Se connecterPartager
ตอนที่ 4
Date de publication:
2025-11-22 00:38:39เมื่อกลับมาถึงจวนซูฮูหยินก็รีบออกมาหาสามีและบุตรสาวทันที ไม่ได้รอที่ห้องโถงรับรองดังที่ท่านแม่ทัพคาดการณ์ไว้ "ซินเอ่อลูกแม่ เป็นอย่างไรบ้าง ฮึกๆ" ซูฮูหยินที่เห็นสภาพบุตรสาวอิดโรย หน้าซีดขาวไร้สีเลือดยามเดินต้องให้หลันหลันประคอง ก็สะอื้นด้วยความสงสารในวาสนาบุตรสาว
ตอนแรกนางกับสามีมั่นใจว่าจ้าวหนานหลิงรักบุตรสาวตนจากใจจริงจึงยอมให้มั่นหมายและแต่งงานไป
"ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ มีเจ็บแผลบ้างแต่เดี๋ยวก็หาย ท่านแม่ไม่ร้องนะเจ้าคะ" ซูซินหยางพยายามปลอบมารดาตนเองเพราะทราบว่านางเป็นห่วง
"ฮูหยิน เข้าไปคุยกันข้างในเถิด ประเดี๋ยวอวี้เอ่อร์ตื่น ซินเอ่อร์ลูกกับอวี้เอ่อร์พักที่เรือนเก่าของเจ้านะ พ่อให้คนทำความสะอาดไว้แล้ว" แม่ทัพซูอุ้มหลานชายเข้าไปในจวนตรงไปยังเรือนของบุตรสาว
"แม่นมให้บ่าวจัดสำรับมาของข้ากับท่านแม่ทัพมาที่เรือนนี้ด้วย นี่ก็มืดค่ำแล้ว"
"เจ้าค่ะฮูหยิน" แม่นมรับคำแล้วไปกำชับที่โรงครัวด้วยตนเอง
"ซินเอ่อร์เดี๋ยวเจ้าไปพักก่อนนะ ถ้าสำรับมาแล้วแม่จะให้บ่าวนำเข้ามาหลันหลัน ดูแลคุณหนูให้ดีหล่ะ เดี๋ยวแม่มานะ แม่ไปดูอวี้เอ่อร์ก่อน"
"คุณหนูอยากเช็ดตัวไหมเจ้าคะ ท่านหมอจางบอกว่าแผลคุณหนูห้ามโดนน้ำ" หลันหลันสังเกตว่าคุณหนูของตนคงเหนียวตัวเต็มที
"ได้ เช็ดตัวเถิด เหนียวตัวจะแย่"
"เจ้าค่ะเดี๋ยวบ่าวไปเตรียมน้ำสักครู่นะเจ้าคะ"
หลังจากเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว บ่าวก็มาแจ้งว่าสำรับพร้อมแล้ว ท่านพ่อ ท่านแม่ และอวี้เออร์ก็เดินเข้ามาในห้องของนาง
"วันนี้ท่านตากับท่านยายมารับสำรับเย็นกับอวี้เอ่อร์ด้วยแหล่ะท่านแม่" บุตรชายดูมีความสุขยิ่งนักเพราะตั้งแต่ที่จ้าวหนานหลิงไปราชการแทนฝ่าบาทที่เมืองกุ้ยจนกระทั่งกลับมาก็ไม่เคยได้มารับสำรับกับตนเองและบุตรชายอีกเลย
"วันนี้ยายสั่งให้ทำแต่ของโปรดของหลานทั้งนั้นเลยน้า ทานเยอะๆเข้าหล่ะ"ซูฮูหยินพูดพลางลูบหัวหลานชายสุดรักด้วยความเอ็นดู จากนั้นทั้งสี่คนก็ทานข้าวด้วยกันด้วยรอยยิ้ม ทำให้ซูซินหยางหลงลืมเรื่องที่ทุกข์ใจไปชั่วขณะ 'ดีจริงๆ ขอแค่มีคนในครอบครัวเคียงข้างข้ากับลูก แค่นี้ก็พอแล้ว'
....
