่แม้แต่จะหันมามองท่านแม่เลย วันนั้นตัวเขาเองก็นั่งเฝ้าท่านแม่ข้างเตียงไม่ห่างจนหลับไป ในคืนนั้นเขาฝันว่าท่านแม่ไม่ค่อยทานข้าว อาการทรุดลงเรื่อยๆ ส่วนท่านพ่อก็เข้ามาต่อว่าท่านแม่บ่อยครั้ง และทุกครั้งก็เกี่ยวกับอนุภรรยาที่ท่านพ่อพึ่งรับเข้ามา หลังจากที่ท่านแม่ถูกโบยผ่านไปเพียงสามเดือนนางก็หลับไปและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย ท่านแม่ทิ้งเขาไว้กับท่านพ่อเพียงลำพัง

ท่านพ่อเมื่อทราบว่าท่านแม่สิ้นใจแล้ว ก็ทำได้แค่โทษว่าเป็นเพราะตนเอง ในฝันนั้นเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดท่านพ่อโทษว่าเป็นเพราะตนเองท่านแม่จึงต้องตาย แต่เมื่อผ่านงานศพท่านแม่ไปไม่ถึงเดือนท่านพ่อก็เลื่อนให้อนุนางนั้นมาแทนที่ท่านแม่!!

“อวี้เอ่อ ๆ ...”

“ขอรับท่านแม่ ท่านอย่าพึ่งพูดอะไรเลย ให้พี่หลันหลันไปตามหมอมาก่อนเกิด" จ้าวเฉิงอี้เร่งให้หลันหลันรีบออกไปตามหมอมาดูอาการของมารดาจากนั้นก็หันมากล่าวกับมารดาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ 

"ฮึกๆ..ท่านแม่ท่านสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่าท่านจะไม่ทิ้งข้าไปไหน ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดก็ตาม ท่านต้องพาข้าไปด้วยนะขอรับ” จ้าวเฉิงอวี้นั้นพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา 

เมื่อเห็นว่าลูกชายทำหน้าจริงจังไม่สมกับวัยเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเด็กน้อยนั้นได้เติบโตขึ้นภายในชั่วข้ามคืน นางจึงได้ตัดสินใจหันไปสั่งความกับสาวใช้คนสนิททันที ยามนี้บุตรชายตนนั้นดูแปลกไป นางจะไม่ยอมให้เขามีแผลในใจเพราะคนผู้นั้นเป็นอันขาด!

“หลันหลัน ไปที่จวนท่านพ่อตามหมอที่จวนมา แล้วเล่าเรื่องให้ท่านพ่อข้าฟัง ถามท่านว่าถ้าข้ากับอวี้เอ่อร์จะย้ายกลับไปอยู่ที่จวนท่านพ่อได้หรือไม่”

“เจ้าค่ะฮูหยิน แล้วต้องแจ้งซื่อจื่อไหมเจ้าคะว่าท่านฟื้นแล้ว”

“หึ.. อย่าเลยข้ามิกล้าไปรบกวนซือจื่อท่านนั้นหรอก หูเบาเยี่ยงนั้นเดี๋ยวจะกล่าวว่าข้าเรียกร้องความสนใจเอา”

“เจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปรีบกลับนะเจ้าคะ”