ตำหนักชินอ๋อง
หลังจากแม่ทัพซูมารับบุตรสาวและหลานชายกลับไปดูแลเองนั้น ทางด้านจ้าวหนานหลิงเองก็นั่งมองอนุเมิ่งนอนบนเตียงที่หน้าซีดเผือดที่ตอนนี้เริ่มจะมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว" เจ้านอนพักผ่อนอีกหน่อยนะ อีกวันสองวันค่อยออกมาเดินรับลม"
"ฮวาเอ่อร์จะเชื่อฟังนายท่านเจ้าค่ะ"
"นายท่านอันใด ลืมแล้วหรือว่าให้เรียกท่านพี่"
"เจ้าค่ะ ท่านพี่"เมิ่งเหลียนฮวากล่าวเสียงแผ่วเบาใบหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย
"เรียนซื่อจือท่านแม่ทัพพาฮูหยินน้อยกับคุณชายน้อยกลับไปตระกูลซูแล้วขอรับ ท่านแม่ทัพฝากมาบอกว่า ในเมื่อซื่อจื่อหมดรัก และไม่ให้เกียรติฮูหยินน้อยแล้ว ท่านแม่ทัพจะดูแลเอง แล้วจะให้ฮูหยินน้อยส่งใบหย่ามาให้ในภายหลังขอรับ" พ่อบ้านจ้าวรายงานตามที่แม่ทัพได้กล่าวไว้
เมื่อได้ยินดังนั้นแววตาที่สนใจเพียงแต่อนุเมิ่งเมื่อสักครู่ก็ชะงักลงทันที เมิ่งเหลียนฮวาได้ยินว่าซูซินหยางจะหย่าสามีก็ยกยิ้มมุมปากแสร้งทำเป็นไอ โดยไม่ได้สังเกตุเห็นว่าจ้าวหนานหลิงนั้นมีน้ำตาคลออยู่ พร้อมกับความรู้สึกวูบโหวงเหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป แต่ก็ได้สติขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงไอของเมิ่งเหลียนฮวา
"เจ้าไออีกแล้ว ข้าว่านอนพักก่อนสักอาทิตย์ก่อนเถิด อย่าพึ่งออกไปรับลมเลย ประเดี๋ยวจะไม่หาย" เขาเอ่ยเตือนนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนแม้แต่เมิ่งเหลียนฮวาราวเองยังรู้สึกเขินอาย
"ได้เจ้าค่ะ ข้าเชื่อฟังท่านพี่ทุกอย่าง"
"เจ้านอนพักเถิดข้าจะไปจัดการงานที่ห้องหนังสือก่อน"
"ได้เจ้าค่ะ ท่านพี่อย่านอนดึกนะเจ้าคะ" ใจนึงนางก็อยากให้สามีนอนด้วยกันกับนางเพราะนางเองก็อยากมีบุตรชายบ้างเหมือนกันเพื่อตำแหน่งฮูหยินเอกจะได้เป็นของตนในเร็ววัน
เมื่อคล้อยหลังจากที่จ้าวหนานหลิงออกจากห้องไปแล้ว เมิ่งเหลี่ยนฮวาที่เรียบร้อยอ่อนหวานก็เปลี่ยนไปเป็นอีกคน " เหม่ยอี้ เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่ ฮ่าฮ่า ในที่สุดข้าก็เข้าใกล้ตำแหน่งฮูหยินเอกได้ไวกว่าที่คิด ถึงแม้นางจะไม่ตายผิดแผนไปบ้างก็เถอะ ท่านพี่ต้องเป็นของข้าคนเดียว ฮ่าฮ่า"
"ยินดีกับฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ"เหม่ยอี้รีบยิ้มยินดีประจบว่าที่ฮูหยินคนใหม่ทันที นางนั้นติดตามเป็นสาวใช้ของเมิ่งเหลียนฮวามานาน ทุกการกระทำของเจ้านาย ก็มีนางนี่ล่ะที่เป็นเสมือนแขนขาทำตามคำสั่ง นางนั้นต้องการให้เมิ่งเหลียนฮวาเชื่อใจ เพราะหมายมั่นว่าจะสามารถปีนเตียงของซื่อจื่อได้เช่นเดียวกัน!!
....
ที่ห้องหนังสือจ้าวหนานหลิงยังไม่ลืมสิ่งที่แม่ทัพฝากพ่อบ้านจ้าวมาบอก 'จะให้นางส่งใบหย่ามาให้หลังจากนี้' คิดถึงแววตาของนางและบุตรชายในวันนั้นที่เขาสั่งโบยนางเหตุใดข้ารู้สึกราวกับจะขาดใจตาย ในขณะที่หนานหลิงพยายามหาเหตุผลของความรู้สึกเหล่านี้อยู่นั้น ก็หยิบถุงหอมข้างกายที่ได้รับจากอนุเมิ่งมาสูดดม จึงทำให้ความรู้สึกไม่สบายใจต่างๆจางหายไป 'ยังคงเป็นฮวาเอ่อที่ใส่ใจข้า' และแน่น่อนสิ่งที่รบกวนจิตใจตนเองก็หายไปด้วยเช่นกัน
พ่อบ้านไป๋เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนไม่ใช่เรื่องเล็กๆอีกแล้วเมื่อฮูหยินน้อยต้องการหย่าขาดกับซื่อจื่อ จึงได้ส่งสารไปถึงชินอ๋องจ้าวจื่อเหวินอนุชาร่วมอุทรเพียงหนึ่งเดียวของฮ่องเต้กับพระชายาฮั่วเยว่อิงหลังจากที่คุณชายน้อยเกิดได้สามปี ทั้งสองคนก็ได้ออกเดินทางท่องเที่ยวไปทางตอนใต้ของแคว้น
Dernier chapitre
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 19
ตำหนักชินอ๋องหลังจากที่เมิ่งเหลียนฮวาออกจากจวนไปได้สามเค่อ ชินอ๋องจ้าวจื่อเหวินและพระชายาฮั่วเย่วอิงก็เดินทางมาถึงตำหนักในยามเว่ย(13.00-14.59น) ทั้งสองนั้นมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เนื่องจากระหว่างที่เดินทางใกล้ถึงเมืองหลวงต่างก็มีเรื่องโจษจันกันว่าบุตรชายนั้นลุ่มหลงอนุภรรยาที่พึ่งรับเข้ามาจนถึงขนาดสั่งโบยภรรยาที่ตบแต่งมาด้วยเกี้ยวแปดคนหามนานกว่าห้าปีโดยไม่กระพริบตาและตอนนี้ทั้งลูกสะใภ้และหลานชายของพวกตนนั้นก็ได้ขนย้ายข้าวของออกจากตำหนักกลับไปยังบ้านเดิมแล้ว โดยมีแม่ทัพซูเป็นผู้มารับเอง ดีเท่าใดแล้วที่ทางบิดาของลูกสะใภ้ไม่ลงมือสั่งสอนบุตรเขยคนนี้หากว่าจ้าวหนานหลิงมิใช่บุตรชายของสหายสนิทเช่นตนเกรงว่าป่านนี้คงนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปนานแล้วเมื่อชินอ๋องและพระชายาลงมาจากรถม้าก็มีบุตรชายจ้าวหนานหลิงสองพ่อลูกแซ่ไป๋และบรรดาบ่าวไพร่ออกมายืนต้อนรับ "ถวายพระพรเสด็จพ่อเสด็จแม่พะยะค่ะยินดีต้อนรับบ้านพะยะค่ะ" จ้าวหนานหลิงกล่าวทักทายคนทั้งสองด้วยความปิติยินดีที่
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 18
เมื่อพ่อบ้านไป๋ออกไปแล้ว จ้าวหนานหลิงก็ได้แช่น้ำชำระกาย คิดถึงเรื่องถุงหอมตอนที่เขาจะไปที่ค่าย ไม่ได้บอกกล่าวแก่เมิ่งเหลียนฮวา นางถึงขั้นสั่งให้บ่าวนำถุงหอมมาให้ตนเองถึงที่ค่ายทหาร ครานั้นเขาก็เพียงรับมาสูดดมแล้วก็พกติดตัวอยู่ตลอด ไม่ว่าจะทำสิ่งใด เพราะกลิ่นนี้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายจริงๆเขาไม่เตยสังเกตุว่าตนเองมักจะคนึงหาแต่เมิ่งเหลียนฮวาทุกครา บางครั้งยามที่อยู่คนเดียวก็มักจะนั่งเหม่อลอยแต่ถุงหอมใบนั้นก็อยู่กับเขาได้ไม่ถึงสองวันก็มีเหตุให้ฉีกขาดระหว่างกำลังฝึกทักษะต่อสู้บนหลังม้าให้ทหารใหม่เมื่อขาดไปแล้วก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอันใด เพียงแต่เขากลับรู้สึกเมื่อยล้า ไม่มีกำลังและมักจะหงุดหงิด นอนหลับไม่สนิท ในทุกคืนก็สะดุ้งตื่นบ่อยครั้งเพราะในฝันนั้นมีเสียงสตรีนางนึงเอ่ยกับเขาว่า 'ท่านเป็นของข้า จงมาหาข้า จงปกป้องข้าจงเชื่อฟังข้า!'หลายวันเข้างานที่ต้องทำเสร็จแล้วกลับล่าช้าลงแต่ทุกอาการที่เกิดขึ้นนี้เขานั้นไม่ได้มีความรู้สึกคนึงหาเมิ่งเหลียนฮวาเลย จนกระทั่งวันนี้ที่เขาได
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 17
"คารวะซื่อจื่อ ขออภัยที่ข้ามิอาจลุกขึ้นคารวะท่านได้ตามพิธีการ" น้ำเสียงที่ฟังดูห่างเหิน อีกทั้งถ้อยคำที่กล่าวออกมานั้นราวกับนางนั้นไม่ได้กำลังสนทนาอยู่กับสามีร่วมผูกผมแต่นางกำลังสนทนาอยู่กับคนแปลกหน้า"ซินเอ่อร์ เจ้า..เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" จ้าวหนานหลิงน้ำเสียงสั่นแววตาเริ่มแดงก่ำภายในอกของเขาตอนนี้กำลังอัดอั้นเจียนจะขาดใจอย่างถึงที่สุด"เรียนซื่อจื่อ ข้าน้อยสบายดี รบกวนซื่อจื่อเรียกข้าว่าคุณหนูสามเถิด ข้าน้อยมิอาจเอื้อมจะสนิทกับซื่อจื่อได้หรอกเจ้าค่ะ" ตลอดทุกถ้อยคำที่นางเอ่ยออกมานั้นไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาเลย"ข้า..." จ้าวหนานหลิงนั้นไม่สามารถพูดประโยคหลังออกมาได้ว่า 'เป็นสามีเจ้าใยต้องเรียกเจ้าว่าคุณหนูสาม' เพราะประโยคนี้มันจุกอยู่ในอก สามีอะไรกันถึงทำกับภรรยาตนเองเช่นนั้น"ซื่อจื่อมาพอดีเลย คราแรกข้าตั้งใจว่าจะให้ท่านพ่อนำหนังสือหย่านี้ไปให้ท่านลงนาม แต่ฝ่าบาทขอเวลาไว้สามเดือน ข้ามาคิดดูแล้วเห็นว่าไม่
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 16
ในคืนวันเดียวกันยามห้าย(21.00-22.59น) หลังจากเมื่อยล้าอยู่กับการสะสางงานต่างๆที่ค้างคาระหว่างที่ตนไปจัดการราชกิจให้แก่ฮ่องเต้กำลังจะเตรียมเข้านอน ก็มีทหารเข้ามารายงานว่ามีกงกงจากในวังขอเข้าพบ"ให้เข้ามาได้""คารวะซื่อจื่อ ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าพรุ่งนี้ยามซื่อ(09.00-10.59น) พะยะค่ะ" เจากงกงลูกศิษย์ของเกากงกงได้รับมอบหมายให้มาแจ้งรับสั่งในยามดึก"เข้าใจแล้ว มีอะไรอีกหรือไม่""ไม่มีแล้วขอรับ ข้าน้อยขอตัวก่อน""หยวนคัง พรุ่งนี้เจ้ากลับจวนไปก่อน ไม่ต้องตามข้าเข้าวัง" ไป๋หยวนคังเป็นบุตรชายของไป๋ซานพ่อบ้านใหญ่ตำหนักชินอ๋องเดิมทีพ่อบ้านใหญ่นั้นเป็นทหารในสังกัดของชินอ๋องมาก่อนแต่ได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบ ชินอ๋องจึงได้เสนอให้มาเป็นพ่อบ้านใหญ่ ตอนนี้ดำรงตำแหน่งนายกองอีกทั้งยังเป็นคนสนิทของจ้าวหนานหลิงอีกด้วย"ขอรับซื่อจื่อ งั้นข้าน้อยขอตัวก่อน" หยวนคังนั้นพึ่งกลับมาจากเมือ
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 15
"ทูล..ทูลรัชทายาท เป็นๆแผนการของฮูหยินผู้เฒ่ากับคุณหนูรองเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการช่วยให้คุณหนูรองได้หมั้นหมายกับหว่างซื่อจื่อ" จูถิงลนลานรีบสารภาพทันที ถ้านางไม่สารภาพตอนนี้ ก็คงต้องโดนทรมารเป็นแน่ จูจินเองเมื่อเห็นว่าสหายสารภาพแล้วตนก็สารภาพบ้าง"เดิมทีนายหญิงผู้เฒ่าไม่ชอบฮูหยินใหญ่ ต้องการให้เจียงอี๋เหนี๋ยงหลานสาวของตนมาเป็นฮูหยินเอก จึงได้ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างยามที่อี๋เหนี๋ยงวางยาให้ฮูหยินใหญ่ตายเมื่อสามปีก่อน เพราะอี๋เหนี๋ยงต้องการให้คุณหนูรองหมั้นหมายกับหว่างซื่อจือ แต่ตอนนั้นคุณหนูรองยังไม่ปักปิ่น วิธีเดียวที่จะหยุดการหมั้นหมายได้และตำแหน่งฮูหยินราชครูจะว่างลงคือให้ฮูหยินใหญ่ตายเจ้าค่ะ" จูจินสารภาพทุกสิ่งที่ตนรู้ออกมาจนหมดไส้หมดพุงเมื่อได้ยินคำสารภาพของจูจินแล้วฮูหยินผู้เฒ่าจากที่คราแรกนั้นเกรงกลัวรัชทายาทอยู่แล้ว ซ้ำตอนนี้ยังมาโดนเปิดเผยเรื่องที่ตนเองทำมาก่อนจึงเป็นลมทันที "พวกเจ้าใส่ร้ายข้า กล้าป้ายสี หักหลังข้า เนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง ท่านพ่อ
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 14
ในขณะที่ลู่จื่อหลานสิ้นหวังว่าตัวเองคงไม่มีโอกาสรอดแล้วจึงเตรียมที่จะกัดลิ้นตาย ทันใดนั้น 'ปัง' บานประตูถูกถีบให้เปิดออกโดยชายผู้หนึ่ง ลู่จื่อหลานเริ่มสะอื้นพยายามร้องขอให้ช่วยด้วยเสียงอู้อี้ ม่านน้ำตาคลออยู่ทำให้นางมองไม่ชัดนักว่าเป็นผู้ใด"พวกเจ้าช่างกล้าไม่เบา ถึงกับกล้าทำร้ายคุณหนูใหญ่ของจวนราชครู " "เจ้าเป็นใครกัน คุณชายนี่ไม่ใช่เรื่องของท่าน" ว่าแล้วต้าหลางกับเอ่อหลางก็พุ่งเข้าไปทำร้ายรัชทายาท องค์รักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่รีบออกจากที่มืดมาคอยคุ้มกันผู้เป็นนายทันทีอีกมุมนึงลู่จื่อหลานที่โดนฤทธิ์ธูปปลุกกำหนัดก็นั่งขดอยู่ที่มุมนึงของเตียงนางพยายามทำให้ตนเองมีสติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าตนเองนั้นจะทำเรื่องน่าอายอันใดออกไป องค์รักษ์เงาจัดการสองพี่น้องอันธพาลได้ภายในพริบตาจึงคุมตัวออกไปที่นอกห้องรอเจ้านายสั่งการ รัชทายาทเห็นว่าจัดการคนร้ายเรียบร้อยแล้วกำลังจะเดินตามออกไปเช่นกัน แต่ก็ต้องชะงักเพราะตนเองนั้นเริ่มมีอาการของคนโดนพิษปลุกกำหนัด เมื่อหันไปมองรอบห้องจึงเห็นว่ามีธูปถูกจุดอยู่จึงได้หันไปหยิบฝากาน้ำชานำไปครอบไว้ เพราะถ้าใช้น้ำสาดควันก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นขณะที่ก
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 13
เมื่อรัชทายาทเสร็จสมในครั้งสุดท้ายเห็นว่าลู่จื่อหลานนั้นได้หลับไปแล้ว จึงได้เรียกให้นางกำนัลเข้ามาทำความสะอาดให้นาง ส่วนตนนั้นเดินตรงไปอาบน้ำในห้องชำระล้างด้วยตนเอง ไม่ให้นางกำนัลเข้ามารับใช้ในระหว่างที่แช่น้ำอยู่นั้นก็ได้นึกถึงเรื่องราวที่ทำให้ตนจำต้องแต่งลู่จื่อหล
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 12(Nc18+)
ยามฮ้าย(21.00-22.59น) รัชทายาทเสด็จกลับตำหนักตงกง ระหว่างทางกลับตำหนักบรรยากาศเงียบสงบจ้าวเยียนหลงนั้นได้ครุ่นคิดวางแผนไว้ว่ารุ่งเช้าหลังจากเข้าร่วมว่าราชการที่ท้องพระโรงแล้วจะส่งเทียบเยี่ยมเยียนไปที่จวนแม่ทัพดีหรือไม
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 11
"ฝ่าบาท รัชทายาทขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ"เกากงกงถวายรายงานการมาของรัชทายาทที่พึ่งกลับมาจากต่างเมือง"ให้เข้ามาได้""ถวายบังคมพะยะค่ะเสด็จพ่อ""ลุกขึ้นเถิด ไปนั่งที่เก้าอี้ เวลานี้ใกล้ค่ำแล้วพึ่งกลับมาเหนื่อยๆ ใยไม่พักผ่อนก่อนแล้วค่อยมา" เกากงกงเดินเข้าไปรินชาให้ทั้งสองคนได้พูดคุยกัน ฮ่องเต้นั้นทรงรักใคร่ร
คำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า ตอนที่ 10
ผ่านมาห้าวันแล้วนับจากที่แม่ทัพซูได้มาแจ้งว่าตนเองได้ตกลงตามเงื่อนไขที่ฮ่องเต้เสนอมา ว่าจะยอมให้ยืดเวลาการหย่าขาดออกไปสามเดือนเพื่อแลกกับการเรียกตัวพี่ชายกลับมา ซึ่งซินหยางเองก็ไม่ได้ติดขัดอันใดเพราะคิดว่าต่อให้ยืดเวลาไปสักแค่ไหนผลลัพธ์ก็จะยังคงเหมือนเดิม คือตนนั้นต้องการหย่าขาดจากจ้าวหนานหลิงเท่าน
Vous vous intéresseriez aussi à
โทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด122.7K Vuesเกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ
กากบาทเย่63.2K Vuesยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน170.9K Vuesใต้หล้าสยบรัก
จูน194.8K Vuesเมื่อคุณหนูตัวร้ายกลายเป็นฮูหยินยืนหนึ่ง
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง631 Vuesชาตินี้ข้าขอเป็นหงส์
ยี่สิบห้าเมษา ฯ.81 Vuesข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด
มายุมายูมายา821 Vuesเกิดใหม่รักตัวเอง เลี้ยงสัตว์เทพอสูรสุดน่ารัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์31 Vues
